Бидон ки калиди саодати ду ҷаҳонӣ , шинохтани нафас хештанаст , зеро ки шинохтани одамии хешро аъонт бар шинохтани офаридагори худ май намояди чунонкии ҳақ таъолӣ мефармоед : « снриҳми оётнои фии алоФоқу фии анФсҳм ҳатто итбини ?лаами ана алҳақ » яъне « зуд бошад ки бнмоӣим ба эшон осори қудрати комилаи худро дар олам ва дар нафасҳои эшон , то маълум шавад эшонро ки ӯст парвардгори ҳақи собит » ва аз ҳазрати расӯли сли аллоҳи алайҳу ?алау силам манқӯласт ки « ман урф нафса Фқди урфи раба » яъне « ҳар ки бишносад нафаси худро , пас ба таҳқиқ ки бишносад парвардгори худро » ва худ ин зоҳир ва равшанаст ки ҳар ки худро натавонад бишносад ба шинохти дайгарӣ чун тавонад расед ? зеро ки ҳеҷ чиз ба ту наздиктар аз ту нест , чун худро нашиносӣ дайгариро чун шиносӣ ?

بدان که کلید سعادت دو جهانی، شناختن نفس خویشتن است، زیرا که شناختن آدمی خویش را اعانت بر شناختن آفریدگار خود می نماید چنانکه حق تعالی می فرماید: «سنریهم آیاتنا فی الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق» یعنی «زود باشد که بنمائیم به ایشان آثار قدرت کامله خود را در عالم و در نفسهای ایشان، تا معلوم شود ایشان را که اوست پروردگار حق ثابت» و از حضرت رسول صل الله علیه و آله و سلم منقول است که «من عرف نفسه فقد عرف ربه» یعنی «هر که بشناسد نفس خود را، پس به تحقیق که بشناسد پروردگار خود را» و خود این ظاهر و روشن است که هر که خود را نتواند بشناسد به شناخت دیگری چون تواند رسید؟ زیرا که هیچ چیز به تو نزدیکتر از تو نیست، چون خود را نشناسی دیگری را چون شناسی؟