Аз ончӣ мазкӯр шуд дониста шуд ки фоидаи илми ахлоқ , поки сохтан нафасаст аз сифоти разила , ва оростан он ба маликоти Ҷамила , ки аз он ба « таҳзиби ахлоқ » таъбир мешавад .

از آنچه مذکور شد دانسته شد که فایده علم اخلاق، پاک ساختن نفس است از صفات رذیله، و آراستن آن به ملکات جمیله، که از آن به «تهذیب اخلاق» تعبیر می شود.

Ва самараи таҳзиби ахлоқ , расӣдан ба хайру саодат абадӣааст ва бояд донист ки саодати мутлақ ҳосил намешавад , магари инки сафҳаи нафас дар ҷамеъи авқот аз ҳамаи ахлоқи змимаҳи мъро , ва ба тамоми авсофи ҳасана маҳаллӣ бошад .

و ثمره تهذیب اخلاق، رسیدن به خیر و سعادت ابدیه است و باید دانست که سعادت مطلق حاصل نمی شود، مگر اینکه صفحه نفس در جمیع اوقات از همه اخلاق ذمیمه معرا، و به تمام اوصاف حسنه محلی باشد.

Ва ислоҳи баъзе сифот ё дар баъзе авқот , агар чаҳ холӣ аз самар нест , валикини мӯҷиби саодат абадӣа намешавад ҳамчунон ки сиҳҳати бадану низом мамлакат нест магар ба дафъи ҷамеъи амроз ,у ислоҳи ҷамеъи тавоифу ашхос дар тамоми авқот

و اصلاح بعضی صفات یا در بعضی اوقات، اگر چه خالی از ثمر نیست، ولیکن موجب سعادت ابدیه نمی شود همچنان که صحت بدن و نظام مملکت نیست مگر به دفع جمیع امراض، و اصلاح جمیع طوایف و اشخاص در تمام اوقات

Пас , « Саиди мутлақ » касеаст ки ислоҳи ҷамеъи сифоту афъоли худро бар ваҷҳе намӯда бошад ки собит ва пойдор бӯда бошад аз аҳвол , ва дар онҳо халалиро наёбад , ва аз тбдл азмон мутағаййир нашавад , ва аз шуълаҳои масоибу балоёи барқӣ ба хирман сабраш нарасад , ва аз сайлоби меҳнатҳоу рзоёи рахна дар бунён шкргзориш нашаваду хору хаси шубаҳотро ба домани эътиқодаш дастрас набошад бад кардани мардумон бо ӯ ,ро аз эҳсону некӯкорӣ боз надораду душмании намӯдани дигарон бо ӯ дар дӯстӣ ӯ халал нарасонаду болҷмлаҳ дар пойдорӣу субути ахлоқ ,у қӯти нафас ,у бузургии зот ,у ҳасани сифот ,у мартаба Эй расад ки агар ончӣ ба Айюб пайғамбар расед ба ӯ расад тағайюр дар аҳволаш ҳосил нагардад ва агар балоҳои брноси ҳаким бар ӯ нозил шавад тбдл дар аъмолаш нашавад

پس، «سعید مطلق» کسی است که اصلاح جمیع صفات و افعال خود را بر وجهی نموده باشد که ثابت و پایدار بوده باشد از احوال، و در آنها خللی را نیابد، و از تبدل ازمان متغیر نشود، و از شعله های مصائب و بلایا برقی به خرمن صبرش نرسد، و از سیلاب محنتها و رزایا رخنه در بنیان شکرگزاریش نشود و خار و خس شبهات را به دامن اعتقادش دسترس نباشد بد کردن مردمان با او، را از احسان و نیکوکاری باز ندارد و دشمنی نمودن دیگران با او در دوستی او خلل نرساند و بالجمله در پایداری و ثبوت اخلاق، و قوت نفس، و بزرگی ذات، و حسن صفات، و مرتبه ای رسد که اگر آنچه به ایوب پیغمبر رسید به او رسد تغیر در احوالش حاصل نگردد و اگر بلاهای برناس حکیم بر او نازل شود تبدل در اعمالش نشود

Балки касе ки гӯии саодат дар рабӯд ва ӯро саодати воқеӣ насиб гардид , чун фии алҳқиқаҳи дохили хайл муҷаррадот мешавад , аз олами ҷисмонӣот болотар меравад ,у дасти тасарруфи афлок ба доман ӯ нарасад ,у гирди таъсироти савобату сайёр бар чеҳра ӯ нанишинад на саъди фалак дар ӯ таъсир кунад ва на наҳсаш , ва на қамарашро бо ӯ корӣ бошад ва на шамсашро « аҳли алтсбиҳу алтқдиси лоиболўни болтрбиъу алтсдису алонсони баъд улувва алнФси лои иътнии болсъду алнҳс » яъне « аҳли зикри парвардгорро , аз « трбиъу тсдис » кавокиб чаҳ бокаст ,у арбоби нуфуси қавӣаро аз саъду наҳси фалак чаҳ бим » .

بلکه کسی که گوی سعادت در ربود و او را سعادت واقعی نصیب گردید، چون فی الحقیقه داخل خیل مجردات می شود، از عالم جسمانیات بالاتر می رود، و دست تصرف افلاک به دامن او نرسد، و گرد تأثیرات ثوابت و سیار بر چهره او ننشیند نه سعد فلک در او تأثیر کند و نه نحسش، و نه قمرش را با او کاری باشد و نه شمسش را «اهل التسبیح و التقدیس لایبالون بالتربیع و التسدیس و الانسان بعد علو النفس لا یعتنی بالسعد و النحس» یعنی «اهل ذکر پروردگار را، از «تربیع و تسدیس» کواکب چه باک است، و ارباب نفوس قویه را از سعد و نحس فلک چه بیم».

Ореи дасти кайвони фалак аз конгресси айвони рифъаташони давр ,у чароғи хуршед дар кунҷи хилваташони тор ва бенур ,у муштарии худро шиносад ,у баҳроми марди майдони худро донад ,у соз ва навой Зуҳра дар маҳфили инсашон бесозу наво ,у дафу барбаташ дар базми айшашони холӣ аз садои қалами Уторид чун ба номи номӣ шан расад сар андозад ,у моҳи нав чун ба ҷамолашон нигарад худро аз назар андозад балки басо бошад ки инсон дар қӯти нафасу таҷарруд ба мартаба Эй расад ки тасарруф дар афлок , балки дар ҷамеъи маводи коиноти намояд , чунонкии воқеаи шқи алқмр аз Сайиди анбёءи слии аллоҳи алайҳу ?алау силаму қиссаи ради шамс аз сарвари аўсёءи алайҳи ассалом бар он шаҳодат медиҳад .

آری دست کیوان فلک از کنگره ایوان رفعتشان دور، و چراغ خورشید در کنج خلوتشان تار و بی نور، و مشتری خود را شناسد، و بهرام مرد میدان خود را داند، و ساز و نوای زهره در محفل انسشان بی ساز و نوا، و دف و بربطش در بزم عیششان خالی از صدا قلم عطارد چون به نام نامی شان رسد سر اندازد، و ماه نو چون به جمالشان نگرد خود را از نظر اندازد بلکه بسا باشد که انسان در قوت نفس و تجرد به مرتبه ای رسد که تصرف در افلاک، بلکه در جمیع مواد کائنات نماید، چنانکه واقعه شق القمر از سید انبیاء صلی الله علیه و آله و سلم و قصه رد شمس از سرور اوصیاء علیه السلام بر آن شهادت می دهد.