Пас ҳар киро аз андак ҳушӣ бӯда бошад ,у душмани нафас худ набошад , бар ӯ лозимаст саъй дар истилои қувваи ақлӣа ,у ҷаду ҷаҳд дар истифои саодати абадӣа ,у сарфи вақт дар таҳсили сифоти Ҷамила ,у дафъи ахлоқи разилау перомуни шаҳавоти нафсонӣау лаззот ҷисмонӣа нагардад магар ба қадари зарурат .

پس هر که را از اندک هوشی بوده باشد، و دشمن نفس خود نباشد، بر او لازم است سعی در استیلای قوه عقلیه، و جد و جهد در استیفای سعادت ابدیه، و صرف وقت در تحصیل صفات جمیله، و دفع اخلاق رذیله و پیرامون شهوات نفسانیه و لذات جسمانیه نگردد مگر به قدر ضرورت.

Пас , аз ғизо , « ақтсор » кунад ба ончӣ дар сиҳҳати бадан ба он эҳтиёҷ , ва ба ҷиҳати бақои ҳаёт аз он лобуд ва лоилоҷасту рӯзгори худро дар таҳсили алвони таомҳоу ақсоми ғизоҳо зойеъ ва талаф накунад ва агар ҳам аз ин таҷовуз кунад , ин қадари талабад ки мӯҷиби зиллат дар назд аҳл ва аёл набошад ,у зиёда аз ин , вабол ,у боиси хусрон моласт .

پس، از غذا، «اقتصار» کند به آنچه در صحت بدن به آن احتیاج، و به جهت بقای حیات از آن لابد و لاعلاج است و روزگار خود را در تحصیل الوان طعامها و اقسام غذاها ضایع و تلف نکند و اگر هم از این تجاوز کند، این قدر طلبد که موجب ذلت در نزد اهل و عیال نباشد، و زیاده از این، وبال، و باعث خسران مآل است.

Ва аз ҷомеъау либос , ақтсор кунад бар ончии баданро бапушанд ,у дафъи сармо ва гармо кунад ва агар аз ин мартабаи даргузарад ба қадре ҷӯяд ки дар назарҳо хор , ва дар баробари ҳамагон беэътибор нагардад .

و از جامعه و لباس، اقتصار کند بر آنچه بدن را بپوشاند، و دفع سرما و گرما کند و اگر از این مرتبه درگذرد به قدری جوید که در نظرها خوار، و در برابر همگان بی اعتبار نگردد.

Ва аз маҷомеъат , нахоҳад магари ончӣ ба он ҳифзи навъу бақои нафасу насл мтҳққ шавад ва бипарҳезад аз инки ғариқи лаҷаи шаҳавоти нафсонӣау гирифтори қуюду алойиқ дунявӣа шавад , ва аз ин ҷиҳат ба шақовати абаду ҳалокат сармад расад .

و از مجامعت، نخواهد مگر آنچه به آن حفظ نوع و بقای نفس و نسل متحقق شود و بپرهیزد از اینکه غریق لجه شهوات نفسانیه و گرفتار قیود و علایق دنیویه شود، و از این جهت به شقاوت ابد و هلاکت سرمد رسد.

Пас эй мъшри ихвону гуруҳи бародарон аз барои худо бар бар худ раҳмат оред , ва бар нафаси худ тараҳҳум кунед , бедор шавед пеш аз онкии ҳамаи роҳҳо бар шумо баста шаваду роҳӣ тай кунед қабл аз онкии пои шумо шикаста гардад ва дарёбед худро ки вақт даргузараст ғофил нанишинед ки умри кӯтоҳ ва мухтасараст чора бисозед пеш аз онкии решаи ахлоқи разила мустаҳкам шавад ,у сифоти радия одат гардад ,у лашкари шайтони мамлакати дилро тасхир кунад ,у тахтгоҳи дил , мақари султон шайтон шавад ,у ҷавонии ту ки вақти қӯт ва тўоноӣӣаст сипарӣ гардад балӣ , « Аннаи Фоно » ту рӯй ба заъфу перӣу нотавонӣ май рӯй ,у сифотӣ ки дар нафас ту ҳаст муҳкам ва қавӣ мегардад .

پس ای معشر اخوان و گروه برادران از برای خدا بر بر خود رحمت آرید، و بر نفس خود ترحم کنید، بیدار شوید پیش از آنکه همه راهها بر شما بسته شود و راهی طی کنید قبل از آنکه پای شما شکسته گردد و دریابید خود را که وقت درگذر است غافل ننشینید که عمر کوتاه و مختصر است چاره بسازید پیش از آنکه ریشه اخلاق رذیله مستحکم شود، و صفات ردیه عادت گردد، و لشکر شیطان مملکت دل را تسخیر کند، و تختگاه دل، مقر سلطان شیطان شود، و جوانی تو که وقت قوت و توانائی است سپری گردد بلی، «آنا فآنا» تو روی به ضعف و پیری و ناتوانی می روی، و صفاتی که در نفس تو هست محکم و قوی می گردد.

Ту ки дар ҷавонии муқобила бо ҳизб шайтон накардӣ , ки ҳануз иҳота бар малик дилат накарда буданд , чигуна дар перӣ бо эшон муҷоҳида кунӣ ? «у лои тёсўои ман рӯҳи аллоҳ » яъне « аммо дар ҳеҷ ҳоли навмидӣ аз раҳмати худо раво нест ва дар ҳар вақте бояд ба қадари қувваи саъй ва иҷтиҳод намӯд » .

تو که در جوانی مقابله با حزب شیطان نکردی، که هنوز احاطه بر ملک دلت نکرده بودند، چگونه در پیری با ایشان مجاهده کنی؟ «و لا تیاسوا من روح الله» یعنی «اما در هیچ حال نومیدی از رحمت خدا روا نیست و در هر وقتی باید به قدر قوه سعی و اجتهاد نمود».

Манқӯласт аз шайхи комили фозили Аҳмади бен Муҳамади бен ёқӯби Мускуя , ки устодаст дар илми ахлоқ ,у аввал касеаст ки аз аҳли ислом ки дар ин фани шарифи тасниф ва таълӣф намӯд ки гуфта : « ман дар вақте аз мастии табиати ҳушёр , ва аз хоби ғифлат бедор шудам ки мояи ҷавонӣ бар боди рафта буд ,у перӣ маро фарогирифтау одоту русум дар ман мустаҳкам гашта ,у сифоту маликот дар нафаси ман русух карда буд , дар он вақти домани иҷтиҳод бар миён задам , ва ба муҷоҳидоти азимау риёзоти шоқа , нафаси худро аз хоҳишҳои он бози доштам , то онкии худованди олами марои тавфиқи каромати фармӯдау халосӣ аз мӯҳликот ҳосил шуд » .

منقول است از شیخ کامل فاضل احمد بن محمد بن یعقوب مسکویه، که استاد است در علم اخلاق، و اول کسی است که از اهل اسلام که در این فن شریف تصنیف و تألیف نمود که گفته: «من در وقتی از مستی طبیعت هشیار، و از خواب غفلت بیدار شدم که مایه جوانی بر باد رفته بود، و پیری مرا فراگرفته و عادات و رسوم در من مستحکم گشته، و صفات و ملکات در نفس من رسوخ کرده بود، در آن وقت دامن اجتهاد بر میان زدم، و به مجاهدات عظیمه و ریاضات شاقه، نفس خود را از خواهشهای آن باز داشتم، تا آنکه خداوند عالم مرا توفیق کرامت فرموده و خلاصی از مهلکات حاصل شد».

Пас эй ҷони бародар маъюс мабош ва бидон ки дарҳои файзи илоҳӣ кушодааст ,у умеди наҷот аз барои ҳар касе ҳасту лекин чунон напиндорӣ ки сафоу нўронитӣ ки аз нафас фӯт мешавад ба ҷиҳати кудурату тирагӣ ки аз маъсият дар ҳолатӣ ҳосил мешавад , тадоруки он мумкин бошад , ва тавон навъе намӯд ки сафойӣ ки агар маъсиятии содир нашуда буд ҳосил мешуд тавон таҳсил намӯд , зинҳор , ин андеша Эйаст маҳол , ва хаёлӣаст фосид , зеро ки ниҳояти амр онаст ки осори маъсиятро ба афъоли ҳасанаи маҳви намое , дар ин вақти нафас мисли ҳолатӣ мешавад ки он маъсиятро накарда буд пас ба ин ҳасаноти равшаноӣу саодатӣ ҳосил намегардад ва агар маъсият накарда буд ва ин ҳасанот аз ӯ содир мешуд , аз барои ӯ дар дунёи сафоу баҳҷатӣ , ва дар уқбои дараҷае ҳам мерасед , ва чун ибтидо маъсият карда буд ин сафоу дараҷа аз даст ӯ рафт ,у фоидаи ҳасана , маҳви осор маъсият шуду бас .

پس ای جان برادر مأیوس مباش و بدان که درهای فیض الهی گشاده است، و امید نجات از برای هر کسی هست و لیکن چنان نپنداری که صفا و نورانیتی که از نفس فوت می شود به جهت کدورت و تیرگی که از معصیت در حالتی حاصل می شود، تدارک آن ممکن باشد، و توان نوعی نمود که صفایی که اگر معصیتی صادر نشده بود حاصل می شد توان تحصیل نمود، زنهار، این اندیشه ای است محال، و خیالی است فاسد، زیرا که نهایت امر آن است که آثار معصیت را به افعال حسنه محو نمایی، در این وقت نفس مثل حالتی می شود که آن معصیت را نکرده بود پس به این حسنات روشنایی و سعادتی حاصل نمی گردد و اگر معصیت نکرده بود و این حسنات از او صادر می شد، از برای او در دنیا صفا و بهجتی، و در عقبی درجه ای هم می رسید، و چون ابتدا معصیت کرده بود این صفا و درجه از دست او رفت، و فایده حسنه، محو آثار معصیت شد و بس.