Ва аммо аҷаб ба вараъу тақвоу сабри вшкру шуҷоату саховату ғайри инҳо аз сифоти камолӣаи нафсонӣаи пас муолиҷаи он инаст ки мтФтн шавад ба инки ин сифот вақте нофеъу мӯҷиб наҷотанд ки аҷаб бо онҳо набошад , ва чун аҷаб бияёд ҳамаи онҳоро ботилу зойеъ ва фосид мекунад .

و اما عُجْب به ورع و تقوی و صبر وشکر و شجاعت و سخاوت و غیر اینها از صفات کمالیه نفسانیه پس معالجه آن این است که متفطن شود به اینکه این صفات وقتی نافع و موجب نجات اند که عجب با آنها نباشد، و چون عجب بیاید همه آنها را باطل و ضایع و فاسد می کند.

Пас оқил кӣ як сифати бадро ба худ роҳ медиҳад ки ҳамаи сифоти нек ӯро зойеъ созад ва чаро фурӯтанӣу зиллатро пешниҳод худ насозад то фазилат бар фазилаташ афзоеду оқибаташ Маҳмӯд гардад ? ва бояд таъаммул кунад ки ҳар як аз ин сифоти ҳасанаро ки дар худ мебинад дар бисёре аз банӣ навъ инсон ёфт мешавад бо зёдтӣу чизе ки аксари мардум бо ӯ дар он шарик бӯда бошанд куҷо дар худ аҷаб ба онаст ? ва ин таъаммули боиси завол аҷаб мегардад .

پس عاقل کی یک صفت بد را به خود راه می دهد که همه صفات نیک او را ضایع سازد و چرا فروتنی و ذلت را پیشنهاد خود نسازد تا فضیلت بر فضیلتش افزاید و عاقبتش محمود گردد؟ و باید تأمل کند که هر یک از این صفات حسنه را که در خود می بیند در بسیاری از بنی نوع انسان یافت می شود با زیادتی و چیزی که اکثر مردم با او در آن شریک بوده باشند کجا در خود عجب به آن است؟ و این تأمل باعث زوال عجب می گردد.

Ва гӯйанд яке аз шуҷоъони рӯзгор дар ҳангоми корзор чун дар баробар душман омадӣ ранг рӯй ӯ зард шудӣ ,у дилаши музтариби гаштӣ ,у аъзоӣ ӯ ба ларзаи даромадӣ ӯро гуфтандӣ ки ин чаҳ ҳолатасту ҳоли онкии ту аз шуҷоъони номадорӣ ? гуфт : хасми худро озмоиш нанамудаам шояд ӯ аз ман шуҷоъ тар бошад илова бар инки истилоу ғалабау оқибати нек аз барои касеаст ки худро хор ва залил бинад на барои онкӣ ба қӯту шуҷоати худ мағрур шавад « ваон аллоҳ ъанд алмнксраҳи қлўбҳм » худо дар назд дилҳои шикастааст .

و گویند یکی از شجاعان روزگار در هنگام کارزار چون در برابر دشمن آمدی رنگ روی او زرد شدی، و دلش مضطرب گشتی، و اعضای او به لرزه درآمدی او را گفتندی که این چه حالت است و حال آنکه تو از شجاعان نامداری؟ گفت: خصم خود را آزمایش ننموده ام شاید او از من شجاع تر باشد علاوه بر اینکه استیلا و غلبه و عاقبت نیک از برای کسی است که خود را خوار و ذلیل بیند نه برای آنکه به قوت و شجاعت خود مغرور شود «وان الله عند المنکسرة قلوبهم» خدا در نزد دلهای شکسته است.

Ва алоҷи дигар аз барои аҷаб ба ҳар як аз ин сифот онаст ки таъаммул кунад ки аз куҷои ин сифат аз барои ӯ ҳосил шуда ? ва ки ба ӯ дода ?у тавфиқи таҳсили он аз ҷониб кист ? агар чунон донист ки ҳамаи инҳо неъматӣаст аз ҷониби худо , бояд ба ҷӯаду карам ӯ аҷаби намояд , ва ба фазлу тавфиқ ӯ шод ва Фрҳнок гардад , ки бидӯни собиқаи истеҳқоқии тавфиқи чунин фазилатӣ ӯро каромат фармуд ва агар чунон донист ки ба худии худ ба он сифати расида , зиҳии ҷаҳлу нодонӣ .

و علاج دیگر از برای عجب به هر یک از این صفات آن است که تأمل کند که از کجا این صفت از برای او حاصل شده؟ و که به او داده؟ و توفیق تحصیل آن از جانب کیست؟ اگر چنان دانست که همه اینها نعمتی است از جانب خدا، باید به جود و کرم او عجب نماید، و به فضل و توفیق او شاد و فرحناک گردد، که بدون سابقه استحقاقی توفیق چنین فضیلتی او را کرامت فرمود و اگر چنان دانست که به خودی خود به آن صفت رسیده، زهی جهل و نادانی.

Дар баъзе ривоёти ворид шудааст ки « баъд аз онкии Айюби пайғамбари алайҳи ассалом мубтало шуду муддати мадидӣ дар анвоъи меҳнату балоу ранҷу ъиноди гузаронид , рӯзӣ арз кард ки : парвардгорои ту маро ба ин балои мубталои сохтӣ ва ҳеҷ амре аз барои ман рӯй надоди магари инки ризои туро тлбидму хоҳиши туро бар хоҳиши худ мақдами доштами пас порчаи абрӣ бар болои сар ӯ истода ва аз миёни он даҳ ҳазор овози баромад ки эй Айюб аз куҷои ин сифат аз барои ту ҳосил шуд ? ва ки онро ба ту дод ? пас Айюби алайҳи ассаломи муштии хокистари бардошт ва бар сари худ ниҳод ва гуфт : « мнк ё раб » эй парвардгори ин низ аз туаст ва ба ин сабаб ки Сайиди русули слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « аҳадӣ нест ки амалу тоъат ӯ боиси наҷот ӯ шавад арз карданд ки ту низ чунин нестӣ ? фармуд на , ман ҳам чунин нестам магари инки раҳмати худои марои фарогирад » .

در بعضی روایات وارد شده است که «بعد از آنکه ایوب پیغمبر علیه السلام مبتلا شد و مدت مدیدی در انواع محنت و بلا و رنج و عناد گذرانید، روزی عرض کرد که: پروردگارا تو مرا به این بلا مبتلا ساختی و هیچ امری از برای من روی نداد مگر اینکه رضای تو را طلبیدم و خواهش تو را بر خواهش خود مقدم داشتم پس پارچه ابری بر بالای سر او ایستاده و از میان آن ده هزار آواز برآمد که ای ایوب از کجا این صفت از برای تو حاصل شد؟ و که آن را به تو داد؟ پس ایوب علیه السلام مشتی خاکستر برداشت و بر سر خود نهاد و گفت: «منک یا رب» ای پروردگار این نیز از تو است و به این سبب که سید رسل صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «احدی نیست که عمل و طاعت او باعث نجات او شود عرض کردند که تو نیز چنین نیستی؟ فرمود نه، من هم چنین نیستم مگر اینکه رحمت خدا مرا فراگیرد».