Ва аммо аҷаб ба ҳасану ҷамол : пас алоҷи он инаст ки бадоне ки он ба зӯдӣ дар маъраз заволаст ва ба андаки иллатӣу маразии ҷамоли ту зоил ,у ҳасани ту ботил мешаваду кадоми оқил ба чизе аҷаб мекунад ки таби шабии онро бигирад , ё думалии онро бартараф кунад , ва ё обилае онро фосид гирданд .

و اما عُجْب به حسن و جمال: پس علاج آن این است که بدانی که آن به زودی در معرض زوال است و به اندک علتی و مرضی جمال تو زایل، و حسن تو باطل می شود و کدام عاقل به چیزی عجب می کند که تب شبی آن را بگیرد، یا دملی آن را برطرف کند، و یا آبله ای آن را فاسد گرداند.

Ва агар ба беморӣу мараз зоил нашавад , ҳеҷ шубҳа Эй нест ки ба рафтани ҷавонӣ ва омадани перии ҷамолу ҳасан низ хоҳад рафту маргӣ ки ҳар касе хоҳӣ нахоҳӣ онро хоҳад чашид онро табоҳхоҳад сохт нигоҳ кун ба рухсорҳои зебо ва қоматҳои раъно ва баданҳои нозук , ки чигуна дар хоки пусидау мутаъаффин шуда , ки ҳар табъӣ аз онҳо мутанаффир мегардаду илова бар инки мояи ҳасану ҷамоли худро назари намояд ки чист , ахлоти мутаъаффина ҷамъ гаштау хӯну чиркии фароҳами омадау ҳайатӣ аз инҳо ҳосил шуда .

و اگر به بیماری و مرض زایل نشود، هیچ شبهه ای نیست که به رفتن جوانی و آمدن پیری جمال و حسن نیز خواهد رفت و مرگی که هر کسی خواهی نخواهی آن را خواهد چشید آن را تباه خواهد ساخت نگاه کن به رخسارهای زیبا و قامتهای رعنا و بدنهای نازک، که چگونه در خاک پوسیده و متعفن شده، که هر طبعی از آنها متنفر می گردد و علاوه بر اینکه مایه حسن و جمال خود را نظر نماید که چیست، اخلاط متعفنه جمع گشته و خون و چرکی فراهم آمده و هیئتی از اینها حاصل شده.

эй ки ба ҳасану ҷамоли худ май нозӣ , ва бо худ нарад аҷабу ғурур май бозӣ , агар ба назари ақл , худро бенгарӣ аз пиндор ва ғурур бигузарӣ назарӣ ба худ кун ки кадоми узви туро касофат фурӯ нагирифта , даҳонати манба обӣаст ки агар чизе ба он олӯда шавад худ нафрат кунӣу байняти оканда касофатӣаст ки агар зоҳир шавад худ хаҷали гардии ҳуққаи гӯштро чирк пар карда зери бағалатро ганди фурӯи гирифта ҳар ҷои пӯсти баданатро бишкофӣ чирк ва рем барояд ва ҳар узвиро ки маҷрӯҳсозӣ хӯни наҷиси даройади меъдаи ?ут аз фазлаи окандау рӯдаи ҳайт аз ғоит мамлу гашта масонаи ?ути пар аз бўл касифаст ва дар аҳшоити карам пинҳонаст ва дар Зуҳраи ?ути сафро ҷо карда , ва дар ботинати блғми мأўии гирифта , шабонаи рӯзии лоақали дубор ба байти алхло тараддуд кунӣ , ва ба дастӣ ки бар ҷамолати кашии ғоити худро бшўӣӣ аз дидани ончӣ аз ту берун меояд мутанаффир май гардӣ , чаҳ ҷои онкии онро ббўӣӣ ё ба дастгирӣ агар як рӯзи мутаваҷҷеҳ худ нагардӣ ва худро пок насозӣу ншўӣии чирку тааффун ба ту иҳота мекунаду шипиши бадану ҷомаи туро фурӯ мегирад ва аз ҳар чорпоӣии касифтар май гардии ин ҳоли васат туаст ва агар ибтидои худро хоҳии ҳамаи модаи хилқатати ашёъи касифа ,у маҳали убӯру қарорати маконҳои хабиса , зеро ки модаи хилқату ғизои ту манӣу хӯн ҳайзаст ,у макони убӯру қарорати сулбу зикру раҳму фараҷ ва агар охири худро талабии мурдори гандида , ки аз ҳамаи наҷосоти мутаъаффинтар пас эй нодони сафеҳи туро бо аҷабу ғурур ба ҳасану ҷамолӣ ки ин ҳақиқаташ бошад чаҳ кор ?

ای که به حسن و جمال خود می نازی، و با خود نرد عجب و غرور می بازی، اگر به نظر عقل، خود را بنگری از پندار و غرور بگذری نظری به خود کن که کدام عضو تو را کثافت فرو نگرفته، دهانت منبع آبی است که اگر چیزی به آن آلوده شود خود نفرت کنی و بینیت آکنده کثافتی است که اگر ظاهر شود خود خجل گردی حقه گوشت را چرک پر کرده زیر بغلت را گند فرو گرفته هر جای پوست بدنت را بشکافی چرک و ریم برآید و هر عضوی را که مجروح سازی خون نجس درآید معده ات از فضله آکنده و روده هایت از غایط مملو گشته مثانه ات پر از بول کثیف است و در احشایت کرم پنهان است و در زهره ات صفرا جا کرده، و در باطنت بلغم مأوی گرفته، شبانه روزی لااقل دوبار به بیت الخلا تردد کنی، و به دستی که بر جمالت کشی غایط خود را بشوئی از دیدن آنچه از تو بیرون می آید متنفر می گردی، چه جای آنکه آن را ببوئی یا به دست گیری اگر یک روز متوجه خود نگردی و خود را پاک نسازی و نشوئی چرک و تعفن به تو احاطه می کند و شپش بدن و جامه تو را فرو می گیرد و از هر چارپائی کثیف تر می گردی این حال وسط تو است و اگر ابتدای خود را خواهی همه ماده خلقتت اشیاء کثیفه، و محل عبور و قرارت مکانهای خبیثه، زیرا که ماده خلقت و غذای تو منی و خون حیض است، و مکان عبور و قرارت صلب و ذکر و رحم و فرج و اگر آخر خود را طلبی مردار گندیده، که از همه نجاسات متعفن تر پس ای نادان سفیه ترا با عجب و غرور به حسن و جمالی که این حقیقتش باشد چه کار؟