Ва аммо аҷаб ба қӯту қудрати худ : алоҷаш онаст ки ба ёд оварад амрозу оломиро ки худои мусаллат бар бадан ӯ гардонида ва назар кунад ки шабии таб чигуна қӯт ӯро заъиф ,у бадан ӯро лоғар ва наҳиф мегирданд ва агар як раг аз бадан ӯ ба дард ояд аз ҳар оҷизии оҷизтар ва аз ҳар залилии залил тар мешаваду аҳмақ касеаст ки ба қӯту қудрат худ нозаду ҳоли инки агар магасии чизе аз ӯ бирабоед натавонад истирдод кунад ва агар мӯрчае ба гӯш ӯ дохил шавад рӯзу шаб фарёд кунад ва агар хорӣ ба пой ӯ равад оҷиз гардад ва агар ғуборӣ ба чашмаш расад мутаъассир шавад .

و اما عجب به قوت و قدرت خود: علاجش آن است که به یاد آورد امراض و آلامی را که خدا مسلط بر بدن او گردانیده و نظر کند که شبی تب چگونه قوت او را ضعیف، و بدن او را لاغر و نحیف می گرداند و اگر یک رگ از بدن او به درد آید از هر عاجزی عاجزتر و از هر ذلیلی ذلیل تر می شود و احمق کسی است که به قوت و قدرت خود نازد و حال اینکه اگر مگسی چیزی از او برباید نتواند استرداد کند و اگر مورچه ای به گوش او داخل شود روز و شب فریاد کند و اگر خاری به پای او رود عاجز گردد و اگر غباری به چشمش رسد متأثر شود.

« ихўФаҳи алдқу иқтлаҳи албқ » яъне « андаки диқӣ ки баланд шавад ӯро метарсанд ,у пашшае ӯро мекашад »у ҳоли онкӣ ҳар чаҳ ӯро қӯт бошад аз харӣ ё говӣ ё шутурӣ беш нахоҳад буд ва чаҳ аҷабу ифтихор ба чизе ки мекунад ки гову хар дар он аз ӯ болотараст .

«یخوفه الدق و یقتله البق» یعنی «اندک دقی که بلند شود او را می ترساند، و پشه ای او را می کشد» و حال آنکه هر چه او را قوت باشد از خری یا گاوی یا شتری بیش نخواهد بود و چه عجب و افتخار به چیزی که می کند که گاو و خر در آن از او بالاتر است.