Ва аммо аҷаб ба ҷоҳу мансабу ҳукӯмату аморату қурби султону касрати ансору аъвон , аз авлоду хуишону хадаму ғулмону қабӣлау ашира : пас ин маразӣаст ки бисёре аз аҳли дунё ба он мубтало ва ба ин ҷиҳати масокин аз пиндору ғурури эшон дар бало , ба зердастон ба назари ҳақорат назар мекунанд , ва аз ҳар касе чашми зердастӣ ва фурӯтанӣ доранд ғофил аз инки ҳамаи раёсати дунявӣа дар маърази фаноу завол ,у мояи хусрон ва ваболаст .

و اما عجب به جاه و منصب و حکومت و امارت و قرب سلطان و کثرت انصار و اعوان، از اولاد و خویشان و خدم و غلمان و قبیله و عشیره: پس این مرضی است که بسیاری از اهل دنیا به آن مبتلا و به این جهت مساکین از پندار و غرور ایشان در بلا، به زیردستان به نظر حقارت نظر می کنند، و از هر کسی چشم زیردستی و فروتنی دارند غافل از اینکه همه ریاست دنیویه در معرض فنا و زوال، و مایه خسران و وبال است.

Касе ки ба нзръқл нигоҳ кунад ҳамаи ин ҷоҳу мансабро монанди саробӣ мебинад ки ташнагони бодияро май фиребад , хёлотӣ чандаст ки ба он кӯдаки табъонро ба дом май кашанд , то чашм бар ҳам май занӣ бояд тахту афсару кулоҳу сару ҷоҳу раёсатро тарк намӯд ва дар хонаи гӯр танҳоу залил бар рӯй хоки хобида на аҳл ҳамроҳанд ва на аёл , на ҷоҳ ба фарёд расад на мол , фарзандону ақорби қадамӣ чанд оянд то ӯро дохил қабр карда ба караму мор ва ақраб бисипоранд ва муроҷиат кунанд .

کسی که به نظرعقل نگاه کند همه این جاه و منصب را مانند سرابی می بیند که تشنگان بادیه را می فریبد، خیالاتی چند است که به آن کودک طبعان را به دام می کشند، تا چشم بر هم می زنی باید تخت و افسر و کلاه و سر و جاه و ریاست را ترک نمود و در خانه گور تنها و ذلیل بر روی خاک خوابیده نه اهل همراه اند و نه عیال، نه جاه به فریاد رسد نه مال، فرزندان و اقارب قدمی چند آیند تا او را داخل قبر کرده به کرم و مار و عقرب بسپارند و مراجعت کنند.

Бо вуҷӯди инки ин ансору аъвону қабӣлау хуишон дар дунё низ то хоҳиши эшон ба амал меояд бар давр ӯ ҷамъанду гирд ӯ мегирданд , ва он бечораи мискин бояд худро ба мҳолк андозад ,у дайну дунёии худро дрбозд , ва худро бар кӯҳу дарёу биёбону саҳро саргардон созад ,у мутаарризи уқубати схти худованд қаҳҳор гардад то ҳалолу ҳаромро ба ҳам расонаду сарф эшон кунад то аз давр ӯ мутафарриқ нигараданд , ва бар ҷодаи итоат ӯ мустақӣм бошанд , ва дар ҳаводис , аъонту ёрӣ ӯ намоянд ва агар солҳои фаровон ба эшон неъмат бепоён диҳад ва аз барои эшон ҳамаи чиз омода созад ва як рӯз дар як хоҳиши эшон мусомиҳа кунад сар аз итоат ӯ печанд , балки камари душманӣ ӯро бар миён банданд ва дар маҳофилу маҷомеъи бадӣ ӯро мазкӯри созанд ҳамчунон ки мукаррари худ мушоҳида кардаем .

با وجود اینکه این انصار و اعوان و قبیله و خویشان در دنیا نیز تا خواهش ایشان به عمل می آید بر دور او جمع اند و گرد او می گردند، و آن بیچاره مسکین باید خود را به مهالک اندازد، و دین و دنیای خود را دربازد، و خود را بر کوه و دریا و بیابان و صحرا سرگردان سازد، و متعرض عقوبت سخط خداوند قهار گردد تا حلال و حرام را به هم رساند و صرف ایشان کند تا از دور او متفرق نگردند، و بر جاده اطاعت او مستقیم باشند، و در حوادث، اعانت و یاری او نمایند و اگر سالهای فراوان به ایشان نعمت بی پایان دهد و از برای ایشان همه چیز آماده سازد و یک روز در یک خواهش ایشان مسامحه کند سر از اطاعت او پیچند، بلکه کمر دشمنی او را بر میان بندند و در محافل و مجامع بدی او را مذکور سازند همچنان که مکرر خود مشاهده کرده ایم.