Бидон ки такаббур ба се қисмаст : аввали онкии такаббур бар худо кунад , ҳамчунон ки намруд ва фиръавн карданд ва ин бадтарӣни анвоъи такаббур , балки аъзами афрод куфрасту сабаби ин , маҳзи ҷаҳл ва туғёнаст ва ба ин қисми худои таъолии ишораи фармӯда ки « إни аллазӣнаи исткбрўни ани ибодатии сидхлўни ҷаҳаннами дохрин » яъне « ба дурустӣ ки касоне ки такаббуру гардани кашӣ аз бандагии ман май намоянд зуд бошад ки дохил ҷаҳаннам шаванд , дар ҳолатӣ ки залил ва хор бошанд » .

بدان که تکبر به سه قسم است: اول آنکه تکبر بر خدا کند، همچنان که نمرود و فرعون کردند و این بدترین انواع تکبر، بلکه اعظم افراد کفر است و سبب این، محض جهل و طغیان است و به این قسم خدای تعالی اشاره فرموده که «إن الذین یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنم داخرین» یعنی «به درستی که کسانی که تکبر و گردن کشی از بندگی من می نمایند زود باشد که داخل جهنم شوند، در حالتی که ذلیل و خوار باشند» .

Дувуми онкӣ бар пайғамбарони худо такаббур кунад ва худро аз он болотар донад ки инқиёду итоати эшонро кунад , монанди : Абуҷаҳлу амсоли инҳо ва эшон касоне буданд ки мегуфтанд : « أҳўлоءи ман аллоҳи алайҳими ман бинно » яъне « оё инҳоро худо миннат гузорад ва пайғамбар кард дар миёни мо ? » ва мегуфтанд : « أнؤмни лбшрини мслно » яъне « оё мо имон биоварем аз барои ду одамӣ монанди мо ? » ва мегуфтанд : « إни أнтми أлои башари мслно » яъне « нестед шумо магари башарӣ монанди мо » ва ин қисм низ наздики такаббур ба худоаст .

دوم آنکه بر پیغمبران خدا تکبر کند و خود را از آن بالاتر داند که انقیاد و اطاعت ایشان را کند، مانند: ابوجهل و امثال اینها و ایشان کسانی بودند که می گفتند: «أهولاء من الله علیهم من بیننا» یعنی «آیا اینها را خدا منت گذارد و پیغمبر کرد در میان ما؟» و می گفتند: «أنؤمن لبشرین مثلنا» یعنی «آیا ما ایمان بیاوریم از برای دو آدمی مانند ما؟» و می گفتند: «إن أنتم ألا بشر مثلنا» یعنی «نیستید شما مگر بشری مانند ما» و این قسم نیز نزدیک تکبر به خدا است.

Сеюм онкии инки такаббур бар бандагони худои намояд , ки худро аз эшон бартар бинад ва эшонро дар ҷанби худ пасту ҳақири шуморад ва ин қисм агар чаҳ дар шноът , аз қисми аввал камтар бошад , аммо ин низ аз мӯҳликот азимааст балки басо бошад ки мунҷар ба мухолифат худо шавад , зеро ки соҳиби он , гоҳаст ҳақро аз касе май шунӯд ки худро аз ӯ болотар медонад ва ба ин ҷиҳати истинкоф аз қабулу пайравӣ он мекунад балки чун азимату такаббуру бартарӣу тҷбри мухтаси зоти поки худованди алӣ аълоаст пас ҳар бандае ки такаббури намояд дар сифатӣ аз сифоти худо , бо ӯ мунозиъа намӯдааст .

سوم آنکه اینکه تکبر بر بندگان خدا نماید، که خود را از ایشان برتر بیند و ایشان را در جنب خود پست و حقیر شمارد و این قسم اگر چه در شناعت، از قسم اول کمتر باشد، اما این نیز از مهلکات عظیمه است بلکه بسا باشد که منجر به مخالفت خدا شود، زیرا که صاحب آن، گاه است حق را از کسی می شنود که خود را از او بالاتر می داند و به این جهت استنکاف از قبول و پیروی آن می کند بلکه چون عظمت و تکبر و برتری و تجبر مختص ذات پاک خداوند علی اعلی است پس هر بنده ای که تکبر نماید در صفتی از صفات خدا، با او منازعه نموده است.

Ҳамчунон ки аз барои такаббур , се қисмаст , ҳамчунин аз барои он , се дараҷааст .

همچنان که از برای تکبر، سه قسم است، همچنین از برای آن، سه درجه است.

Дараҷаи аввал : инки ин сифати хабиса дар дили одамӣ мустақар бошад ва худро беҳтару бартар аз дигарон бинад , ва онро дар кирдору гуфтори худ зоҳир кунад мисли инки дар маҷолис , болотар нишинад ва худро бар амсолу ақрони худ мақдам дорад ва рӯй худро аз эшон бигардонад ва абус кунаду чин бар ҷабҳаи афканд ва касе ки кӯтоҳӣ дар таъзим ӯ кунад бар ӯ инкори намояду изҳори мафохират ва мубоҳот кунад ва дар садади ғалаба бар эшон дар масоили илмияу афъол амалия бошад ва ин дараҷа , бадтарӣн дараҷотаст , зеро ки дарахти кибр , дар дили соҳибаши решаи дўонидаҳу шоху барги он баланд шудау ҷамеъи аъзоу ҷавориҳ ӯро фурӯи гирифта

درجه اول: اینکه این صفت خبیثه در دل آدمی مستقر باشد و خود را بهتر و برتر از دیگران بیند، و آن را در کردار و گفتار خود ظاهر کند مثل اینکه در مجالس، بالاتر نشیند و خود را بر امثال و اقران خود مقدم دارد و روی خود را از ایشان بگرداند و عبوس کند و چین بر جبهه افکند و کسی که کوتاهی در تعظیم او کند بر او انکار نماید و اظهار مفاخرت و مباهات کند و در صدد غلبه بر ایشان در مسائل علمیه و افعال عملیه باشد و این درجه، بدترین درجات است، زیرا که درخت کبر، در دل صاحبش ریشه دوانیده و شاخ و برگ آن بلند شده و جمیع اعضا و جوارح او را فرو گرفته

Дараҷаи дувуми инки дар дил ӯ кибр бошаду кирдори мутакаббирин низ аз ӯ содир гардад ва аммо ба забони нёрўд ва ин дараҷа , як шохаи камтар аз дараҷа авваласт .

درجه دوم اینکه در دل او کبر باشد و کردار متکبرین نیز از او صادر گردد و اما به زبان نیارود و این درجه، یک شاخه کمتر از درجه اول است.

Дараҷаи сеюм инки дар дил , худро болотар донад аммо дар кирдору гуфтор мутлақан изҳор нанамояд ,у ниҳояти саъй дар тавозуъ ва фурӯтанӣ кунад ва чунин шахсеи шоху барги дарахти кибрро қатъ кардааст аммо решаи он дар дил ӯ ҳаст пас агар ба ин ҷиҳат бар худ ғзбнок бошад ва дар садади қалъу қамъи решаи он низ бӯда бошад ва саъй кунад , ӯ ба осонӣ битавонад аз он халос гардад ва агар аҳёнан бе ихтиёри майл ба бартарӣ кунаду лекин дар мақом муҷоҳида бӯда бошад гуноҳӣ бар ӯ несту худои тавфиқи наҷот ба ӯ каромат мефармоед .

درجه سوم اینکه در دل، خود را بالاتر داند اما در کردار و گفتار مطلقا اظهار ننماید، و نهایت سعی در تواضع و فروتنی کند و چنین شخصی شاخ و برگ درخت کبر را قطع کرده است اما ریشه آن در دل او هست پس اگر به این جهت بر خود غضبناک باشد و در صدد قلع و قمع ریشه آن نیز بوده باشد و سعی کند، او به آسانی بتواند از آن خلاص گردد و اگر احیانا بی اختیار میل به برتری کند و لیکن در مقام مجاهده بوده باشد گناهی بر او نیست و خدا توفیق نجات به او کرامت می فرماید.