Собиқ бар ин мазкӯр шуд ки ҳар сифати фазилатӣ васатаст ва ду тарафи ифроту тафрити он мӯҳлик ва мазмумаст пас сифати тавозуъи ҳад васатасту тарафи ифроти он сифат кибрасту тарафи тафрити он зиллат ва пастӣаст пас ҳамчунон ки кибр мазмумаст , ҳамчунин хору залил кардан худ низ мазмум ва мӯҳликаст , зеро ки аз барои муъмин ҷоиз нест ки худро залил ва паст кунад пас агар олимии матоъ , кФшдўзӣ бар ӯ ворид шавад он олам аз ҷой худ бархезад ва ӯро дар макон худ бинишонаду дарсу таълимро ба ҷиҳати ҳурмат ӯ тарк кунад ва чун бархезад то дар хона дар ақаб ӯ бадвад , худро залил ва хор кардааст , ва аз тариқаи мустақӣма таҷовуз намӯдаасту тариқаи Маҳмӯдау адолат , онаст ки ба тариқӣ ки мазкӯр шуд тавозуъ кунад аз барои амсолу ақрони худу касоне ки мартабаи эшон наздик ба ӯст ва аммо тавозуъи олам аз барои бозорӣ , онаст ки бо ӯ биншинаду нек сухан гуяд ва ба тариқи меҳрбонӣ бо ӯ такаллум кунаду даъват ӯро иҷобат кунад ва дар қазои ҳоҷат ӯ саъй кунад ва худро беҳтар аз ӯ надонад , ба ҷиҳати хати хотимау амсоли инҳо .

سابق بر این مذکور شد که هر صفت فضیلتی وسط است و دو طرف افراط و تفریط آن مهلک و مذموم است پس صفت تواضع حد وسط است و طرف افراط آن صفت کبر است و طرف تفریط آن ذلت و پستی است پس همچنان که کبر مذموم است، همچنین خوار و ذلیل کردن خود نیز مذموم و مهلک است، زیرا که از برای مومن جایز نیست که خود را ذلیل و پست کند پس اگر عالمی مطاع، کفشدوزی بر او وارد شود آن عالم از جای خود برخیزد و او را در مکان خود بنشاند و درس و تعلیم را به جهت حرمت او ترک کند و چون برخیزد تا در خانه در عقب او بدود، خود را ذلیل و خوار کرده است، و از طریقه مستقیمه تجاوز نموده است و طریقه محموده و عدالت، آن است که به طریقی که مذکور شد تواضع کند از برای امثال و اقران خود و کسانی که مرتبه ایشان نزدیک به اوست و اما تواضع عالم از برای بازاری، آن است که با او بنشیند و نیک سخن گوید و به طریق مهربانی با او تکلم کند و دعوت او را اجابت کند و در قضای حاجت او سعی کند و خود را بهتر از او نداند، به جهت خط خاتمه و امثال اینها.

Ва махфӣ намонад ки ончӣ мазкӯр шуд аз мадҳи тавозуъу фурӯтанӣ , нисбат ба касонеаст ки мутакаббир набошанд аммо касе ки мутакаббир бошад , беҳтар онаст ки тавозуъ ӯро накунанд , зеро ки фурӯтанӣу зиллат аз барои касе ки мутакаббир бошад мӯҷиби пастӣу зиллат худасту боиси гумроҳии он мутакаббир ,у зёдтии такаббур ӯ мешавад ва басо бошад ки агар мардуми тавозуъ ӯро накунанд ва бар ӯ такаббур кунанд мутанаббеҳ шаваду такаббурро тарк кунад .

و مخفی نماند که آنچه مذکور شد از مدح تواضع و فروتنی، نسبت به کسانی است که متکبر نباشند اما کسی که متکبر باشد، بهتر آن است که تواضع او را نکنند، زیرا که فروتنی و ذلت از برای کسی که متکبر باشد موجب پستی و ذلت خود است و باعث گمراهی آن متکبر، و زیادتی تکبر او می شود و بسا باشد که اگر مردم تواضع او را نکنند و بر او تکبر کنند متنبه شود و تکبر را ترک کند.

Ва аз ин ҷиҳатаст ки ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки « ҳаргоҳи мутавозеъин уммат маро бибинед , аз барои эшон тавозуъ кунеду ҳаргоҳи мутакаббиринро бибинед бар эшон такаббур кунед , ба дурустӣ ки ин боиси мазаллату ҳақорат эшон мешавад » .

و از این جهت است که حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که «هرگاه متواضعین امت مرا ببینید، از برای ایشان تواضع کنید و هرگاه متکبرین را ببینید بر ایشان تکبر کنید، به درستی که این باعث مذلت و حقارت ایشان می شود».