Ва он ҳолатӣаст ки одамӣ ба сабаби он аз оломӣ ки ба дигарон мерасад ва ба мсоибӣ ки ба эшон рӯй медиҳад мутаъассир намегардад ва шаккӣ нест ки маншаи ин сифат , ғалаба сабъятаст ва бисёре аз афъоли змимаҳ , чун : зулму аизоء кардан ва ба фарёди мазлӯмони нарасӣдану дастгирии фуқароу муҳтоҷонро накардан , аз ин сифат ношӣ мешаваду зиди ин сифат , риққати қалбу раҳими дил бӯданаст , ва бар он осори ҳасанау сифоти қудсӣа мутараттиб мегардад ва аз ин ҷиҳати ахбор бисёр дар фазилати он ворид шудааст ва аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « худоӣ таъолӣ фармуд ки некиро аз меҳрбонон аз бандагон ман баталабед ва дар паноҳи эшон зиндагонӣ кунед , ба дурустӣ ки ман раҳмати худро дар эшон қарор додаам »у ахбору аҳодӣс дар мазаммати қасовати қалб ,у мадҳи риққати он бешумору мустағнӣ аз шарҳ ва изҳорасту алоҷи ин сифат ,у азолаҳи қасоват ,у касби раҳмат , дар ниҳоят съўбтаст , зеро ки қасоват , сифатӣаст росиха дар нафас , ки тарки он ба осонӣ муяссар нагардад ва касе ки ба он мубтало бошад бояд ба тадриҷи худро аз аъмолӣ ки натиҷа қасоватаст нигоҳ дораду мувозибат бар ончии осори раҳими дилӣу риққат қалбаст намояд то нафаси мустаъид он гардад , ки аз мабдаи файёзи ифозаи сифати риққат шуда , зиди онро ки қасоватаст бартараф созад .

و آن حالتی است که آدمی به سبب آن از آلامی که به دیگران می رسد و به مصایبی که به ایشان روی می دهد متأثر نمی گردد و شکی نیست که منشأ این صفت، غلبه سبعیت است و بسیاری از افعال ذمیمه، چون: ظلم و ایذاء کردن و به فریاد مظلومان نرسیدن و دستگیری فقرا و محتاجان را نکردن، از این صفت ناشی می شود و ضد این صفت، رقت قلب و رحیم دل بودن است، و بر آن آثار حسنه و صفات قدسیه مترتب می گردد و از این جهت اخبار بسیار در فضیلت آن وارد شده است و از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «خدای تعالی فرمود که نیکی را از مهربانان از بندگان من بطلبید و در پناه ایشان زندگانی کنید، به درستی که من رحمت خود را در ایشان قرار داده ام» و اخبار و احادیث در مذمت قساوت قلب، و مدح رقت آن بی شمار و مستغنی از شرح و اظهار است و علاج این صفت، و ازاله قساوت، و کسب رحمت، در نهایت صعوبت است، زیرا که قساوت، صفتی است راسخه در نفس، که ترک آن به آسانی میسر نگردد و کسی که به آن مبتلا باشد باید به تدریج خود را از اعمالی که نتیجه قساوت است نگاه دارد و مواظبت بر آنچه آثار رحیم دلی و رقت قلب است نماید تا نفس مستعد آن گردد، که از مبدأ فیّاض افاضه صفت رقت شده، ضد آن را که قساوت است برطرف سازد.