Ва ончӣ дар дунё ҳаст бар се қисмаст : аввал онкӣ наметавонад шуд аз барои худо бошад балки албата дар сӯрату ҳақиқат аз дунёаст , чун анвоъи маосӣу муҳаррамот ,у аснофи тнъм ба мубоҳот , ва ин днёӣӣаст ки алии алотлоқ мазмумаст .

و آنچه در دنیا هست بر سه قسم است: اول آنکه نمی تواند شد از برای خدا باشد بلکه البته در صورت و حقیقت از دنیا است، چون انواع معاصی و محرمات، و اصناف تنعم به مباحات، و این دنیائی است که علی الاطلاق مذموم است.

Дувуми онкии сӯрат аз дунёаст аммо ҳақиқати он ҳам метавонад аз барои дунё бошад ва ҳам метавонад аз барои худо бошад , чун : аклу шурбу никоҳу амсоли инҳо .

دوم آنکه صورت از دنیا است اما حقیقت آن هم می تواند از برای دنیا باشد و هم می تواند از برای خدا باشد، چون: اکل و شرب و نکاح و امثال اینها.

Сеюм онкии сӯрати он аз барои худост , аммо метавонад шуд ки ҳақиқати он ҳам аз барои худо бошад ва ҳам аз барои дунё мисли илму амалу тоъату ибодат , ки сӯрати инҳо аз дунё нест аммо магари онҳоро аз барои худо баҷо оварад ва таҳсил кунад аз дунё нахоҳад буд аммо агар ғараз аз он ҷоҳу мансаб ва шӯҳрат бошад аз дунёӣ малъуна хоҳад буд .

سوم آنکه صورت آن از برای خداست، اما می تواند شد که حقیقت آن هم از برای خدا باشد و هم از برای دنیا مثل علم و عمل و طاعت و عبادت، که صورت اینها از دنیا نیست اما مگر آنها را از برای خدا بجا آورد و تحصیل کند از دنیا نخواهد بود اما اگر غرض از آن جاه و منصب و شهرت باشد از دنیای ملعونه خواهد بود.