Ва махфӣ намонад ки ҳамчунон ки дар оёту ахбори мазаммат бисёр аз барои моли расида , ҳамчунин мадҳи он низ ворид шудаасту худои таъолии онро дар қуръони Карими хайр номидаасту пайғамбари худои слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « хуб чизеаст моли солеҳ аз барои марди солеҳ »у ҳамаи ихборӣ ки дар савоби садақа додану миҳмонӣу саховату ҳаҷ ,у ғайри инҳо аз чизҳоӣӣ ки таҳсили онҳо ба мол бастааст расида , далолат бар хӯбӣ мол мекунад ва « тавфиқи миёни ин ахбор онаст ки мол метавонад шуд ки василаи вусӯл ба саодати ухравӣа ,у Фўз ба дараҷот алайҳ гардад ва мумкинаст ки ба восита расӣдан ба мақосиди фосида , ки сади роҳи илму амалу ҳиҷоб саодат абаданд шавад пас ҳар молӣ ки ба масраф аввал расед , мамдуҳ ва мстҳснасту ончӣ ба масраф дувум расед , мазмум ва мустаҳҷанасту ихборӣ ки далолат бар мадҳ он мекунад бар аввали мҳмўл ,у ончии далолат бар мазаммати он май намояд , ҳамл бар дуюм мешавад ва чун аксари табоиъ банӣ одам , ба пайравии шаҳавоти нафсонӣаи моил , ва он ба воситаи мол ҳосил мешавад , ба ин ҷиҳат зояд бар қадари кафофи он дар маҳали хатару ҳазар аз он беҳтарасту тавоифи анбёء ,у хайли авлиё , аз шари он паноҳ ба худованди манон бурданд .

و مخفی نماند که همچنان که در آیات و اخبار مذمت بسیار از برای مال رسیده، همچنین مدح آن نیز وارد شده است و خدای تعالی آن را در قرآن کریم خیر نامیده است و پیغمبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «خوب چیزی است مال صالح از برای مرد صالح» و همه اخباری که در ثواب صدقه دادن و میهمانی و سخاوت و حج، و غیر اینها از چیزهائی که تحصیل آنها به مال بسته است رسیده، دلالت بر خوبی مال می کند و «توفیق میان این اخبار آن است که مال می تواند شد که وسیله وصول به سعادت اخرویه، و فوز به درجات علیه گردد و ممکن است که به واسطه رسیدن به مقاصد فاسده، که سد راه علم و عمل و حجاب سعادت ابدند شود پس هر مالی که به مصرف اول رسید، ممدوح و مستحسن است و آنچه به مصرف دوم رسید، مذموم و مستهجن است و اخباری که دلالت بر مدح آن می کند بر اول محمول، و آنچه دلالت بر مذمت آن می نماید، حمل بر دویم می شود و چون اکثر طبایع بنی آدم، به پیروی شهوات نفسانیه مایل، و آن به واسطه مال حاصل می شود، به این جهت زاید بر قدر کفاف آن در محل خطر و حذر از آن بهتر است و طوایف انبیاء، و خیل اولیا، از شر آن پناه به خداوند منان بردند.

Ҳатто инки пайғамбари охируззамони слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « парвардгорои қӯти оли Муҳамадро ба қадар кафоф кун » ва гуфт : « худовандо марои зиндагонӣ ато кун , чун зиндагии мискинон ,у бимирон , чун мурдани мискинон » .

حتی اینکه پیغمبر آخرالزمان صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «پروردگارا قوت آل محمد را به قدر کفاف کن» و گفت: «خداوندا مرا زندگانی عطا کن، چون زندگی مسکینان، و بمیران، چون مردن مسکینان».