Ҳар ки хоҳад аз мафосиди мол рҳоӣӣ ёбад бояд чанд чизро мурооти намояд :

هر که خواهد از مفاسد مال رهائی یابد باید چند چیز را مراعات نماید:

Аввали инки ғараз аз моли доштан ,у фоидаи он ,у сабаб офаридан он ,у иллати эҳтиёҷ ба онро бархӯрд то дар талаби зиёдтар аз қадари ҳоҷати брнёиди дувуми инки ҷиҳат « мадохили онро мулоҳизаи намояд ва аз ҳаром , балки аз муштабаҳи иҷтиноби намояд ва ҳамчунин аз мадохилӣ ки макрӯҳ ҳастанд , ё боъти нақси муруввату заволи ҳуррият нафасанд эҳтирози намояд , чун ҳадя эй ки буи ришва диҳад , ё суол аз халқ ки мӯҷиби зиллат ва хорӣаст сеюм инки роҳи харҷро муроот кунад , ва дар он иқтисод , яъне миёна рӯй намояд на исроф кунад , ва на танггирӣ ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки « муҳтоҷ нашуд ҳар ки дар харҷи миёна рӯй кард »

اول اینکه غرض از مال داشتن، و فایده آن، و سبب آفریدن آن، و علت احتیاج به آن را برخورد تا در طلب زیادتر از قدر حاجت برنیاید دوم اینکه جهت «مداخل آن را ملاحظه نماید و از حرام، بلکه از مشتبه اجتناب نماید و همچنین از مداخلی که مکروه هستند، یا باعت نقص مروت و زوال حریت نفس اند احتراز نماید، چون هدیه ای که بوی رشوه دهد، یا سوال از خلق که موجب ذلت و خواری است سوم اینکه راه خرج را مراعات کند، و در آن اقتصاد، یعنی میانه روی نماید نه اسراف کند، و نه تنگ گیری حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که «محتاج نشد هر که در خرج میانه روی کرد»

Ва аз барои иқтисод дар хӯроку пӯшоку сукно , се дараҷааст : аднӣу васат ва аълоу зоҳир онаст ки майл ба тарафи аднии беҳтар ва аввалӣ бошад , то дар рӯзи қиёмат аз ҷумла сбкборон бӯда бошад .

و از برای اقتصاد در خوراک و پوشاک و سکنی، سه درجه است: ادنی و وسط و اعلی و ظاهر آن است که میل به طرف ادنی بهتر و اولی باشد، تا در روز قیامت از جمله سبکباران بوده باشد.

Чаҳоруми инки онро ба масорифи ҳуққа харҷ кунад ва дар ботил сарф накунад , ки гуноҳи харҷи намӯдан ба ботил бо касб кардан аз ҳаром яксонаст .

چهارم اینکه آن را به مصارف حقه خرج کند و در باطل صرف نکند، که گناه خرج نمودن به باطل با کسب کردن از حرام یکسان است.

Панҷуми инки нияти худро дар касбу харҷу иқтисод ,у ҷамеъи вуҷӯҳ , холис кунад .

پنجم اینکه نیت خود را در کسب و خرج و اقتصاد، و جمیع وجوه، خالص کند.

Пас ончиро таҳсил мекунад , ба ҷиҳати истионат бар амри охират таҳсил кунад ва аз ончӣ иҷтиноб мекунад , ба ҷиҳати худои иҷтиноби намояд ва ҳар гоҳи чунин рафтори намояд , моли доштани зарарӣ ба ӯ наме расонад .

پس آنچه را تحصیل می کند، به جهت استعانت بر امر آخرت تحصیل کند و از آنچه اجتناب می کند، به جهت خدا اجتناب نماید و هر گاه چنین رفتار نماید، مال داشتن ضرری به او نمی رساند.

Аз ин ҷиҳати ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳ ассалом фармуд ки « ҳаргоҳи мардии ҷамеъи ончӣ дар рӯй заминаст ҷамъ кунад ва дар он ният қурб дошта бошад ӯ аз ҷумла зоҳидӣаст агар ҳамаро даст бардорад ва аз барои худо набошад зоҳид нест » пас лоиқи муъмин , онаст ки ҳар корӣ мекунад аз барои худо кунад то он кор аз барои ӯ ибодат бошад пас ҳар ки аз мол ба қадари ҳоҷати худу аёли забт ,у фозили онро сарфи бародарон муъмин кунад , он касеаст ки трёқи молро гирифтау заҳри онро рехтааст ва бисёр мол , зарар ба ӯ наме расонад , валикини ин , кор ҳар касе нест ва аз барои ҳамаи каси муяссар на балки ин шаъни он касеаст ки ӯро дидаи бино ,у дили доно ,у қӯти дайн ,у камол яқин бӯда бошад ва ин чунин касе ҳаргоҳи ҳамаи моли олам аз барои ӯ ҷамъ шавад ӯро аз худо машғӯл намесозад , ва ба ҳалокат наме расонад .

از این جهت حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمود که «هرگاه مردی جمیع آنچه در روی زمین است جمع کند و در آن نیت قرب داشته باشد او از جمله زاهدان است اگر همه را دست بردارد و از برای خدا نباشد زاهد نیست» پس لایق مومن، آن است که هر کاری می کند از برای خدا کند تا آن کار از برای او عبادت باشد پس هر که از مال به قدر حاجت خود و عیال ضبط، و فاضل آن را صرف برادران مومن کند، آن کسی است که تریاق مال را گرفته و زهر آن را ریخته است و بسیار مال، ضرر به او نمی رساند، ولیکن این، کار هر کسی نیست و از برای همه کس میسر نه بلکه این شأن آن کسی است که او را دیده بینا، و دل دانا، و قوت دین، و کمال یقین بوده باشد و این چنین کسی هرگاه همه مال عالم از برای او جمع شود او را از خدا مشغول نمی سازد، و به هلاکت نمی رساند.

Аммо омӣ ки хоҳад дар молдорӣ , худро шабиҳ ба ин ашхоси намояд монанди инаст ки афсунгарии соҳиби вуқуф , Мариро бигирад ки трёқи онро бикашаду тифлии онро бибинаду шакли мору хату холи ону нъўмту нармии он дар назар ӯ ҷилва кунад , иқтидо ба он афсунгар намӯда , Мариро бигирад ,у дафъаи он мор , ӯро бикашад .

اما عامی که خواهد در مالداری، خود را شبیه به این اشخاص نماید مانند این است که افسونگری صاحب وقوف، ماری را بگیرد که تریاق آن را بکشد و طفلی آن را ببیند و شکل مار و خط و خال آن و نعومت و نرمی آن در نظر او جلوه کند، اقتدا به آن افسونگر نموده، ماری را بگیرد، و دفعه آن مار، او را بکشد.

Балӣ : фарқи миён касе ки ӯро мор кушта бошад , ва касе ки мол ӯро кушта бошад инаст ки куштаи мор , дар ҳамон ҳол май фаҳмад аммо куштаи мол , басо бошад ки надонад ки кушта шудааст ва вақте барме хӯрд ки дигар судӣ надорад .

بلی: فرق میان کسی که او را مار کشته باشد، و کسی که مال او را کشته باشد این است که کشته مار، در همان حال می فهمد اما کشته مال، بسا باشد که نداند که کشته شده است و وقتی برمی خورد که دیگر سودی ندارد.

Оре : агар кӯр метавонад ки монанди бино дар канори дарёу қуллаҳои кӯҳу бешаҳо ва ҷангалҳо роҳ равад , омӣу ҷоҳил низ метавонад монанди олами дайндори комил , мол бисёр дошта бошад ва аз мафосиди он наҷот ёбад .

آری: اگر کور می تواند که مانند بینا در کنار دریا و قله های کوه و بیشه ها و جنگلها راه رود، عامی و جاهل نیز می تواند مانند عالم دیندار کامل، مال بسیار داشته باشد و از مفاسد آن نجات یابد.