Бидон ки зиди муҳаббати дунёу молро зуҳд гӯйанд ва он иборатаст аз дил бардоштан аз дунёу остин фишондан бар ону иктифо кардан ба қадари зарурат аз барои ҳифзи бадан ва ё иборатаст аз : пушт кардан ба дунё ,у рӯ овардан ба охират балки аз ғайри худои қатъи назар кардан ,у рӯ овардан ба худо ва ин , болотарин дараҷот зуҳдаст .

بدان که ضد محبت دنیا و مال را زهد گویند و آن عبارت است از دل برداشتن از دنیا و آستین فشاندن بر آن و اکتفا کردن به قدر ضرورت از برای حفظ بدن و یا عبارت است از: پشت کردن به دنیا، و رو آوردن به آخرت بلکه از غیر خدا قطع نظر کردن، و رو آوردن به خدا و این، بالاترین درجات زهد است.

Пас ҳар ки дил бардорад аз ҳар чизе ки ғайр аз худост , ҳатто аз биҳишту қусӯру ғулмону ҳуру биҷуз аз худои чизеро нтлбд ва наҷуед , он зоҳид мутлақаст ва агар даст аз дунёи брдрод ба тамаъи биҳишту ончӣ дар онаст , аз : ҳуру ғуломону Фўокаҳу бустон ,у тарси оташи ҷаҳаннаму мору ақраб , он низ зоҳидаст аммо мартаба ӯ аз аввали паст тараст ва касе ки ҳамин аз баъзе аз лаззоти дунявӣа даст бардорад , мисли инки молро тарк кунад аммо ҷоҳро баталабад ё дар хӯрок ба қадари қалилӣ иктифо кунад , аммо ба либоси фахри , таҷаммулу зинати намояд ӯро мутлақан аз зуҳди насибӣ на ,у номи зоҳид бар ӯ раво нест .

پس هر که دل بردارد از هر چیزی که غیر از خداست، حتی از بهشت و قصور و غلمان و حور و بجز از خدا چیزی را نطلبد و نجوید، آن زاهد مطلق است و اگر دست از دنیا بردراد به طمع بهشت و آنچه در آن است، از: حور و غلامان و فواکه و بستان، و ترس آتش جهنم و مار و عقرب، آن نیز زاهد است اما مرتبه او از اول پست تر است و کسی که همین از بعضی از لذات دنیویه دست بردارد، مثل اینکه مال را ترک کند اما جاه را بطلبد یا در خوراک به قدر قلیلی اکتفا کند، اما به لباس فاخر، تجمل و زینت نماید او را مطلقا از زهد نصیبی نه، و نام زاهد بر او روا نیست.

Ва аз ончии гуфтем маълум шуд ки мартабаи зуҳд дар вақте ҳосил мешавад ки боиси тарки дунё ,у пастӣу ҳақорат он бошад , дар ҷанби ончӣ май талабад аз охират , ё қурб ба худо .

و از آنچه گفتیم معلوم شد که مرتبه زهد در وقتی حاصل می شود که باعث ترک دنیا، و پستی و حقارت آن باشد، در جنب آنچه می طلبد از آخرت، یا قرب به خدا.

Пас касе ки дунёро тарк кунад ба ҷиҳати инки дасташ ба он нарасад , ба ҷиҳати ғаразии дигар аз ағрози дунявӣа , мисли таҳсили номи нек , ё ба даст овардан дилҳои мардум , ё шӯҳрат ба ҷӯаду саховату ҷавонмардӣу каромат , ё ба ҷиҳат кам кардани таҳаммули бори заҳмат ,у амсоли инҳо , зоҳид нест , ва Аслан мартабаи зоҳид аз барои ӯ нест .

پس کسی که دنیا را ترک کند به جهت اینکه دستش به آن نرسد، به جهت غرضی دیگر از اغراض دنیویه، مثل تحصیل نام نیک، یا به دست آوردن دلهای مردم، یا شهرت به جود و سخاوت و جوانمردی و کرامت، یا به جهت کم کردن تحمل بار زحمت، و امثال اینها، زاهد نیست، و اصلا مرتبه زاهد از برای او نیست.