Аз рзоили мутаъаллиқа ба қувваи шҳўиаҳ , сифати Гана ва бениёзӣаст ва он иборатаст аз : омода бӯдани ҷамеъи ончӣ аз амвол , соҳиби он ба он муҳтоҷаст ва аз барои ин сифат , маротиб бениҳоятаст ва чунин нест ки ҳар Ганау сирватии мазмум , ва аз сифот разила бошад ва аз барои Ганаи ақсомӣ чандаст :

از رذایل متعلقه به قوه شهویه، صفت غنا و بی نیازی است و آن عبارت است از: آماده بودن جمیع آنچه از اموال، صاحب آن به آن محتاج است و از برای این صفت، مراتب بی نهایت است و چنین نیست که هر غنا و ثروتی مذموم، و از صفات رذیله باشد و از برای غنا اقسامی چند است:

Яке касеаст ки ниҳоят саъй мекунад дар ҷамъи мол , ва заҳмат мекашад дар таҳсили ону ҳаргоҳ аз даст ӯ берун равад маҳзун ва ғамнок мегардад .

یکی کسی است که نهایت سعی می کند در جمع مال، و زحمت می کشد در تحصیل آن و هرگاه از دست او بیرون رود محزون و غمناک می گردد.

Дувум шахсеаст ки тъбу заҳматӣ дар ҷамъ он намекашаду лекини худои сирватӣ ба ӯ додааст ва ба он шод ва хушҳоласту чунончии чизе аз ӯ талаф шавад андӯҳнок мегардад .

دوم شخصی است که تعب و زحمتی در جمع آن نمی کشد و لیکن خدا ثروتی به او داده است و به آن شاد و خوشحال است و چنانچه چیزی از او تلف شود اندوهناک می گردد.

Сеюм касе ки на заҳматӣ дар ҷамъ он кашида ва на ба бӯдан он шод , ва на аз рафтан он ғамнок мегардад ,у лекини худои давлатӣ ба ӯ додааст ва ба он шокир ва розӣасту вуҷӯду адамаши мусовӣ , ё вуҷӯдаш дар назар ӯ беҳтараст аммо на инки агар тамом шавад ғуссау андӯҳ ба ӯ роҳ ёбад ва низ он шахс ки ғанӣаст , ё ҳамаи мол ӯ ҳалоласт ё ҳаром дорад , дар додани ҳуқуқи воҷиба ё мустаҳаба ё тақсир мекунад ё на .

سوم کسی که نه زحمتی در جمع آن کشیده و نه به بودن آن شاد، و نه از رفتن آن غمناک می گردد، و لیکن خدا دولتی به او داده است و به آن شاکر و راضی است و وجود و عدمش مساوی، یا وجودش در نظر او بهتر است اما نه اینکه اگر تمام شود غصه و اندوه به او راه یابد و نیز آن شخص که غنی است، یا همه مال او حلال است یا حرام دارد، در دادن حقوق واجبه یا مستحبه یا تقصیر می کند یا نه.

Ва ин ақсом ки мазкӯр шуд баъзе аз онҳо мазмум ва аз сифот разилаанд ва баъзе дигар чунин нестанд балии ғолиб онаст ки аз барои ғайрисоҳибони нуфуси қудсӣаи қавӣа мутлақан аз хатару офот солим набошад ва аз ин ҷиҳатаст ки ҳақ субҳона мефармоед : « ани алонсони литғии ани роҳи астғнӣ » яъне « ба дурустӣ ки инсон чун худро ғанӣ ва бениёз дид , саркашӣ ва туғён мекунад »у ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам ба балол фармуд ки « мулоқот кун худоро дар ҳолатӣ ки фақир бошӣ ва мулоқот макун ӯро дар ҳолатӣ ки ғанӣ бошӣ » ва фармуд ки « фуқарои уммати ман панҷсад соли пеш аз ағниёии дохил биҳишт хоҳанд шуд » ва фармуд : « матлаъ шудам бар аҳли биҳишт , аксари эшонро дидам аз фуқаро буданд ва матлаъ шудам бар дӯзах , аксари аҳли онро ағниё ёфтам » ва Марвӣаст ки « ҳеҷ рӯзӣ нест магари инки мулкӣ дар зери арш Нидо мекунад ки ! эй фарзанди одами чизи камӣ ки туро кифоят кунад беҳтараст аз чиз бисёре ки туро саркаш ва тоғӣ кунад » .

و این اقسام که مذکور شد بعضی از آنها مذموم و از صفات رذیله اند و بعضی دیگر چنین نیستند بلی غالب آن است که از برای غیرصاحبان نفوس قدسیه قویه مطلقا از خطر و آفات سالم نباشد و از این جهت است که حق سبحانه می فرماید: «ان الانسان لیطغی ان راه استغنی» یعنی «به درستی که انسان چون خود را غنی و بی نیاز دید، سرکشی و طغیان می کند» و حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم به بلال فرمود که «ملاقات کن خدا را در حالتی که فقیر باشی و ملاقات مکن او را در حالتی که غنی باشی» و فرمود که «فقرای امت من پانصد سال پیش از اغنیای داخل بهشت خواهند شد» و فرمود: «مطلع شدم بر اهل بهشت، اکثر ایشان را دیدم از فقرا بودند و مطلع شدم بر دوزخ، اکثر اهل آن را اغنیا یافتم» و مروی است که «هیچ روزی نیست مگر اینکه ملکی در زیر عرش ندا می کند که! ای فرزند آدم چیز کمی که تو را کفایت کند بهتر است از چیز بسیاری که تو را سرکش و طاغی کند».