Дувум дар он ки оё фақири ҳарис , ки дил ӯ баста ба дунё бошад бадтараст , ё ғании ҳариси бахил ?у сухан дар фақирӣаст ки толиб ҳаром набошаду ғанӣ эй ки ҳуқуқи воҷибаи худро бидиҳад ,у ало ҳар кадом ки муртакиб ҳаром шаванд бадтар ва агар ҳар ду муртакиб шаванд ҳар ду баданд .

دوم در آن که آیا فقیر حریص، که دل او بسته به دنیا باشد بدتر است، یا غنی حریص بخیل؟ و سخن در فقیری است که طالب حرام نباشد و غنی ای که حقوق واجبه خود را بدهد، و الا هر کدام که مرتکب حرام شوند بدتر و اگر هر دو مرتکب شوند هر دو بدند.

Пас калом дар фақирӣаст ки ҳирс бар таҳсили мол аз ммри мубоҳи зиёда аз қадар қӯт дошта бошаду ғанӣ эй ки чунин бошад ва аз ончӣ қаблан гузашт маълум мешавад ки ғанӣ : бадтараст ва чунин фақирӣ аз чунин ғании беҳтар ва афзаласт .

پس کلام در فقیری است که حرص بر تحصیل مال از ممر مباح زیاده از قدر قوت داشته باشد و غنی ای که چنین باشد و از آنچه قبلا گذشت معلوم می شود که غنی: بدتر است و چنین فقیری از چنین غنی بهتر و افضل است.