Сифати сим ҳирсаст ва он сифатӣаст нафсонӣа , ки одамиро вомӣ дорад бар ҷамъ намӯдан зояд аз ончии эҳтиёҷ ба он дорад ва ин сифат , яке аз шуъаби ҳуби дунё , ва аз ҷумлаи сифоти мӯҳлика ,у ахлоқ мзлаҳаст балки ин сифати хабиса , биёбонеаст карони нопидо ки аз ҳар тараф рӯй ба ҷое нарисӣ ва водӣӣаст беинтиҳо , ки ҳар чанд дар он фурӯ рӯй умқи онро наёбӣ бечорае ки бар он гирифтор шуд гумроҳ ва ҳалок шуду мискинӣ ки ба ин водӣ афтод дигар рӯй халосӣ надид , зеро ки ҳарис , ҳаргизи ҳирс ӯ ба ҷоӣӣ мунтаҳӣ намешавад ва ба ҳаддӣ наме истад агар бештари амволи дунёро ҷамъ кунад боз дар фикри таҳсил боқӣаст ва ҳар чаҳ ба даст ӯ ояд боз май талабад ва он бечора марӣзаст ва наме фаҳмад ва аҳмақаст ва намедонад чигуна чунин набошаду ҳол онкӣ мебайнем ҳарисиро ки ҳаштод сол умр кардааст ва фарзандӣ надорад ва ин қадар аз амволу амлоку хона ва мустағаллот дорад ки агар ба фароғат бигузаранд сад соли дигар ӯро кифоят мекунад , ва худ яқин дорад ки бист соли дигари умр ӯ нест , боз дар садади зиёд кардан моласт ва таъаммул намекунад ки фоида он чист ? ва чаҳ самар дорад ? агар аз барои харҷаст , ончӣ дорад гоҳеаст ки манофеи он вафо ба харҷи мадаи улумр ӯ мекунад ва агар аз барои эҳтиётаст , агар ончӣ дорад эҳтимол талаф меравад ҳар чаҳ таҳсил кунад чунин хоҳад буд пас агар ин мараз , ё ҳмқ нест пас чаҳ балост ? ва ҳар ки ба ин мараз мубтало шуд халосӣ аз он марази ниҳоят ашкол дорад .

صفت سیم حرص است و آن صفتی است نفسانیه، که آدمی را وامی دارد بر جمع نمودن زاید از آنچه احتیاج به آن دارد و این صفت، یکی از شعب حب دنیا، و از جمله صفات مهلکه، و اخلاق مضله است بلکه این صفت خبیثه، بیابانی است کران ناپیدا که از هر طرف روی به جایی نرسی و وادئی است بی انتها، که هر چند در آن فرو روی عمق آن را نیابی بیچاره ای که بر آن گرفتار شد گمراه و هلاک شد و مسکینی که به این وادی افتاد دیگر روی خلاصی ندید، زیرا که حریص، هرگز حرص او به جائی منتهی نمی شود و به حدی نمی ایستد اگر بیشتر اموال دنیا را جمع کند باز در فکر تحصیل باقی است و هر چه به دست او آید باز می طلبد و آن بیچاره مریض است و نمی فهمد و احمق است و نمی داند چگونه چنین نباشد و حال آنکه می بینیم حریصی را که هشتاد سال عمر کرده است و فرزندی ندارد و این قدر از اموال و املاک و خانه و مستغلات دارد که اگر به فراغت بگذراند صد سال دیگر او را کفایت می کند، و خود یقین دارد که بیست سال دیگر عمر او نیست، باز در صدد زیاد کردن مال است و تأمل نمی کند که فایده آن چیست؟ و چه ثمر دارد؟ اگر از برای خرج است، آنچه دارد گاهی است که منافع آن وفا به خرج مده العمر او می کند و اگر از برای احتیاط است، اگر آنچه دارد احتمال تلف می رود هر چه تحصیل کند چنین خواهد بود پس اگر این مرض، یا حمق نیست پس چه بلاست؟ و هر که به این مرض مبتلا شد خلاصی از آن مرض نهایت اشکال دارد.

Ва аз ин ҷиҳати ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд ки « ҳаргоҳ аз барои фарзанди одами ду рӯдхона тилло бошад бози рӯдхонаи сеюмро май талабаду андарун ӯро ҳеҷ чизе пар намекунад магари хок » ва фармуд ки « одамизод пер мешавад ва ду чиз дар ӯ ҷавон мегардад ва қӯт мегирад : яке ҳирсу дигари тӯли амл » ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « ҳарис бар дунё чун карам абрешимаст , ҳар чаҳ бештар бар даври худ май печади роҳи халос ӯ давртар мешавад , то аз ғуссаи бимирад » баъзе аз бузургон гуфтааст ки « аз аҷоиби амри одамии зода ? онаст ки агар ӯро хабар диҳанд ки ҳамеша дар дунёи хоҳӣ буд ҳирс ӯ бар ҷамъ кардани мол зиёдтар нахоҳад шуд аз ончӣ ҳол медонад ки чанд сабоҳӣ беш зинда нест дар садади ҷамъ онаст » ва ин , аз барои ҳар ки тафаҳҳус кунад дар аҳволи мардуми зоҳир ва равшанаст .

و از این جهت حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند که «هرگاه از برای فرزند آدم دو رودخانه طلا باشد باز رودخانه سوم را می طلبد و اندرون او را هیچ چیزی پر نمی کند مگر خاک» و فرمود که «آدمیزاد پیر می شود و دو چیز در او جوان می گردد و قوت می گیرد: یکی حرص و دیگر طول امل» و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «حریص بر دنیا چون کرم ابریشم است، هر چه بیشتر بر دور خود می پیچد راه خلاص او دورتر می شود، تا از غصه بمیرد» بعضی از بزرگان گفته است که «از عجایب امر آدمی زاده؟ آن است که اگر او را خبر دهند که همیشه در دنیا خواهی بود حرص او بر جمع کردن مال زیادتر نخواهد شد از آنچه حال می داند که چند صباحی بیش زنده نیست در صدد جمع آن است» و این، از برای هر که تفحص کند در احوال مردم ظاهر و روشن است.