Ва он иборатаст аз таваққуъи доштан дар амволи мардум ва он низ яке аз фурӯъи муҳаббати дунёст ва аз ҷумлаи рзоили мӯҳликау сифот хабисаасту ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « зинҳор ки гирд тамаъ нагардӣ ки он фақр ҳозирӣаст »у ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳ ассалом фармуд ки « аз ҳар ки хоҳӣ истиғно кун то мислиу назир он бошӣ ва ба ҳар ки май хоҳӣ эҳсон кун то бузургу амир ӯ бошӣ ва аз ҳар ки май хоҳӣ тамаъ кун то бандау асир ӯ бошӣ »у бандагӣу ходимии томъ , амреаст зоҳиру равшан ҳамчунон ки мушоҳида мешавад ки соҳибони ҳиммату мноъти табъ , на кӯчакии султонро мекунад ва на тамаллуқи амиру вазирро мегуяд аммо соҳибони тамаъ , дар рикоби арбоби ҷоҳ ва давлат медуанд ва дар баробари аҳли дунёи даст бар сина мениҳанд ва агар ба хидматии сарафрози гардиданди рӯзу шаб наме осоинд то онро ба анҷом расонанд , ки шояд аз фузули амволи онҳо чизеи брбоинд ва ин ба ғайр аз ходимӣ ва бандагӣ чист ? шахсеи ду кӯдакро дар роҳӣ дид ки ҳар як ноне доштанд ва яке аз онҳо қадре асал бар рӯй нон дошт , он дайгарӣ аз ваии асал хост гуфт саги ман шӯ то туро асал даҳум гуфт шудам соҳиби асали риштае ба даҳон ӯ дод то ба дандон гирифт ва аз ақаб ӯ май давиду садоӣ саг мекард ва агар он кӯдак ба нони худ сохтӣ саг ӯ нгрдидӣ .

و آن عبارت است از توقع داشتن در اموال مردم و آن نیز یکی از فروع محبت دنیاست و از جمله رذایل مهلکه و صفات خبیثه است و حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «زنهار که گرد طمع نگردی که آن فقر حاضری است» و حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمود که «از هر که خواهی استغنا کن تا مثل و نظیر آن باشی و به هر که می خواهی احسان کن تا بزرگ و امیر او باشی و از هر که می خواهی طمع کن تا بنده و اسیر او باشی» و بندگی و خادمی طامع، امری است ظاهر و روشن همچنان که مشاهده می شود که صاحبان همت و مناعت طبع، نه کوچکی سلطان را می کند و نه تملق امیر و وزیر را می گوید اما صاحبان طمع، در رکاب ارباب جاه و دولت می دوند و در برابر اهل دنیا دست بر سینه می نهند و اگر به خدمتی سرافراز گردیدند روز و شب نمی آسایند تا آن را به انجام رسانند، که شاید از فضول اموال آنها چیزی بربایند و این به غیر از خادمی و بندگی چیست؟ شخصی دو کودک را در راهی دید که هر یک نانی داشتند و یکی از آنها قدری عسل بر روی نان داشت، آن دیگری از وی عسل خواست گفت سگ من شو تا تو را عسل دهم گفت شدم صاحب عسل رشته ای به دهان او داد تا به دندان گرفت و از عقب او می دوید و صدای سگ می کرد و اگر آن کودک به نان خود ساختی سگ او نگردیدی.

Аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « бади банда Эйаст бандае ки ӯро тамаъӣаст , ки вайро ба ҳар хона мекашаду бади банда Эйаст бандае ки хоҳишӣ дорад , ки ӯ залил мегирданд »у ахбору осори ворида дар мазаммати тамаъ беҳад ва бениҳоятаст ва ҳамин қадар дар мазаммати он кофӣаст ки ҳар томъии залилу хор , ва дар назари мардуми хафиф ва беэътибораст ба тамаъи луқмае нон , бар дар ин ва он меравад ва ба ҷиҳати ахзи дарҳаму динор , ба хонаи он ва ин меравад гоҳе худро банда касе мехонд ки аз пас монда ӯ хӯрду замонии худро бардаи хасӣ май намояд ки аз матоъ ӯ чизеи барад дар тамаллуқ бесару поӣии ҳазор дурӯғ бар ҳам май бофад , то ҷомае ба ҷиҳат ӯ бофта гардад ва дар хуш омад одами пастии сад ҳазор рутабу ёбси барҳам май печад , тотару хушкӣ ба даст ӯ ояд саҷдаи кофарро мекунад то кулоҳӣ бар сар нааду камари хизмати фосиқиро бар миён мезанад то камарӣ бар миёни бандади зиҳии зиллату ҳақорати чунин шахсеу мисоли касоне ки ба ҷиҳати ахзи молии тамаъро пеша худ карда ва ба ҳар навъе мумкин бошад чизе ба даст оварда мисоли он зан рўстоӣӣаст ки пероҳании пӯшида буду либосӣ дигар надошт номаҳрамӣ пайдо шуд , домани пероҳанро барчӣда , рӯй худро ба он пӯшед ва надонист ки агар рӯй пӯшида шуд чаҳ ҷоӣӣ пайдо шуд

از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «بد بنده ای است بنده ای که او را طمعی است، که وی را به هر خانه می کشد و بد بنده ای است بنده ای که خواهشی دارد، که او ذلیل می گرداند» و اخبار و آثار وارده در مذمت طمع بی حد و بی نهایت است و همین قدر در مذمت آن کافی است که هر طامعی ذلیل و خوار، و در نظر مردم خفیف و بی اعتبار است به طمع لقمه ای نان، بر در این و آن می رود و به جهت اخذ درهم و دینار، به خانه آن و این می رود گاهی خود را بنده کسی می خواند که از پس مانده او خورد و زمانی خود را برده خسی می نماید که از متاع او چیزی برد در تملق بی سر و پائی هزار دروغ بر هم می بافد، تا جامه ای به جهت او بافته گردد و در خوش آمد آدم پستی صد هزار رطب و یابس برهم می پیچد، تا تر و خشکی به دست او آید سجده کافر را می کند تا کلاهی بر سر نهد و کمر خدمت فاسقی را بر میان می زند تا کمری بر میان بندد زهی ذلت و حقارت چنین شخصی و مثال کسانی که به جهت اخذ مالی طمع را پیشه خود کرده و به هر نوعی ممکن باشد چیزی به دست آورده مثال آن زن روستائی است که پیراهنی پوشیده بود و لباسی دیگر نداشت نامحرمی پیدا شد، دامن پیراهن را برچیده، روی خود را به آن پوشید و ندانست که اگر روی پوشیده شد چه جائی پیدا شد

Томъи бечора , молиро ба чанг меоварад ва аммо худро хор ва хафиф мекунаду соҳиби мноъти нафасу бузургии зот , ҳиммати худро аз он болотар мебинад ки ба ҷиҳати фузули моли дунё бар дар хона Эй раваду нону пиёзи худро аз алвони таоми дигарон беҳтар медонад ва ба тамаъи ҷомаи тоза , обрӯии худро куҳна намесозад .

طامع بیچاره، مالی را به چنگ می آورد و اما خود را خوار و خفیف می کند و صاحب مناعت نفس و بزرگی ذات، همت خود را از آن بالاتر می بیند که به جهت فضول مال دنیا بر در خانه ای رود و نان و پیاز خود را از الوان طعام دیگران بهتر می داند و به طمع جامه تازه، آبروی خود را کهنه نمی سازد.

Ва ҳар томъии эътимод ӯ ба мардуми зиёдтар аз эътимод ӯ ба худост , зеро ки агар эътимод ӯ ба худои бештар будӣ тамаъи биҷуз аз ӯ надоштӣ ва худ ин мазамматӣаст ки саромади ҳамаи мзмтҳост .

و هر طامعی اعتماد او به مردم زیادتر از اعتماد او به خداست، زیرا که اگر اعتماد او به خدا بیشتر بودی طمع بجز از او نداشتی و خود این مذمتی است که سرآمد همه مذمتهاست.

Вақте дарвешии тангдаст ба дар хона мнъмӣ рафт ва гуфт : шунидаам мол дар роҳи худо назр кардае ки ба даравишони диҳӣ , ман низ дарвешам хоҷа гуфт : ман назр кӯрон кардаам ту кӯри нестӣ пас гуфт : эй хоҷаи кӯри ҳақиқии манам ки даргоҳи худои Каримро гузошта ба дар хона чун ту гдоӣӣ омадаам инро бигуфт ва равона шуд хоҷа мутаъассир гашта аз дунболи ваии шитофт ва ҳар чанд кушед ки чизе ба вай диҳад қабул накард .

وقتی درویشی تنگدست به در خانه منعمی رفت و گفت: شنیده ام مال در راه خدا نذر کرده ای که به درویشان دهی، من نیز درویشم خواجه گفت: من نذر کوران کرده ام تو کور نیستی پس گفت: ای خواجه کور حقیقی منم که درگاه خدای کریم را گذاشته به در خانه چون تو گدائی آمده ام این را بگفت و روانه شد خواجه متأثر گشته از دنبال وی شتافت و هر چند کوشید که چیزی به وی دهد قبول نکرد.

Оре : чигуна касе ки рӯй аз дар хона худо бартофт кӯр набошаду ҳоли онкии чунин даргоҳро гум карда ? чигуна кар набошаду ҳоли инки ояи Кирима « алиси аллоҳи бкоФи абда »ро нашунида яъне « оё худо кофӣ нест аз барои бандаи худ ? » ва агар шунида ва бовар накарда , худ кофарӣаст мутлақ , науз биллоҳ манеҳ .

آری: چگونه کسی که روی از در خانه خدا برتافت کور نباشد و حال آنکه چنین درگاه را گم کرده؟ چگونه کر نباشد و حال اینکه آیه کریمه «الیس الله بکاف عبده» را نشنیده یعنی «آیا خدا کافی نیست از برای بنده خود؟» و اگر شنیده و باور نکرده، خود کافری است مطلق، نعوذ بالله منه.