Зиди сифати тамаъ , « истиғно » ва бениёзӣ аз мардумаст ва ин аз ҷумла фазоъилӣаст ки боиси қурб ба парвардгор ҷаҳон мешавад , зеро ки ҳар ки қатъи тамаъ аз ғайр худо намӯд худо ӯро дӯст дораду Ганаии ҳақиқии иборат аз онаст .

ضد صفت طمع، «استغنا» و بی نیازی از مردم است و این از جمله فضائلی است که باعث قرب به پروردگار جهان می شود، زیرا که هر که قطع طمع از غیر خدا نمود خدا او را دوست دارد و غنای حقیقی عبارت از آن است.

Ҳамчунон ки Сайиди русули слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки « Гана , ин нест ки касе мол бисёр дошта бошад , балки Гана иборатаст аз бе ниёзии нафас » ва ин худ зоҳираст , зеро ки агар суолу эҳтиёҷ бадаст , бад хоҳад буд , хоҳ чизе дошта бошад ё на балки дар сӯрати чизеи доштан , қабеҳтар ва бадтараст аъробӣии мавъизае аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силами хост , он сарвар фармуд ки « ҳар вақти намоз май гузорӣ мисли касе намози бгзор ки дунёро видоъ мекунад , зеро ки чаҳ май доне ки то намози дигари хоҳӣ буд ва чун сухани гўӣии сухании гӯй ки набояд узри онро бихоҳӣ ва маъюс бошад аз ончӣ дар даст мардумонаст »у ҳазрати Сайиди алсоҷдини алайҳ ассалом фармуд ки « ҳамаи хӯбӣҳоро дидам ки ҷамъаст дар қатъи тамаъ аз мардум » ва ҳар ки дар чизеи умед ба мардум надошта бошаду амри худ вогузоради худои ҳамаи умӯр ӯро барме оварад .

همچنان که سید رسل صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که «غنا، این نیست که کسی مال بسیار داشته باشد، بلکه غنا عبارت است از بی نیازی نفس» و این خود ظاهر است، زیرا که اگر سوال و احتیاج بد است، بد خواهد بود، خواه چیزی داشته باشد یا نه بلکه در صورت چیزی داشتن، قبیح تر و بدتر است اعرابئی موعظه ای از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم خواست،آن سرور فرمود که «هر وقت نماز می گزاری مثل کسی نماز بگزار که دنیا را وداع می کند، زیرا که چه می دانی که تا نماز دیگر خواهی بود و چون سخن گوئی سخنی گوی که نباید عذر آن را بخواهی و مأیوس باشد از آنچه در دست مردمان است» و حضرت سید الساجدین علیه السلام فرمود که «همه خوبیها را دیدم که جمع است در قطع طمع از مردم» و هر که در چیزی امید به مردم نداشته باشد و امر خود واگذارد خدا همه امور او را برمی آورد.

Аз ҳазрати содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки шарафу бузургии муъмин ба бархестан дар шбҳосту иззат ӯ ба истиғно ва бениёзӣ аз мардумаст » ва фармуд ки « се чизи фахри муъмин ва зинат ӯст дар дунёу охирати намози шаб дар саҳарҳоу маъюс бӯдан аз ончӣ дар даст мардумасту вилояту дӯстӣ аз барои имомӣ ки аз оли Муҳамади слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силамаст » ва низ фармуд ки « агар яке аз шумо бихоҳад ки ончӣ аз худо баталабад ба ӯ ато кунад , пас ноумед шавад аз ҳамаи мардуму умед ба ғайр худо надошта бошад ва чун худои дил ӯро чунин ёфт ҳеҷ чиз аз худо намехоҳад магари инки ба ӯ медиҳад »у тариқи муолиҷаи тамаъу халосӣ аз он ,у касби сифати истиғнои наздик ба онаст ки дар ҳирси гузашт .

از حضرت صادق علیه السلام مروی است که شرف و بزرگی مومن به برخاستن در شبهاست و عزت او به استغنا و بی نیازی از مردم است» و فرمود که «سه چیز فخر مومن و زینت اوست در دنیا و آخرت نماز شب در سحرها و مأیوس بودن از آنچه در دست مردم است و ولایت و دوستی از برای امامی که از آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم است» و نیز فرمود که «اگر یکی از شما بخواهد که آنچه از خدا بطلبد به او عطا کند، پس ناامید شود از همه مردم و امید به غیر خدا نداشته باشد و چون خدا دل او را چنین یافت هیچ چیز از خدا نمی خواهد مگر اینکه به او می دهد» و طریق معالجه طمع و خلاصی از آن، و کسب صفت استغنا نزدیک به آن است که در حرص گذشت.