Зиди сифати бухл , « саховат »аст ва он аз самараи зуҳд ва бемуболотӣ ба дунёаст ва машҳуртарин сифоти пайғамбарони худоу маърӯфтарин ахлоқи асФё ва авлиёъаст аз мъолии ахлоқ ,у соҳиби он писандидаи аҳл офоқаст .

ضد صفت بخل، «سخاوت» است و آن از ثمره زهد و بی مبالاتی به دنیا است و مشهورترین صفات پیغمبران خدا و معروف ترین اخلاق اصفیا و اولیاء است از معالی اخلاق، و صاحب آن پسندیده اهل آفاق است.

Чунон ки ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳ ассалом фармуд ки « ман ҷоади соад » яъне « ҳар ки ҷӯади варзед бузург гардид » .

چنان که حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمود که «من جاد ساد» یعنی «هر که جود ورزید بزرگ گردید».

Аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « саховат дарахтӣаст аз дарахтҳои биҳишт , ки шохҳои худро бар замин овехтааст пас ҳар ки яке аз он шохҳоро бигирад , ӯро ба биҳишт мекашад » ва фармуд ки « сахӣ ба худои наздик , ва ба дилҳои мардуми наздик , ва ба биҳишти наздик , ва аз оташи ҷаҳаннам давраст » ва фармуд ки « худованди олам , мубоҳот мекунад малоикаро ба касе ки атъом мардумон кунад » ва фармуд : « худоро бандагонӣ чандаст ки неъмати худро махсӯс эшон мегирданд , то нафъ ба бандагон худо расонанд пас ҳар кадом аз эшон ки бухли намоянд дар ин манофе , худои неъматро аз ӯ ба дайгарӣ нақл мекунад » .

از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «سخاوت درختی است از درختهای بهشت، که شاخهای خود را بر زمین آویخته است پس هر که یکی از آن شاخها را بگیرد، او را به بهشت می کشد» و فرمود که «سخی به خدا نزدیک، و به دلهای مردم نزدیک، و به بهشت نزدیک، و از آتش جهنم دور است» و فرمود که «خداوند عالم، مباهات می کند ملائکه را به کسی که اطعام مردمان کند» و فرمود: «خدا را بندگانی چند است که نعمت خود را مخصوص ایشان می گرداند، تا نفع به بندگان خدا رسانند پس هر کدام از ایشان که بخل نمایند در این منافع، خدا نعمت را از او به دیگری نقل می کند».

Ва фармуд ки « биҳишти хонаи аҳл саховатаст » ва фармуд : « ҷавони сахии гуноҳкор , дар назд худо маҳбӯбтараст аз пери обиди бахил » ва аз он ҳазрат Марвӣаст ки « сахиро аҳли осмонҳо дӯст медоранду аҳли заминҳо дӯст доранду тинат ӯ аз хок пок сиришта шудау оби чашм ӯ аз оби кавсари халқ шудау бахилро аҳли осмонҳоу заминҳо душман доранду хилқат ӯ аз хоки касиф чирк олуд халқ шудау оби чашм ӯ аз оби ъўсҷи махлуқ шуда » « ҷамъӣ аз аҳли Яман бар ҳазрати фахри зўолмнн ворид шуданд ва дар миёни эшон мардӣ буд ки бисёр сухановару ҳроФ , ва дар гуфтугӯ аз ҳамаи азимтар ,у муболиға ӯ дар мубоҳиса бо ҷаноби пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силаму ҳуҷҷат гирифтан бар он сарвар аз ҳамаи бештар буд ва ба ҳаддӣ муболиға намӯд ки он ҳазрат хашмнок гардиду ранги муборакаши мутағаййири гашту раги пешонии мунаввараш печида шуду чашм бар замини андохт , ки Ҷабраил омад ва гуфт : худояти салом май расонад ва мегуяд ки ин мард аз аҳли саховат ,у нон даҳаст пас хашми он ҳазрати фурӯнишасту сар боло кард ва фармуд ки : агар на ин буд ки марои Ҷабраил хабар дод ки ту сахии нони диҳӣ , туро аз худ меронадаму ибрат дигарон мекардам он мард гуфт ки худои ту саховатро дӯст дорад ? фармуд : балии он мард гуфт : « ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳу ашҳади анки лрсўли аллоҳ » ба хдоӣӣ ки туро ба ҳақ барангехтааст ки ҳаргизи аҳадиро аз моли худ маҳрӯми брнгрдонидм Марвӣаст ки « чун ҳазрати Мӯсои алайҳи ассалом бар сомрӣ даст ёфт , хитоб иззат расед ки ӯро макаш , зеро ки ӯ сахӣаст »у болҷмлаҳи фазилати сахо , худ зоҳиру равшан ,у соҳиби он дар назд холиқу халқи маҳбӯбу мстҳсн , ва дар дунё дар икрому эъзоз , ва дар уқбо сарафрозасту кадоми оқил , сарафрозии ду ҷаҳонро аз даст медиҳаду ҷамодӣ чанд бар рӯй ҳам май наад ?

و فرمود که «بهشت خانه اهل سخاوت است» و فرمود: «جوان سخی گناهکار، در نزد خدا محبوبتر است از پیر عابد بخیل» و از آن حضرت مروی است که «سخی را اهل آسمان ها دوست می دارند و اهل زمینها دوست دارند و طینت او از خاک پاک سرشته شده و آب چشم او از آب کوثر خلق شده و بخیل را اهل آسمانها و زمین ها دشمن دارند و خلقت او از خاک کثیف چرک آلود خلق شده و آب چشم او از آب عوسج مخلوق شده» «جمعی از اهل یمن بر حضرت فخر ذوالمنن وارد شدند و در میان ایشان مردی بود که بسیار سخن آور و حراف، و در گفتگو از همه عظیم تر، و مبالغه او در مباحثه با جناب پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و حجت گرفتن بر آن سرور از همه بیشتر بود و به حدی مبالغه نمود که آن حضرت خشمناک گردید و رنگ مبارکش متغیر گشت و رگ پیشانی منورش پیچیده شد و چشم بر زمین انداخت، که جبرئیل آمد و گفت: خدایت سلام می رساند و می گوید که این مرد از اهل سخاوت، و نان ده است پس خشم آن حضرت فرونشست و سر بالا کرد و فرمود که: اگر نه این بود که مرا جبرئیل خبر داد که تو سخی نان دهی، ترا از خود می راندم و عبرت دیگران می کردم آن مرد گفت که خدای تو سخاوت را دوست دارد؟ فرمود: بلی آن مرد گفت: «اشهد ان لا اله الا الله و اشهد انک لرسول الله» به خدائی که تو را به حق برانگیخته است که هرگز احدی را از مال خود محروم برنگردانیدم مروی است که «چون حضرت موسی علیه السلام بر سامری دست یافت، خطاب عزت رسید که او را مکش، زیرا که او سخی است» و بالجمله فضیلت سخا، خود ظاهر و روشن، و صاحب آن در نزد خالق و خلق محبوب و مستحسن، و در دنیا در اکرام و اعزاز، و در عقبی سرافراز است و کدام عاقل، سرافرازی دو جهان را از دست می دهد و جمادی چند بر روی هم می نهد؟