Ва махфӣ намонад ки болотарин маротиби саховат , эсораст , ки иборатаст аз бахшиши вуҷӯд , бо вуҷӯди эҳтиёҷу зарурати худ ва ин , мартаба Эйаст рафеъ , ва маҳаллӣаст азим ҳар касеро ин рутбаи ҳосил на , ва ҳар шахсе ба ин мартаба восил нест халлоқи олам дар мадҳи ин тайифа мефармоед : «у иўсрўни алии анФсҳму луи кони баҳами хсосаҳ » яъне « буданд ки ихтиёр мекарданд ки « ҳар мардӣ ки хоҳиш ба чизе дошта бошад , пас худро аз он нигоҳ дораду дайгариро бар худ ихтиёр кунад , омирзида мешавад » ва ин шеваи Марзия , сифати ҷалила , шиори манбаи ҷӯаду эҳсон ,у баргузӣдаи инсу ҷон , пайғамбари охируззамони слии аллоҳи алайҳу ?алау силаму баъд аз он тариқаи пешрави аҳли имону амири муъминону авлоди тоҳирин ӯ алайҳ ассалом бӯда .

و مخفی نماند که بالاترین مراتب سخاوت، ایثار است، که عبارت است از بخشش وجود، با وجود احتیاج و ضرورت خود و این، مرتبه ای است رفیع، و محلی است عظیم هر کسی را این رتبه حاصل نه، و هر شخصی به این مرتبه واصل نیست خلاق عالم در مدح این طایفه می فرماید: «و یوثرون علی انفسهم و لو کان بهم خصاصه» یعنی «بودند که اختیار می کردند که «هر مردی که خواهش به چیزی داشته باشد، پس خود را از آن نگاه دارد و دیگری را بر خود اختیار کند، آمرزیده می شود» و این شیوه مرضیه، صفت جلیله، شعار منبع جود و احسان، و برگزیده انس و جان، پیغمبر آخرالزمان صلی الله علیه و آله و سلم و بعد از آن طریقه پیشرو اهل ایمان و امیر مومنان و اولاد طاهرین او علیه السلام بوده.

Баъзе аз занони пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам гуфт ки « он сарвари ҳаргизи се рӯзи пай дар паии чиз сайр нахурдӣ то аз дунё рафту ҳаргоҳ мехост метавонист сайр бихӯраду лекин ончӣ дошт ба мардум медоду гуруснагонро бар худ мақдам медошт » Марвӣаст ки « Мӯсои бен умрони алайҳи ассалом арз кард ки парвардгорои баъзе аз дараҷоти Муҳамади слии аллоҳи алайҳу ?алау силаму уммат ӯро ба ман бинмоӣ хитоб расед ки эй Мӯсои турои тоқат дидан онҳо нест ,у лекин ба ту май намоями яке аз манозили ҷалилаи пайғамбари охируззамонро ки ба воситаи он ӯро бар ту ва бар ҷамеъи махлуқоти худ тафзил додаам пас пардаи осмонҳо аз пеши дидаи Мӯсои алайҳ ассалом бардошта шуд , нигоҳ кард дид : манзалае ки наздик буд ки аз Перуи анвори он ,у қурби он ба ҳарими хоси илоҳӣ , Мӯсои алайҳи ассаломи қолаб тиҳӣ кунад арз кард : парвардгоро ба чаҳ чиз ба ин каромат раседӣ ? фармуд : ба сифатӣ ки махсӯс ӯ гардонидам , ки эсору ихтиёр кардани фуқаро дар заруратӣ бар худу аёл худаст эй Мӯсо ! аз уммат ӯ аҳадӣ ба назд ман намеояд ки вақте аз авқоти дайгариро бар худ дар заруратӣ ихтиёр карда бошад , магари инки шарм мекунам ҳисоб ӯро барисам ва ӯро дар ҳар ҷой аз биҳишт ки хоҳад ҷой май даҳум »у ҳикоёти эсори ҳайдари каррор дар алснаҳу афвоҳи машҳур , ва дар тавориху кутуб мстўрасту эсори он бузургвор ба ҷоӣӣ расед ки дар « лайлаи алмбит » , ҳаёти пайғамбарро бар ҳаёти худ ихтиёр кард , ва дар хобгоҳи хотам алонбёء хобид ва ба ин сабаби худованди олам бар малоика мубоҳот намӯду оя « ман ишрӣ нафса абтғоءи маразоти аллоҳ » нозил шуду баъд аз он бузургвор , аъиммаи атҳори алайҳи ассалому хавоси шиъёни эшон дар ин тариқаи Марзия ба эшон иқтидо намӯда « мҳмои амкн » саъй дар мурооти ин фазилат мекардаанд .

بعضی از زنان پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم گفت که «آن سرور هرگز سه روز پی در پی چیز سیر نخوردی تا از دنیا رفت و هرگاه می خواست می توانست سیر بخورد و لیکن آنچه داشت به مردم می داد و گرسنگان را بر خود مقدم می داشت» مروی است که «موسی بن عمران علیه السلام عرض کرد که پروردگارا بعضی از درجات محمد صلی الله علیه و آله و سلم و امت او را به من بنمای خطاب رسید که ای موسی ترا طاقت دیدن آنها نیست، و لیکن به تو می نمایم یکی از منازل جلیله پیغمبر آخرالزمان را که به واسطه آن او را بر تو و بر جمیع مخلوقات خود تفضیل داده ام پس پرده آسمان ها از پیش دیده موسی علیه السلام برداشته شد، نگاه کرد دید: منزله ای که نزدیک بود که از پرو انوار آن، و قرب آن به حریم خاص الهی، موسی علیه السلام قالب تهی کند عرض کرد: پروردگارا به چه چیز به این کرامت رسیدی؟ فرمود: به صفتی که مخصوص او گردانیدم، که ایثار و اختیار کردن فقرا در ضرورتی بر خود و عیال خود است ای موسی! از امت او احدی به نزد من نمی آید که وقتی از اوقات دیگری را بر خود در ضرورتی اختیار کرده باشد، مگر اینکه شرم می کنم حساب او را برسم و او را در هر جای از بهشت که خواهد جای می دهم» و حکایات ایثار حیدر کرار در السنه و افواه مشهور، و در تواریخ و کتب مسطور است و ایثار آن بزرگوار به جائی رسید که در «لیله المبیت»، حیات پیغمبر را بر حیات خود اختیار کرد، و در خوابگاه خاتم الانبیاء خوابید و به این سبب خداوند عالم بر ملائکه مباهات نمود و آیه «من یشری نفسه ابتغاء مرضات الله» نازل شد و بعد از آن بزرگوار، ائمه اطهار علیه السلام و خواص شیعیان ایشان در این طریقه مرضیه به ایشان اقتدا نموده «مهما امکن» سعی در مراعات این فضیلت می کرده اند.