Ва чун ташдид дар амри зкоаҳро донистӣ , бидон ки сар дар воҷиб кардани зкоаҳ , балки тарғиб ба мутлақи базл кардани мол , се чизаст :

و چون تشدید در امر زکاه را دانستی، بدان که سر در واجب کردن زکاه، بلکه ترغیب به مطلق بذل کردن مال، سه چیز است:

Аввали инки худои парастии том ,у тавҳиди тамом онаст ки аз барои одамии маҳбӯбӣ ба ғайр аз худованд якто набошад оре : муҳаббат , ширкат барнаме дорад тавҳиди забонии фоида чандон намебахшад қадари муҳаббат бо касе , ба гузаштан аз маҳбӯбони дигар шинохта мешаваду маҳбӯб , муҳиби худро ба мФорқти соири аҳбоб , имтиҳон мекунад ва чун мол дар назд аксари мардуми маҳбӯб , ва ба ҷиҳати таматтуъ аз он , инс ба олам гирифтаанд ва аз марги гризоннд , пас дар даъвои сидқи муҳаббати худои имтиҳони эшон ба даст бардоштан аз яке аз маҳбӯбҳо ки моласт шудааст .

اول اینکه خدا پرستی تام، و توحید تمام آن است که از برای آدمی محبوبی به غیر از خداوند یکتا نباشد آری: محبت، شرکت برنمی دارد توحید زبانی فایده چندان نمی بخشد قدر محبت با کسی، به گذشتن از محبوبان دیگر شناخته می شود و محبوب، محب خود را به مفارقت سایر احباب، امتحان می کند و چون مال در نزد اکثر مردم محبوب، و به جهت تمتع از آن، انس به عالم گرفته اند و از مرگ گریزانند، پس در دعوای صدق محبت خدا امتحان ایشان به دست برداشتن از یکی از محبوبها که مال است شده است.

Ва аз ин ҷиҳати худоӣ таъолӣ фармоед : « ани аллоҳи уштурии ман алмўмнини анФсҳму амўолҳми бони ?лаами алҷнаҳ » хулосаи маънии онкӣ « худои нафасҳои муминин , ва молҳои эшонро харидорӣ намӯда , ки дар иваз , биҳишт ба эшон каромат фармоед » шаккӣ нест ки болотарин лаззоти биҳишт , лақоӣ парвардгорасту мардум дар ин хусӯс бар се қисманд :

و از این جهت خدای تعالی فرماید: «ان الله اشتری من المومنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه» خلاصه معنی آنکه «خدا نفسهای مومنین، و مالهای ایشان را خریداری نموده، که در عوض، بهشت به ایشان کرامت فرماید» شکی نیست که بالاترین لذات بهشت، لقای پروردگار است و مردم در این خصوص بر سه قسم اند:

Аввал : дар даъвои муҳаббати том ,у тавҳиди комил , содиқанд ва аз ӯҳдаи аҳди худ баромадаанд ва дар дил , биҷузи дӯстии якеро роҳ надода , даст аз молу матоъи дунёи шаста ва дар дунёро бар рӯй худ бастаанд ва ин тайифа , дигари илтифотӣ ба вуҷуб зкоаҳ намекунанд ҳатто инки аз баъзе аз эшон пурседанд ки дар ҳар сад дарҳам чиқадр зкоаҳаст ? гуфт аммо бар авом , панҷ дарҳам ба ҳукми шариъат , ва аммо бар мо додани ҳамаи амвол ва аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом суол карданд : « дар чиқадр мол , зкоаҳ воҷибаст ? фармуд : аммо зкоаҳи зоҳир дар ҳазор дарҳам , бист ва панҷ дарҳам ва аммо дар ботин , пас онаст ки ҳар чаҳ бародари муъмини ту , ба он муҳтоҷтар аз ту бошад худро ихтиёр накунӣ » .

اول: در دعوای محبت تام، و توحید کامل، صادق اند و از عهده عهد خود برآمده اند و در دل، بجز دوستی یکی را راه نداده، دست از مال و متاع دنیا شسته و در دنیا را بر روی خود بسته اند و این طایفه، دیگر التفاتی به وجوب زکاه نمی کنند حتی اینکه از بعضی از ایشان پرسیدند که در هر صد درهم چقدر زکاه است؟ گفت اما بر عوام، پنج درهم به حکم شریعت، و اما بر ما دادن همه اموال و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام سئوال کردند: «در چقدر مال، زکاه واجب است؟ فرمود: اما زکاه ظاهر در هزار درهم، بیست و پنج درهم و اما در باطن، پس آن است که هر چه برادر مومن تو، به آن محتاج تر از تو باشد خود را اختیار نکنی».

Дувум : тайифа Эй ҳастанд ки аз амволи дунё ба қадари ҳоҷат нигоҳ медоранд ба ҷиҳати зарурат ,у лекини фозил аз онро захира намекунанд , балки ба масорифи хайрот ва мабарот мерасонанд ва ин тайифа , агар чаҳ аз тайифаи аввали паст мартаба таранду лекини эшон низ бар қадари воҷиб ақтсор намекунанду ҷамеъи анвоъи хайрро ба ҷо меоваранд .

دوم: طایفه ای هستند که از اموال دنیا به قدر حاجت نگاه می دارند به جهت ضرورت، و لیکن فاضل از آن را ذخیره نمی کنند، بلکه به مصارف خیرات و مبرات می رسانند و این طایفه، اگر چه از طایفه اول پست مرتبه ترند و لیکن ایشان نیز بر قدر واجب اقتصار نمی کنند و جمیع انواع خیر را به جا می آورند.

Сеюм : қисмӣ ҳастанд ки зиёдтар аз қадари воҷибро ба ҷо намеоваранду лекин дар воҷиби худ кӯтоҳӣ намекунанд ва ин , пасттарин дараҷотаст , ва он мартаба авомаст .

سوم: قسمی هستند که زیادتر از قدر واجب را به جا نمی آورند و لیکن در واجب خود کوتاهی نمی کنند و این، پست ترین درجات است، و آن مرتبه عوام است.

Дувум : аз асрори вуҷуби зкоаҳ ,у тарғиб ба базли мол , поки сохтан нафасаст аз сифати разилаи бухл , ки аз ҷумла мӯҳликотаст , чун ки ба додани моли мкрро , нафаси одат ба базл ва ато мекунад то малака ҳосил мешавад .

دوم: از اسرار وجوب زکاه، و ترغیب به بذل مال، پاک ساختن نفس است از صفت رذیله بخل، که از جمله مهلکات است، چون که به دادن مال مکررا، نفس عادت به بذل و عطا می کند تا ملکه حاصل می شود.

Ва сеюм : баҷо овардани шукри неъмати худо зеро ки худо ,ро бар банда , ҳақи неъмати бадану неъмати мол собитасту ибодати баданӣа , шукри неъмати бадан ,у базли амвол , шукри неъмат моласт ва чиқадр қабеҳаст ки касе иддаоӣ ислом кунаду фақири бенавои музтариро бибинад ва дар шукри неъмати парвардгори худ тақсирӣ кунад .

و سوم: بجا آوردن شکر نعمت خدا زیرا که خدا، را بر بنده، حق نعمت بدن و نعمت مال ثابت است و عبادت بدنیه، شکر نعمت بدن، و بذل اموال، شکر نعمت مال است و چقدر قبیح است که کسی ادعای اسلام کند و فقیر بینوای مضطری را ببیند و در شکر نعمت پروردگار خود تقصیری کند.