Сим аз атоҳои воҷиба , нафақаи аҳл ва аёласт ва он низ ба тариқӣ ки дар кутуб мстўраст аз ҷумлаи воҷибот ,у савоби он беҳад ва аҳсоءаст .

سیم از عطاهای واجبه، نفقه اهل و عیال است و آن نیز به طریقی که در کتب مسطور است از جمله واجبات، و ثواب آن بی حد و احصاء است.

Ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « касе ки саъй кунад дар таҳсили нафақаи аёлаш , мисли касеаст ки дар роҳи худо ҷиҳод кунад » ва фармуд ки « порае аз гуноҳонаст ки ҳеҷ чизи куффора он намешавад , магари иҳтимом дар талаби маош » ва фармуд ки « ҳар киро се духтар бошад ,у харҷи эшонро бикашад , ва ба эшон некӣ кунад то бузург шаванд худо бар ӯ биҳиштро воҷиб мегирданд » Марвӣаст ки « рӯзии ҷаноби рисолати моби слии аллоҳи алайҳу ?алау силам ба хонаи Сайиди авлиёъи алайҳ ассалом омад , дид : он ҳазрат нишастаасту адас пок мекунаду саййидаи алнсоء дар пеш дег нишастааст ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : бишинав эй Абулҳасан ва намегӯям магари ончиро худо амр кардааст ки бигӯям ки ҳеҷ мардӣ нест ки дар хонаи имдод зан кунаду ёрӣ ӯро намояди магари инки худо ба ӯ медиҳад ба иваз ҳар мўӣӣ ки дар бадан ӯст ибодати як солро , ки рӯзи онро рӯза бигираду шаби онро ба ибодат ба сари барад ва ато мекунад аз савоб , ба ӯ мисли ончӣ ба собирин дода , ки Довӯди пайғамбару ёқӯбу исои алайҳ ассалом бошад ё алӣ : ҳар ки дар хонаи худ машғӯли хизмат аёл шавад ва музоиқа накунад , худои исм ӯро дар дафтар шуҳадо менависад ва дар ҳар рӯзу шабии савоби ҳазор шаҳид аз барои ӯ сабт мекунад ва ба ҳар қадамӣ ки барме дорад савоби ҳаҷу умра ба ӯ медиҳад ва ба адад ҳар раҳгӣ ки дар бадан ӯст шаҳрӣ дар биҳишт ба ӯ ато мефармоед ё алӣ : як соъати хизмат дар хона , беҳтараст аз ибодати ҳазор сол ва ҳазор ҳаҷ ва ҳазор умра ва ҳазор банда ки озод кунӣ ва ҳазор мартабаи ҷиҳоду иёдати ҳазор марӣз ва ҳазор намози ҷумъа ва ҳазор ташйиъи ҷинозау сайр кардан ҳазор гуруснау пўшонидни ҳазор бараҳнау равонаи сохтани ҳазор асб дар роҳи худоу бҳтрост аз инки тавроту Инҷилу збўру қуръонро таловат кунад ва ҳазор асирро озод кунад ва ҳазор шутур ки ба масокин бидиҳад ва аз дунё берун наравад магари инки ҷои худро дар биҳишт бибинад .

حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «کسی که سعی کند در تحصیل نفقه عیالش، مثل کسی است که در راه خدا جهاد کند» و فرمود که «پاره ای از گناهان است که هیچ چیز کفاره آن نمی شود، مگر اهتمام در طلب معاش» و فرمود که «هر که را سه دختر باشد، و خرج ایشان را بکشد، و به ایشان نیکی کند تا بزرگ شوند خدا بر او بهشت را واجب می گرداند» مروی است که «روزی جناب رسالت مآب صلی الله علیه و آله و سلم به خانه سید اولیاء علیه السلام آمد، دید: آن حضرت نشسته است و عدس پاک می کند و سیده النساء در پیش دیگ نشسته است حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: بشنو ای ابوالحسن و نمی گویم مگر آنچه را خدا امر کرده است که بگویم که هیچ مردی نیست که در خانه امداد زن کند و یاری او را نماید مگر اینکه خدا به او می دهد به عوض هر موئی که در بدن اوست عبادت یک سال را، که روز آن را روزه بگیرد و شب آن را به عبادت به سر برد و عطا می کند از ثواب، به او مثل آنچه به صابرین داده، که داود پیغمبر و یعقوب و عیسی علیه السلام باشد یا علی: هر که در خانه خود مشغول خدمت عیال شود و مضایقه نکند، خدا اسم او را در دفتر شهدا می نویسد و در هر روز و شبی ثواب هزار شهید از برای او ثبت می کند و به هر قدمی که برمی دارد ثواب حج و عمره به او می دهد و به عدد هر رگی که در بدن اوست شهری در بهشت به او عطا می فرماید یا علی: یک ساعت خدمت در خانه، بهتر است از عبادت هزار سال و هزار حج و هزار عمره و هزار بنده که آزاد کنی و هزار مرتبه جهاد و عیادت هزار مریض و هزار نماز جمعه و هزار تشییع جنازه و سیر کردن هزار گرسنه و پوشانیدن هزار برهنه و روانه ساختن هزار اسب در راه خدا و بهتراست از اینکه تورات و انجیل و زبور و قرآن را تلاوت کند و هزار اسیر را آزاد کند و هزار شتر که به مساکین بدهد و از دنیا بیرون نرود مگر اینکه جای خود را در بهشت ببیند.

ё алӣ : хизмати аёл , куффораи гуноҳон кабӣраасту ғазаби парвардгорро май нишонду меҳр ҳўролъин мешаваду ҳасанотро зиёд мекунаду дараҷотро рафеъ мегирданд ё алӣ : хизмати аёлро намекунад магари садиқ , ё шаҳид , ё мардӣ ки худои хайри дунёу охиратро аз барои ӯ хоста бошад » .

یا علی: خدمت عیال، کفاره گناهان کبیره است و غضب پروردگار را می نشاند و مهر حورالعین می شود و حسنات را زیاد می کند و درجات را رفیع می گرداند یا علی: خدمت عیال را نمی کند مگر صدیق، یا شهید، یا مردی که خدا خیر دنیا و آخرت را از برای او خواسته باشد».

Аз ҳазрати эмоми Мӯсои алайҳи ассалом Марвӣаст ки « аёли одамӣ , асирон ӯйанд , пас ҳар касе ки худованд ба ӯ неъматӣ дода бояд ки асирони худро вусъат бидиҳад пас агар накунад ташвиш онаст ки худои ин неъматро аз ӯ бигирад » ҳазрати эмоми ризои алайҳ ассалом фармуд ки « бояд мард бар аёлаш вусъат бидиҳад то орзӯии марг ӯро накунанд » ва махфӣ намонад ки толиби савоб дар ихроҷоти аёлро сазовор онаст ки нияти худро холис кунад ва аз саъйӣ ки мекунаду заҳматӣ ки дар таҳсили маош эшон мекашад ризои худоро мехоҳад ва аз таҳсили ҳарому амволи шубҳаи нок иҷтиноб кунад ва аз барои аёл , биҷуз ҳалол наёвард ва дар ихроҷот , миёна рӯй кунад на бар аёл танг бигирад то эшон зойеъ гирданд , ва на исроф кунад то худ ва эшонро зойеъ кунад ва ба ҳалокат бирасаду сазовор онаст ки таомӣ ки покиза бошад махсӯси худ ё баъзе аз аёл накунад , балки ҳама яксон бошанд магари инки худ ё баъзе аз онҳо ба таоми хосӣ музтар бошанд , ба ҷиҳати маразӣ , ё заъфӣ , ё ғайри инҳо ,у чизеро ки намехоҳад барои аёл бигирад васфи онро дар пеш аёл накунад ва чун суфра афкананд ҳамаи аёли худро бар он бинишонад » ва Марвӣаст ки « худоу малоика , салавот мефиристанд бар аҳли хонае ки ба ҷамъият чизе бихӯранд » .

از حضرت امام موسی علیه السلام مروی است که «عیال آدمی، اسیران اویند، پس هر کسی که خداوند به او نعمتی داده باید که اسیران خود را وسعت بدهد پس اگر نکند تشویش آن است که خدا این نعمت را از او بگیرد» حضرت امام رضا علیه السلام فرمود که «باید مرد بر عیالش وسعت بدهد تا آرزوی مرگ او را نکنند» و مخفی نماند که طالب ثواب در اخراجات عیال را سزاوار آن است که نیت خود را خالص کند و از سعیی که می کند و زحمتی که در تحصیل معاش ایشان می کشد رضای خدا را می خواهد و از تحصیل حرام و اموال شبهه ناک اجتناب کند و از برای عیال، بجز حلال نیاورد و در اخراجات، میانه روی کند نه بر عیال تنگ بگیرد تا ایشان ضایع گردند، و نه اسراف کند تا خود و ایشان را ضایع کند و به هلاکت برسد و سزاوار آن است که طعامی که پاکیزه باشد مخصوص خود یا بعضی از عیال نکند، بلکه همه یکسان باشند مگر اینکه خود یا بعضی از آنها به طعام خاصی مضطر باشند، به جهت مرضی، یا ضعفی، یا غیر اینها، و چیزی را که نمی خواهد برای عیال بگیرد وصف آن را در پیش عیال نکند و چون سفره افکنند همه عیال خود را بر آن بنشاند» و مروی است که «خدا و ملائکه، صلوات می فرستند بر اهل خانه ای که به جمعیت چیزی بخورند».