Чаҳорум : ҳақи маълуму ҳақи ҳсоду ҳад ӯу аввалӣ иборатаст : аз ончӣ ки одамӣ бо худ қарори бигузорад ки ҳар рӯз , ё ҳар ҳафта , ё ҳар моҳ ва ё ҳар сол , аз моли худ ба фуқаро бидиҳад ё салаи раҳм ба ҷо оварад , ғайр аз ончӣ воҷибаст .

چهارم: حق معلوم و حق حصاد و حد او و اولی عبارت است: از آنچه که آدمی با خود قرار بگذارد که هر روز، یا هر هفته، یا هر ماه و یا هر سال، از مال خود به فقرا بدهد یا صله رحم به جا آورد، غیر از آنچه واجب است.

Ва дувумӣ иборатаст аз : пуштае аз хирман , ё дастае аз заръ , ё кафӣ аз гандум ё хурмо ё мива , ё соири маҳсӯлот , ки дар вақти дарав , ё забти маҳсӯлот , одамӣ ба хӯшаи чинону Фқроӣӣ ки дар онҷо ҳозир мешаванд бидиҳад ва дар савоб ҳар як аз инҳо ахбор бисёр ворид шудааст .

و دومی عبارت است از: پشته ای از خرمن، یا دسته ای از زرع، یا کفی از گندم یا خرما یا میوه، یا سایر محصولات، که در وقت درو، یا ضبط محصولات، آدمی به خوشه چینان و فقرائی که در آنجا حاضر می شوند بدهد و در ثواب هر یک از اینها اخبار بسیار وارد شده است.

Аз ҳазрати содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « худои муқарар фармӯдааст аз амволи ағниёи ҳуқуқӣ чанд ғайр аз зкўаҳ , ҳамчунон ки дар қуръонаст ки «у аллазӣнаи фии амўолҳми ҳақи маълум » ва « ҳақи маълум » , ғайр аз зкўаҳаст ва он чизеаст ки одамӣ қарор бидиҳад бар худ дар моли худ , ва лозимаст бар ӯ ки ба қадари вусъу тоқати худ ин қарорро бидиҳаду ончиро бар худ қарор медиҳад бидиҳад , агар хоҳад ҳар рӯз , ва агар хоҳад ҳар ҷумъа , ва агар хоҳад ҳар моҳ » ва бояд мудовимат бар ин гардаду ахбор ба ин мазмун бисёраст ва низ аз он ҳазрат Марвӣаст ки « дар зироат , ду ҳақаст : яке онкӣ агар надиҳӣ аз ту муохза мекунанд дувуми онкӣ дар додан он савобаст .

از حضرت صادق علیه السلام مروی است که «خدای مقرر فرموده است از اموال اغنیا حقوقی چند غیر از زکوه، همچنان که در قرآن است که «و الذین فی اموالهم حق معلوم» و «حق معلوم»، غیر از زکوه است و آن چیزی است که آدمی قرار بدهد بر خود در مال خود، و لازم است بر او که به قدر وسع و طاقت خود این قرار را بدهد و آنچه را بر خود قرار می دهد بدهد، اگر خواهد هر روز، و اگر خواهد هر جمعه، و اگر خواهد هر ماه» و باید مداومت بر این گردد و اخبار به این مضمون بسیار است و نیز از آن حضرت مروی است که «در زراعت، دو حق است: یکی آنکه اگر ندهی از تو مواخذه می کنند دوم آنکه در دادن آن ثواب است.

Аммо ҳақӣ ки муохза бар он мешавад , зкўаҳаст ва аммо онкӣ дар додан он савобаст , онаст ки худоӣ таъолӣ мефармоед : «у отўои ҳуққаи явми ҳсодаҳ »у ҳақи заръро рӯзи дрўидн ба соҳибонаш бирасонед , яъне аз ончӣ медаравед даста даста бидиҳед то аз дарав фориғ шавед » ва дар ҳадисӣ ки хулосаи он ин аст фармуд ки « дар шаб , миваи мчинид , ва дарав макунед , ва тухм макоред ,у ноқаҳоро ндўшид , ки агар чунин кунед фуқаро бенасиб май монанди » .

اما حقی که مواخذه بر آن می شود، زکوه است و اما آنکه در دادن آن ثواب است، آن است که خدای تعالی می فرماید: «و آتوا حقه یوم حصاده» و حق زرع را روز درویدن به صاحبانش برسانید، یعنی از آنچه می دروید دسته دسته بدهید تا از درو فارغ شوید» و در حدیثی که خلاصه آن این است فرمود که «در شب، میوه مچینید، و درو مکنید، و تخم مکارید، و ناقه ها را ندوشید، که اگر چنین کنید فقرا بی نصیب می مانند».