Панҷум : қарз доданаст ва он низ аз самароти саховат ва фазласту савоби он бениҳоятаст .

پنجم: قرض دادن است و آن نیز از ثمرات سخاوت و فضل است و ثواب آن بی نهایت است.

Ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳ ассалом фармуд ки ҳар ки қарз бидиҳад ба мардӣ то замонӣ ки қудрат бар адоء он дошта бошад , мол ӯ дар зкўаҳаст , ва худ ӯ малоика дар намозаст , то онро бигирад » .

حضرت امام محمد باقر علیه السلام فرمود که هر که قرض بدهد به مردی تا زمانی که قدرت بر اداء آن داشته باشد، مال او در زکوه است، و خود او ملائکه در نماز است، تا آن را بگیرد».

Аз ҳазрати содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки бар дар биҳишт навиштааст ки « савоби садақаро даҳ муқобил медиҳанду савоби қарзро ҳиҷдаҳи муқобил » ва дар ҳадисии дигар аз он сарвар Марвӣаст ки « ҳар муъминӣ ки ба ҳар муъминӣ қарз бидиҳад аз барои худо , дар ҳар онии савоби садақаро дорад то мол ба ӯ бирасад »у сари он инаст ки дарҳар онӣ метавонад мутолибаи онро бикунад ва чун мутолиба накунад савоб садақа дорад ва махфӣ намонад ки мурод аз қарзӣ ки савоби он расидааст , қарзи алҳасана Эйаст ки аз барои худо бошад аммо қарзӣ ки ба воситаи он нафъи дунявӣ ба соҳиб мол мерасаду ғараз ӯ нафъ бурданаст , савобӣ надорад .

از حضرت صادق علیه السلام مروی است که بر در بهشت نوشته است که «ثواب صدقه را ده مقابل می دهند و ثواب قرض را هیجده مقابل» و در حدیثی دیگر از آن سرور مروی است که «هر مومنی که به هر مومنی قرض بدهد از برای خدا، در هر آنی ثواب صدقه را دارد تا مال به او برسد» و سر آن این است که درهر آنی می تواند مطالبه آن را بکند و چون مطالبه نکند ثواب صدقه دارد و مخفی نماند که مراد از قرضی که ثواب آن رسیده است، قرض الحسنه ای است که از برای خدا باشد اما قرضی که به واسطه آن نفع دنیوی به صاحب مال می رسد و غرض او نفع بردن است، ثوابی ندارد.