Шашум : муҳлат додани қарз дорӣаст ки надошта бошад , ё ҳалол кардан ӯ ва ин амал низ фазилат бисёр дорад балки аз ҷумла воҷиботаст .

ششم: مهلت دادن قرض داری است که نداشته باشد، یا حلال کردن او و این عمل نیز فضیلت بسیار دارد بلکه از جمله واجبات است.

Ҳазрати содиқи алайҳ ассалом мефармоед ки « ҳар ки хоҳад худои сояи худро бар сар ӯ биндозад дар рӯзӣ ки ҳеҷ соя эй ба ғайр аз соя ӯ набошад , муҳлат диҳад нодориро , ё аз ҳақ худ бугзарад »у пайғамбари слии аллоҳу алайҳу ?алау силам дар рӯзӣ фармуд ки « кист ки мехоҳад ки худоӣ ӯро аз шуълаи ҷаҳаннам дар соя худ бидорад ? то се мартаба дар ҳар мартабаи мардум арз карданд ки ё расӯл аллоҳ кист ? фармуд : он касеаст ки қарзи дори худро муҳлат диҳад , ё аз ҳақ худ бугзарад » ва фармуд ки « рӯзии ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам бар минбар омаду ҳамду санои илоҳиро ба ҷой овараду дуруд бар пайғамбар ӯ фиристод пас фармуд : аиҳоолнос : ҳозирони шумо ба ғоибон бирасонанд ки ҳар ки муҳлат диҳад қарзи дори худро ки надошта бошад , аз барои ӯ дар назд худо ҳар рӯз , савоби садақа мисли мол ӯст , то талаби худро бигирад » ва дар ин хусӯси ахбор бисёраст пас бар аҳли имон лозимаст ки чночаҳи талабӣ аз касе дошта бошанд ва ӯ бар адои он қодир набошад ӯро муҳлат диҳанд ва бар ӯ танг гирӣ нанамоянд на чун ағниёии танги чашми ин замон , ки агар динорӣ аз фақирӣ хоҳанд дунёро бар ӯ танг мекунанду шабу рӯзи он бечораро яксон май намоянд ва роҳ омад ва шудро бар ӯ мебанданд ва дар маҳофилу маҷомеъ , забон ба ғайбат ӯ мегушойанду аизо ва азият мерасонанд ва гоҳ бошад ӯро мазруб ва маҷрӯҳ мекунанду зиммаи худро чандини муқобили талаби худ ба воситаи дияи ҷароҳат , машғӯл мекунанд ва ба ҷиҳат гирифтани қалилӣ аз моли хасиси дунё , ҳаром бисёрро муртакиб мешаванд .

حضرت صادق علیه السلام می فرماید که «هر که خواهد خدا سایه خود را بر سر او بیندازد در روزی که هیچ سایه ای به غیر از سایه او نباشد، مهلت دهد ناداری را، یا از حق خود بگذرد» و پیغمبر صلی الله و علیه و آله و سلم در روزی فرمود که «کیست که می خواهد که خدای او را از شعله جهنم در سایه خود بدارد؟ تا سه مرتبه در هر مرتبه مردم عرض کردند که یا رسول الله کیست؟ فرمود: آن کسی است که قرض دار خود را مهلت دهد، یا از حق خود بگذرد» و فرمود که «روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم بر منبر آمد و حمد و ثنای الهی را به جای آورد و درود بر پیغمبر او فرستاد پس فرمود: ایهاالناس: حاضران شما به غایبان برسانند که هر که مهلت دهد قرض دار خود را که نداشته باشد، از برای او در نزد خدا هر روز، ثواب صدقه مثل مال اوست، تا طلب خود را بگیرد» و در این خصوص اخبار بسیار است پس بر اهل ایمان لازم است که چناچه طلبی از کسی داشته باشند و او بر ادای آن قادر نباشد او را مهلت دهند و بر او تنگ گیری ننمایند نه چون اغنیای تنگ چشم این زمان، که اگر دیناری از فقیری خواهند دنیا را بر او تنگ می کنند و شب و روز آن بیچاره را یکسان می نمایند و راه آمد و شد را بر او می بندند و در محافل و مجامع، زبان به غیبت او می گشایند و ایذا و اذیت می رسانند و گاه باشد او را مضروب و مجروح می کنند و ذمه خود را چندین مقابل طلب خود به واسطه دیه جراحت، مشغول می کنند و به جهت گرفتن قلیلی از مال خسیس دنیا، حرام بسیار را مرتکب می شوند.

Ҳафтум : аъонти мусалламин намӯдан дар ғайри ончӣ мазкӯр шуд , мисли : пўшонидни эшон , ё сукно додану савор кардану орӣа додану амсоли инҳоу ҳамаи инҳоро савоб бениҳояту фазилат беғоятаст .

هفتم: اعانت مسلمین نمودن در غیر آنچه مذکور شد، مثل: پوشانیدن ایشان، یا سکنی دادن و سوار کردن و عاریه دادن و امثال اینها و همه اینها را ثواب بی نهایت و فضیلت بی غایت است.

Ҳаштум : ончиро ки одамӣ ба ҷиҳати ҳифзи обрӯу мурооти ҳурмати худ ,у дафъи шари ашрор ,у манъи зулми золимин аз худ медиҳад , ва ин низ аз самара саховатасту басои бахилон ки ба воситаи бухл , ба анвоъи мазаллату хории расидау обрӯии худро бар бод додаанд .

هشتم: آنچه را که آدمی به جهت حفظ آبرو و مراعات حرمت خود، و دفع شر اشرار، و منع ظلم ظالمین از خود می دهد، و این نیز از ثمره سخاوت است و بسا بخیلان که به واسطه بخل، به انواع مذلت و خواری رسیده و آبروی خود را بر باد داده اند.

Ва дар баъзе ахбори ворид шудааст ки « базли мол ба ҷиҳати ҳифзи обрӯии худ , ҳукм садақа дорад » .

و در بعضی اخبار وارد شده است که «بذل مال به جهت حفظ آبروی خود، حکم صدقه دارد».

Нуҳум : сохтани масҷиду мадрисау пулу работ ,у иҷрои қанавот ва нишондани дарахтону амсоли инҳост аз чизҳоӣӣ ки асари он дар рӯзгор боқӣ мемонад то қиёмату нафъи он рӯз ба рӯзи оиди соҳиб он мегардад аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « ҳар ки масҷидӣ банно кунад худои таъолӣ барои ӯ хонае дар биҳишт банно кунад » ва низ аз он ҳазрат Марвӣаст ки « шаш чизаст ки файзу савоби он баъд аз вафот ба муъмин мерасад : яке : фарзандӣ ки аз барои ӯ талаби омурзиши намояди дувум : мусҳафӣ ки баъд аз худ бигузоради сеюм : дарахтӣ ки бинишонад чаҳорум : чоҳи обӣ ки ҳафр кунад панҷум : садақаи ҷорӣ , ки мустамар созад ва худ баъд аз он мунтафаъ шавад мисли сохтани пулу мадрисау работ ,у вақф кардани мазореъу қроӣу амсоли онҳо шашум : тариқае некӯ ки баъд аз ӯ ба он амали намоянд » .

نهم: ساختن مسجد و مدرسه و پل و رباط، و اجرای قنوات و نشاندن درختان و امثال اینهاست از چیزهائی که اثر آن در روزگار باقی می ماند تا قیامت و نفع آن روز به روز عاید صاحب آن می گردد از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «هر که مسجدی بنا کند خدای تعالی برای او خانه ای در بهشت بنا کند» و نیز از آن حضرت مروی است که «شش چیز است که فیض و ثواب آن بعد از وفات به مومن می رسد: یکی: فرزندی که از برای او طلب آمرزش نماید دوم: مصحفی که بعد از خود بگذارد سوم: درختی که بنشاند چهارم: چاه آبی که حفر کند پنجم:صدقه جاری، که مستمر سازد و خود بعد از آن منتفع شود مثل ساختن پل و مدرسه و رباط، و وقف کردن مزارع و قرای و امثال آنها ششم: طریقه ای نیکو که بعد از او به آن عمل نمایند».