Бидон ки мадохил аз ҳалол , аз панҷ қисм берун нест :

بدان که مداخل از حلال، از پنج قسم بیرون نیست:

Аввал : чизе ки аз мубоҳот бошад , ва аз моликӣ гирифта нашавад мисли : мъднётӣ ки бало молик бошаду эҳёии арозии мӯот ,у сайди ҳайвонот ,у ҳемаи кашӣу хоркнӣ аз саҳрои мӯот , ва об кашӣдан аз рӯдхонау штўт ва инҳо ҳама ҳалоласт , агар дайгарии онро тасарруф накарда бошад , аз касоне ки мол ӯ шръо маҳфӯзасту тафсили аҳкоми шаръӣаи онҳо дар китоби аҳёءи мӯот аз кутуб фиқҳӣааст .

اول: چیزی که از مباحات باشد، و از مالکی گرفته نشود مثل: معدنیاتی که بلا مالک باشد و احیای اراضی موات، و صید حیوانات، و هیمه کشی و خارکنی از صحرای موات، و آب کشیدن از رودخانه و شطوط و اینها همه حلال است، اگر دیگری آن را تصرف نکرده باشد، از کسانی که مال او شرعا محفوظ است و تفصیل احکام شرعیه آنها در کتاب احیاء موات از کتب فقهیه است.

Дувум : ончӣ ба қаҳру ғалаба аз касе ки мол ӯ ҳалоласт , гирифта шавад мисли ғанимати куффори ҳарбӣу амволи эшон ва он низ аз барои мусалламин ҳалоласт , ба шурӯтӣ ки дар китоби ҷузия аз фиқҳ мазкӯраст .

دوم: آنچه به قهر و غلبه از کسی که مال او حلال است، گرفته شود مثل غنیمت کفار حربی و اموال ایشان و آن نیز از برای مسلمین حلال است، به شروطی که در کتاب جزیه از فقه مذکور است.

Сеюм : ончӣ ба ҳукми шаръ , ё ризои молик , аз зинда ё мурда , бидӯни иваз ба дайгарӣ мунтақил шавад мисли сидқоту бахшишу мирос ва ин қисм , ҳалоласт ҳаргоҳи он касе ки таҳсили инҳоро карда буд аз мадохили ҳалол бадаст оварда бошаду соири шурӯтиро ки дар китоби ҳибау маворису васоёу сидқот аз фиқҳ мзбўтаст ҷомеъ бошад .

سوم: آنچه به حکم شرع، یا رضای مالک، از زنده یا مرده، بدون عوض به دیگری منتقل شود مثل صدقات و بخشش و میراث و این قسم، حلال است هرگاه آن کسی که تحصیل اینها را کرده بود از مداخل حلال بدست آورده باشد و سایر شروطی را که در کتاب هبه و مواریث و وصایا و صدقات از فقه مضبوط است جامع باشد.

Чаҳорум : ончӣ ба муовизау трозӣ ба дайгарӣ нақл намӯд ва ин низ ҳалоласт ҳаргоҳи ҷомеъи шурӯту одобӣ ки дар фани муомилоти фиқҳ ва мазкӯраст , аз байъ ва « силаму иҷорау сулҳ ва « ширкат » ва « ҷуола »у ғайр инҳо бошад .

چهارم: آنچه به معاوضه و تراضی به دیگری نقل نمود و این نیز حلال است هرگاه جامع شروط و آدابی که در فن معاملات فقه و مذکور است، از بیع و «سلم و اجاره و صلح و «شرکت» و «جعاله» و غیر اینها باشد.

Панҷум : ончӣ аз зироату манофеи ҳайвонот ба даст меояд ва онҳо ҳалоласт ҳаргоҳи замину тухму об ҳалол бошанд ва инҳо мадохил ҳалоласт ки толиби наҷот бояд ончӣ касб мекунад аз яке аз ин мадохил бошад ба мувофиқи фатвои фақиҳи одили ҳии ҷомеъи алшроӣт .

پنجم: آنچه از زراعت و منافع حیوانات به دست می آید و آنها حلال است هرگاه زمین و تخم و آب حلال باشند و اینها مداخل حلال است که طالب نجات باید آنچه کسب می کند از یکی از این مداخل باشد به موافق فتوای فقیه عادل حی جامع الشرائط.

Ва ҳар молӣ ки аз яке аз ин мадохил набошад , ё ҷомеъи одоб ва шурӯт набошад ҳалол нест ва касе ки толиб саодат бошад бояд аз барои худ ҳирфау касбӣ қарор диҳад ки маош ӯ аз он бишавад ё мстғлӣ , ё сармоя Эй дошта бошад ки дайгарӣ дар онҳо амал намӯда гузарон ӯ аз онҷо шавад баъзе мардум ки эшонро сармоя , ё мстғлӣ нест , ва аз омухтани санъату касби ҳам тағофул май намоянд , ё баъд аз омухтан , дар таҳсили маош бар ваҷҳи ҳалол аз онҳо ткоҳл меварзанд ва муҳтоҷ мешаванд ба инки аз ончии дигарон касб карда анд бигиранду сарф худ кунанд ва ин ҷамоат ғолибан яке аз ду ҳирфаи хасисаро ихтиёр мекунанд ки якеро лсўсит яъне дуздӣ ,у дайгариро гдоӣӣ май номанд ва ҳар як аз ин ду навъро асноф мухталифааст .

و هر مالی که از یکی از این مداخل نباشد، یا جامع آداب و شروط نباشد حلال نیست و کسی که طالب سعادت باشد باید از برای خود حرفه و کسبی قرار دهد که معاش او از آن بشود یا مستغلی، یا سرمایه ای داشته باشد که دیگری در آنها عمل نموده گذران او از آنجا شود بعضی مردم که ایشان را سرمایه، یا مستغلی نیست، و از آموختن صنعت و کسب هم تغافل می نمایند، یا بعد از آموختن، در تحصیل معاش بر وجه حلال از آنها تکاهل می ورزند و محتاج می شوند به اینکه از آنچه دیگران کسب کرده اند بگیرند و صرف خود کنند و این جماعت غالبا یکی از دو حرفه خسیسه را اختیار می کنند که یکی را لصوصیت یعنی دزدی، و دیگری را گدائی می نامند و هر یک از این دو نوع را اصناف مختلفه است.