Аммо навъи аввал : яъне дуздон , баъзе аз эшон ки иҷтимоӣ доранд ки бо якдигар муттафиқ мешаванд ва бар сари роҳҳои мусулмонони рафтаи қитоъ алтриқ ҳастанд ва баъзе дигар мутавассил мешаванд ба салотину взроءу ҳуккому судӯр ,у мулозимати аъозимро василаи зулму таъаддӣ бар раоё май созанд ва аз мол эшон мехуранду ҷамъии дигар ки аз моли мардум ба ин анвоъ баҳра надоранд , тадбирот мекунанд , мисли нақб кандану каманд андохтану кӣса баридану дохили хонаҳо шудану амсоли инҳо .

اما نوع اول: یعنی دزدان، بعضی از ایشان که اجتماعی دارند که با یکدیگر متفق می شوند و بر سر راههای مسلمانان رفته قطاع الطریق هستند و بعضی دیگر متوسل می شوند به سلاطین و وزراء و حکام و صدور، و ملازمت اعاظم را وسیله ظلم و تعدی بر رعایا می سازند و از مال ایشان می خورند و جمعی دیگر که از مال مردم به این انواع بهره ندارند، تدبیرات می کنند، مثل نقب کندن و کمند انداختن و کیسه بریدن و داخل خانه ها شدن و امثال اینها.

Аммо навъи дувум : яъне гадоён низ чанд синфанд : баъзе худро кӯр , ё мафлуҷ , ё марӣз май намоянд ё онкии тифлиро бар сари роҳҳо ба тариқ мет май хўобоннд ва баъзе гиряу зориро шиор худ мекунанду тайифае исрору ибромро пешниҳоди худ май созанду ҷамъӣ ба корҳои аҷибау суханони ғариба , бозори гдоӣии худро равнақ медиҳанд чунончии баъзе ба масхарагӣу суханони хандаомез гуфтану тайифае ба тақлиди мардум ва бархе ба хуши омдгўӣӣу тамаллуқу чарби забонӣу гуруҳе ба шӯъбадаи бозӣ мудоро мекунанду ҷамъии дигар ба қиссаи хуонеу қаландарӣу тайифае ба хондани шеърҳои латифа ё каломи мусаҷҷаъ ба савти ҳасану Гана , аз туъмаи мардум мунтафаъ мешаванд ва аз ин қабиланд хонандагону мғнён ва баъзе дигари риё ва шеду тасбеҳи бузурги донау ҷомаи пашминау зикрро василаи гузарони худ май созанд ва баъзе дарси хондан ва дар мадрисаи нишастан , ё таъзияи хуоне ё пишнмозиро мояи гдоӣии худ қарор медиҳанду синфии дигари худро табиб ё ҷарроҳ ё кҳоли номида , порае ҳашишҳо ва гиёҳҳои бефоидаро бар давр худ мечинанд , ва баъзе аз маъҷунҳо май созанд ,у занон ва беақлонро ба он фиреб медиҳанду қисмии дигари худро дар маърази раммолӣу мунаҷҷимӣу фолгирӣу дуои нависӣу таъбири хоб кардан дар овардаанд ва навъе дигар ки забони сухан гўӣӣ доранд худро дар маърази воъизӣ дар меоваранду томоту турраот барҳам мебофанду ғайри инҳо аз аснофи гадоён ки ҳар як тавриро васила хӯрдани моли мардуми сохтау тамоми зиндагонии худро сарф навъе аз ҳарф гдоӣӣ намӯдаанд ва аз мабдау маъод ,у мақсӯди офаринишу эҷод ғофиланд .

اما نوع دوم: یعنی گدایان نیز چند صنفند: بعضی خود را کور، یا مفلوج، یا مریض می نمایند یا آنکه طفلی را بر سر راهها به طریق میت می خوابانند و بعضی گریه و زاری را شعار خود می کنند و طایفه ای اصرار و ابرام را پیشنهاد خود می سازند و جمعی به کارهای عجیبه و سخنان غریبه، بازار گدائی خود را رونق می دهند چنانچه بعضی به مسخرگی و سخنان خنده آمیز گفتن و طایفه ای به تقلید مردم و برخی به خوش آمدگوئی و تملق و چرب زبانی و گروهی به شعبده بازی مدارا می کنند و جمعی دیگر به قصه خوانی و قلندری و طایفه ای به خواندن شعرهای لطیفه یا کلام مسجع به صوت حسن و غنا، از طعمه مردم منتفع می شوند و از این قبیل اند خوانندگان و مغنیان و بعضی دیگر ریا و شید و تسبیح بزرگ دانه و جامه پشمینه و ذکر را وسیله گذران خود می سازند و بعضی درس خواندن و در مدرسه نشستن، یا تعزیه خوانی یا پیشنمازی را مایه گدائی خود قرار می دهند و صنفی دیگر خود را طبیب یا جراح یا کحال نامیده، پاره ای حشیشها و گیاههای بی فایده را بر دور خود می چینند، و بعضی از معجونها می سازند، و زنان و بی عقلان را به آن فریب می دهند و قسمی دیگر خود را در معرض رمالی و منجمی و فال گیری و دعا نویسی و تعبیر خواب کردن در آورده اند و نوعی دیگر که زبان سخن گوئی دارند خود را در معرض واعظی در می آورند و طامات و طرهات برهم می بافند و غیر اینها از اصناف گدایان که هر یک طوری را وسیله خوردن مال مردم ساخته و تمام زندگانی خود را صرف نوعی از حرف گدائی نموده اند و از مبدأ و معاد، و مقصود آفرینش و ایجاد غافل اند.