Ва махфӣ намонад ки боису маншаи ҳамаи инҳо муҳаббати дунёии дниаҳ ,у манофе онаст , зеро ки ба ҷиҳати танагии дунёу маҳсӯр бӯдани манобеи он , маҳали низо ва мухосима мешавад чун мумкин нест ки манфиатӣ аз он молу мансаб ба касе бирасад магари инки аз дасти дайгарӣ берун равад ба хилофи охират , ки чун онро танагӣ нест лиҳозои низоу хусуматии миёни аҳл он намебошад .

و مخفی نماند که باعث و منشأ همه اینها محبت دنیای دنیه، و منافع آن است، زیرا که به جهت تنگی دنیا و محصور بودن منابع آن، محل نزاع و مخاصمه می شود چون ممکن نیست که منفعتی از آن مال و منصب به کسی برسد مگر اینکه از دست دیگری بیرون رود به خلاف آخرت، که چون آن را تنگی نیست لهذا نزاع و خصومتی میان اهل آن نمی باشد.

Ва мисоли он дар дунё , илми ҳақиқӣ ва маърифат худост чун ҳар ки толиби маърифати ҳақу илм ба сифоти ҷалолу ҷамол ӯ , ва шинохтани ъҷоӣби сунъ ӯаст , ҳасад ба дайгарӣ ки олам ба инҳо бошад наме барад , зеро ки аз бисёре уламо , илми дайгарӣ кам намешавад ва ба як чиз , ҳазор ҳазор нафар метавонанд олам шаванд ва ҳар як ба маърифату доноӣии худ шод ва Фрҳнок гирданду лиззат ӯ ба воситаи лиззати дайгарӣ аз илми худ , кам намегардад балки ба ҷаҳот бисёр боиси зёдтии лиззат ва баҳҷат мегардад ва ҳамчунинаст мартабаи қурби худоу муҳаббат ба ӯ ,у шавқи лақоӣ ӯу ғайри инҳо аз неъматҳои ухравӣа .

و مثال آن در دنیا، علم حقیقی و معرفت خداست چون هر که طالب معرفت حق و علم به صفات جلال و جمال او، و شناختن عجائب صنع او است، حسد به دیگری که عالم به اینها باشد نمی برد، زیرا که از بسیاری علماء، علم دیگری کم نمی شود و به یک چیز، هزار هزار نفر می توانند عالم شوند و هر یک به معرفت و دانائی خود شاد و فرحناک گردند و لذت او به واسطه لذت دیگری از علم خود، کم نمی گردد بلکه به جهات بسیار باعث زیادتی لذت و بهجت می گردد و همچنین است مرتبه قرب خدا و محبت به او، و شوق لقای او و غیر اینها از نعمتهای اخرویه.

Ва аз ончии гуфтем маълум шуд ки дар миёни уламои охират , ҳасад ва адоватӣ намебошад , балки эшон аз касрати навъи худ , ва бисёре шарики мбтҳҷ ва масрур мегирданду ҳасадӣ ки аз барои аҳл илм ҳаст , дар миёни уламои дунёст ва эшон касоне ҳастанд ки мақсӯди эшон аз илм , талаби молу ҷоҳу қурби амир ва подшоҳаст чун мол ҷисмӣаст ки чун ба даст касе расед дасти дигарон аз он холӣ мемонаду дили мардум ба таъзими олимӣ мамлу шуд аз таъзими дайгарӣ мунсариф мегардад ва ё кам мешавад ва ин сабаби нуқсон ҷоҳ мешавад пас ба ин сабаб , ҳасад дар миёни эшон ҳосил мешавад ва чун агар шахсеи молики ҳама рӯй замину ончӣ дар он аст гардад дигари чизе боқӣ намемонад ки дайгарии молик он шавад , ба хилофи неъматҳои охират ки ниҳоят аз барои онҳо нест , ва агар касе молики баъзе аз онҳо шавад , манъи дайгариро аз он намекунад чунончӣ агар касе олам ба баъзе аз улӯм шавад монеъ ин нест ки дигарон ҳам ба он олам гирданд .

و از آنچه گفتیم معلوم شد که در میان علماء آخرت، حسد و عداوتی نمی باشد، بلکه ایشان از کثرت نوع خود، و بسیاری شریک مبتهج و مسرور می گردند و حسدی که از برای اهل علم هست، در میان علمای دنیاست و ایشان کسانی هستند که مقصود ایشان از علم، طلب مال و جاه و قرب امیر و پادشاه است چون مال جسمی است که چون به دست کسی رسید دست دیگران از آن خالی می ماند و دل مردم به تعظیم عالمی مملو شد از تعظیم دیگری منصرف می گردد و یا کم می شود و این سبب نقصان جاه می شود پس به این سبب، حسد در میان ایشان حاصل می شود و چون اگر شخصی مالک همه روی زمین و آنچه در آن است گردد دیگر چیزی باقی نمی ماند که دیگری مالک آن شود، به خلاف نعمتهای آخرت که نهایت از برای آنها نیست، و اگر کسی مالک بعضی از آنها شود، منع دیگری را از آن نمی کند چنانچه اگر کسی عالم به بعضی از علوم شود مانع این نیست که دیگران هم به آن عالم گردند.

Ва аз ончӣ мазкӯр шуд равшан шуд ки сари ҳасади мардумон бар якдигари манзур бӯдан амреаст ки кифояти ҳамаро намекунаду вафо ба матлӯби ҷамеъ наме намояд ва ба ин ҷиҳат , ин сифати хабиса аз сифоти гирифторони зиндони дунёст .

و از آنچه مذکور شد روشن شد که سر حسد مردمان بر یکدیگر منظور بودن امری است که کفایت همه را نمی کند و وفا به مطلوب جمیع نمی نماید و به این جهت، این صفت خبیثه از صفات گرفتاران زندان دنیاست.

Пас эй ҷони бародар бар худ меҳрбон ,у толиби роҳату айш ҷовдон мабош неъматиро талаб кун ки музоҳиматӣ аз барои он несту лиззатиро биҷавӣ ки кудуратӣ ба он нҳмолиро таҳсил кун ки аз тасарруфи дуздони мأмўн , ва мансабӣ бигир ки аз азл , масӯн бошад .

پس ای جان برادر بر خود مهربان، و طالب راحت و عیش جاودان مباش نعمتی را طلب کن که مزاحمتی از برای آن نیست و لذتی را بجوی که کدورتی به آن نهمالی را تحصیل کن که از تصرف دزدان مأمون، و منصبی بگیر که از عزل، مصون باشد.

Ва он неъмат , неъмат маърифат худосту муҳаббату инс ба он мавлоу инқитоъ ба ҷаноби муқаддас ӯу таслиму ризо ба машйату ирода ӯ .

و آن نعمت، نعمت معرفت خداست و محبت و انس به آن مولی و انقطاع به جناب مقدس او و تسلیم و رضا به مشیت و اراده او.

Пас агар ин лиззат , аз барои ту набошад ,у муштоқ расӣдан ба он набошӣ ,у лиззати ту мунҳасир бошад ба неъматҳои ҳиссӣаи хасисаи дунявӣа , ки ҳамаи маҳзи ваҳму хаёл ,у оқибати он вабол ва наколаст , пас бидон ки ҷавҳари зоти ту маъюб , ва аз олами нуру баҳҷат , маҳҷӯбаст шайтони лъини туро бо худ қарини сохта ва туро фиреб додааст ва туро чун худ аз мушоҳидаи анвори олами қудси маҳрӯм сохтаасту ани қариб бо бҳоему шаётини маҳшури хоҳии гашт , ва дар асфали соФлин бо онҳо дар ғулу занҷири хоҳӣ буд ҳамчунон ки дар ин дунё низ ба ин лиззатҳо паст гирифтор гаштае .

پس اگر این لذت، از برای تو نباشد، و مشتاق رسیدن به آن نباشی، و لذت تو منحصر باشد به نعمتهای حسیه خسیسه دنیویه، که همه محض وهم و خیال، و عاقبت آن وبال و نکال است، پس بدان که جوهر ذات تو معیوب، و از عالم نور و بهجت، محجوب است شیطان لعین تو را با خود قرین ساخته و تو را فریب داده است و تو را چون خود از مشاهده انوار عالم قدس محروم ساخته است و عن قریب با بهایم و شیاطین محشور خواهی گشت، و در اسفل سافلین با آنها در غل و زنجیر خواهی بود همچنان که در این دنیا نیز به این لذتها پست گرفتار گشته ای.

Ва туро мартабаи идроки баҳҷату сарвари маърифати парвардгор ,у муҳаббату инс ба ӯ несту мисоли ту чун фард « анин »аст ки идроки лиззати ҷимоъро нанамудаанд пас ҳамчунон ки фаҳмидани ин лиззат , махсӯси мардони саҳеҳ алмзоҷаст , ҳамчунин идроки лиззати маърифати худои махсӯс ба мардонеаст ки « лои тлҳиҳми туҷҷорау лои байъи ани зикри аллоҳ » яъне « машғӯл намесозад эшонро ҳеҷ гӯна доду ситадӣ аз ёди худо » .

و تو را مرتبه ادراک بهجت و سرور معرفت پروردگار، و محبت و انس به او نیست و مثال تو چون فرد «عنین» است که ادراک لذت جماع را ننموده اند پس همچنان که فهمیدن این لذت، مخصوص مردان صحیح المزاج است، همچنین ادراک لذت معرفت خدا مخصوص به مردانی است که «لا تلهیهم تجاره و لا بیع عن ذکر الله» یعنی «مشغول نمی سازد ایشان را هیچ گونه داد و ستدی از یاد خدا».