Сифати сим ширкаст ва он иборатаст аз инки ғайр аз худои дайгариро ҳам масдари амреу манша асарӣ донад , ва чунон донад ки аз ғайри парвардгори ҳам корӣ мтмшӣ мешавад пас агар ба ақидаи он ғайрро бандагӣ ва ибодат кунад онро ширк ибодат гӯйанд ва агар онро ибодат накунаду лекин итоат кунад ӯро дар чизе ки ризои худо дар он нест онро ширк тоъат гӯйанд ,у аввалро ширки ҷлӣу дувумро ширки хФии номанду ишора ба ин ширкаст қавли худои таъолӣ ки мефармоед : « ва мо иўмни аксрҳми биллоҳи ало ва ҳам мшркўн » яъне « имон намеоваранд бештари эшон ба худои магари инки мушриканд »у шубҳа Эй нест дар инки сифати ширк , аъзами бўоъси ҳалоку мӯҷиби хлўд дар азоби дардноку сабаби ҳашар дар зумра куффораст .

صفت سیم شرک است و آن عبارت است از اینکه غیر از خدا دیگری را هم مصدر امری و منشأ اثری داند، و چنان داند که از غیر پروردگار هم کاری متمشی می شود پس اگر به عقیده آن غیر را بندگی و عبادت کند آن را شرک عبادت گویند و اگر آن را عبادت نکند و لیکن اطاعت کند او را در چیزی که رضای خدا در آن نیست آن را شرک طاعت گویند، و اول را شرک جلی و دوم را شرک خفی نامند و اشاره به این شرک است قول خدای تعالی که می فرماید: «و ما یومن اکثرهم بالله الا و هم مشرکون» یعنی «ایمان نمی آورند بیشتر ایشان به خدا مگر اینکه مشرک اند» و شبهه ای نیست در اینکه صفت شرک، اعظم بواعث هلاک و موجب خلود در عذاب دردناک و سبب حشر در زمره کفار است.