Чун вуҷуби амр ба маърӯф ва наҳй аз мункирро донистӣу шароити онро шинохтӣ , бидон ки аз барои он чанд мартабааст :

چون وجوب امر به معروف و نهی از منکر را دانستی و شرایط آن را شناختی، بدان که از برای آن چند مرتبه است:

Аввал : инкори қалбӣ , ба ин наҳв ки дар дил , мункири фоил маъсият бошӣ ва аз ин ҷиҳат ӯро душман дошта бошӣ ва ин мартаба , машрӯт ба чаҳор шартӣ ки гузашт нест , балки ҳамин ба ду шарт аз онҳо машрӯтаст : яке инки олам бошад ба инки ончиро муртакиб шуда маъсиятасту дигари онкии он шахс ки муртакиби мункир шудаи нодам ва пушаймон набошад .

اول: انکار قلبی، به این نحو که در دل، منکر فاعل معصیت باشی و از این جهت او را دشمن داشته باشی و این مرتبه، مشروط به چهار شرطی که گذشت نیست، بلکه همین به دو شرط از آنها مشروط است: یکی اینکه عالم باشد به اینکه آنچه را مرتکب شده معصیت است و دیگر آنکه آن شخص که مرتکب منکر شده نادم و پشیمان نباشد.

Дувум : иршоду ҳидояту шносонидни инки ончиро карда маъсиятаст , зеро бисёре аз мардум аз роҳи ҷаҳлу нодонии муртакиби баъзе маосӣ мегирданд .

دوم: ارشاد و هدایت و شناسانیدن اینکه آنچه را کرده معصیت است، زیرا بسیاری از مردم از راه جهل و نادانی مرتکب بعضی معاصی می گردند.

Сеюм : изҳори танаффуру икроҳ аз он шахси осӣ ,у канораи ҷўӣӣу даврӣ кардан аз ӯ ,у тарки дӯстӣ ва маҷоласт бо ӯ .

سوم: اظهار تنفر و اکراه از آن شخص عاصی، و کناره جوئی و دوری کردن از او، و ترک دوستی و مجالست با او.

Чаҳорум : ба забон , манъ кардану инкор бар ӯ намӯдан , ибтидо ба панду насиҳат ,у чунончӣ муфид нашуд ба таҳдиду трсонидн ва агар он низ асар накард ба дуруштӣу суханони зибр ба ӯ гуфтану дашном додан ба ин навъ ки эй нодон , вае ҷоҳил , вае аҳмақ , вае фосиқу амсоли инҳо .

چهارم: به زبان، منع کردن و انکار بر او نمودن، ابتدا به پند و نصیحت، و چنانچه مفید نشد به تهدید و ترسانیدن و اگر آن نیز اثر نکرد به درشتی و سخنان زبر به او گفتن و دشنام دادن به این نوع که ای نادان، و ای جاهل، و ای احمق، و ای فاسق و امثال اینها.

Панҷум : ба боздоштан ӯ аз маъсият ба қаҳру тасаллут , чун шикастани олоти лаҳву лаъиб ,у рехтани шароб , ва гирифтани моли мғсўб ва ба соҳиби он рад кардану амсоли инҳо .

پنجم: به بازداشتن او از معصیت به قهر و تسلط، چون شکستن آلات لهو و لعب، و ریختن شراب، و گرفتن مال مغصوب و به صاحب آن رد کردن و امثال اینها.

Шашум : бо задан ба дасту по бидӯни инки мунтаҳӣ ба қатл ва ҷароҳат шавад .

ششم: با زدن به دست و پا بدون اینکه منتهی به قتل و جراحت شود.

Ҳафтум : ба шамшер кашӣдану силаҳи доштану маҷрӯҳ кардану куштан ва ин мартаба дар назд аксари уламои мо мавқуф ба изни эмоми алайҳ ассаломаст ва аз барои раият бидӯни изни эмом ҷоиз намедонанд ,у лекини Сайиди Муртазоу ҷамоатӣ , аз барои касе ки мткмн бошаду мӯҷиб фасодӣ набошад таҷвиз кардаанд , агар чаҳ изни эмом дар он ба хусӯс набошад .

هفتم: به شمشیر کشیدن و سلاح داشتن و مجروح کردن و کشتن و این مرتبه در نزد اکثر علمای ما موقوف به اذن امام علیه السلام است و از برای رعیت بدون اذن امام جایز نمی دانند، و لیکن سید مرتضی و جماعتی، از برای کسی که متکمن باشد و موجب فسادی نباشد تجویز کرده اند، اگر چه اذن امام در آن به خصوص نباشد.