Чун вуҷуби амр ба маърӯфу одобу шароити онро маълум кардӣ , бидон ки мункирот , яъне аъмоли ношоиста ки шомили ҳаром ва макрӯҳаст бисёрасту ончӣ дар амсли ин рӯзгор дар миёни мардуми шойиъ шудау русуми эшон бар онҳо ҷорӣ гашта бешумор ,у аҳсоءи онҳо ба тариқи тафсил мумкин несту муҷмали онҳо низ бисёраст аз он ҷумла аъмолӣаст ки ғолиб онаст ки дар масоҷид мебошад , мисли ихлол ба воҷиботи намоз ва баъзе афъоли он , чун тарки тумаънина дар рукӯъу суҷуду таъхири намоз аз вақти ону наҷосоти дохили масҷиди намӯдан ва дар онҷои сухани дунёи гуфтану хариду фуруш кардану девонагону атфол дар онҷои бозӣ кардану Гана кардан дар қуръону ғалати хондани ону ҳозир шудани занону назар кардан эшон ба мардону назар кардани мардон ба эшону дохил шудани ҷанбу ҳоиз дар ону Гана кардан муаззинин ва таъзия хонону соири хонандагону пеш аз вақти азони гуфтану ҳадиси дурӯғ дар мавъиза ё таъзияи нақл кардану фатво додани ғайри аҳл ва дар ваъзу нақли ҳадиси риё кардану қасди хўднмоӣӣ кардан ,у амсоли инҳоу ҳамаи инҳо афъол ношоистааст ки баъзе аз онҳо ҳаром ва баъзе макрӯҳаст .

چون وجوب امر به معروف و آداب و شرایط آن را معلوم کردی، بدان که منکرات، یعنی اعمال ناشایسته که شامل حرام و مکروه است بسیار است و آنچه در امثل این روزگار در میان مردم شایع شده و رسوم ایشان بر آنها جاری گشته بی شمار، و احصاء آنها به طریق تفصیل ممکن نیست و مجمل آنها نیز بسیار است از آن جمله اعمالی است که غالب آن است که در مساجد می باشد، مثل اخلال به واجبات نماز و بعضی افعال آن، چون ترک طمأنینه در رکوع و سجود و تأخیر نماز از وقت آن و نجاسات داخل مسجد نمودن و در آنجا سخن دنیا گفتن و خرید و فروش کردن و دیوانگان و اطفال در آنجا بازی کردن و غنا کردن در قرآن و غلط خواندن آن و حاضر شدن زنان و نظر کردن ایشان به مردان و نظر کردن مردان به ایشان و داخل شدن جنب و حایض در آن و غنا کردن موذنین و تعزیه خوانان و سایر خوانندگان و پیش از وقت اذان گفتن و حدیث دروغ در موعظه یا تعزیه نقل کردن و فتوی دادن غیر اهل و در وعظ و نقل حدیث ریا کردن و قصد خودنمائی کردن، و امثال اینها و همه اینها افعال ناشایسته است که بعضی از آنها حرام و بعضی مکروه است.

Ва ҳар ки бар ҳароми онҳо матлаъ шуд наҳй аз он бар ӯ воҷиб , ва ҳар ки бар макрӯҳи онҳо матлаъ гардид наҳй аз он бар ӯ мустаҳабаст ва аз он ҷумла , аъмол ношоистӣаст ки бештар дар бозорҳо рӯй диҳад , чун : дурӯғи гуфтан дар муомилоту пинҳон кардани айби матоъу қисми дурӯғу низо кардану фӯҳшу дашному таъну лаън ва кам фурӯшӣу муомилоти фосидау дохил шудан дар хариду фуруши бародари муъмини худу рибо хӯрдан ,у ғайри инҳо .

و هر که بر حرام آنها مطلع شد نهی از آن بر او واجب، و هر که بر مکروه آنها مطلع گردید نهی از آن بر او مستحب است و از آن جمله، اعمال ناشایستی است که بیشتر در بازارها روی دهد، چون: دروغ گفتن در معاملات و پنهان کردن عیب متاع و قسم دروغ و نزاع کردن و فحش و دشنام و طعن و لعن و کم فروشی و معاملات فاسده و داخل شدن در خرید و فروش برادر مومن خود و ربا خوردن، و غیر اینها.

Ва аз он ҷумла , афъоли мункира Эйаст ки дар кӯчаҳо ва « шўоръаст , чун : сутунҳо дар миёни роҳ гузордану даккау тахтгоҳи сохтан , ки боиси танагӣ роҳ шавад , ё муттасил ба малик ғайр кунаду роҳ бар мардуми танг кардан ба гузордан тибқҳои атъима ё ҳемау чорпо бастану бори ҳемау хору хасу наҷосати бурдан ба навъе ки мардум мтأзӣ шаванд , магари инки дигар роҳӣ набошаду чорпоёнро зиёда аз қадари тоқати боркрдн ва дар миёни роҳи забҳ кардан ,у хӯну саргин дар онҷои рехтану хокрўбаҳу хокистару амсоли он афкандану оби Пошидан , ба навъе ки мӯҷиби лағзиш по бошаду новдон дар кӯчаҳои танг гузордан , ки зарари он ба мора расаду саги газанда бар дар хонаҳоӣ ки бар сар роҳ бошад бастан ,у амсоли инҳо .

و از آن جمله، افعال منکره ای است که در کوچه ها و «شوارع است، چون: ستونها در میان راه گذاردن و دکه و تختگاه ساختن، که باعث تنگی راه شود، یا متصل به ملک غیر کند و راه بر مردم تنگ کردن به گذاردن طبقهای اطعمه یا هیمه و چارپا بستن و بار هیمه و خار و خس و نجاست بردن به نوعی که مردم متأذی شوند، مگر اینکه دیگر راهی نباشد و چارپایان را زیاده از قدر طاقت بارکردن و در میان راه ذبح کردن، و خون و سرگین در آنجا ریختن و خاکروبه و خاکستر و امثال آن افکندن و آب پاشیدن، به نوعی که موجب لغزش پا باشد و ناودان در کوچه های تنگ گذاردن، که ضرر آن به ماره رسد و سگ گزنده بر در خانه هایی که بر سر راه باشد بستن، و امثال اینها.

Ва ҳамчунин маосӣ эй ки дар ҳаммомҳо ва корвонсароҳо ва маҷлисҳоу мадрисаҳо ва робитҳоу дафтархонаҳоу ғайр инҳо ёфт мешавад , аз : кизбу ғайбату риёу исроф ва худ нмоӣӣу сухани лағв ва мисли инҳоу ҳамаи мункиротро ҳар ки матлаъ шуд бояд дар мақоми дафъу манъ он барояду амсоли инҳо ки зикр шуд , аз маосӣ ҷузъӣааст .

و همچنین معاصی ای که در حمامها و کاروانسراها و مجلسها و مدرسه ها و رابطها و دفترخانه ها و غیر اینها یافت می شود، از: کذب و غیبت و ریا و اسراف و خود نمائی و سخن لغو و مثل اینها و همه منکرات را هر که مطلع شد باید در مقام دفع و منع آن برآید و امثال اینها که ذکر شد، از معاصی جزئیه است.

Ва аммо гуноҳони азима , чун : бидъат дар дайн ,у зулм бар мусалламин ,у қатлу зиноу ливоту шурби хамру Ганау созу назар ба номаҳрам ва хӯрдани моли ҳаром ,у намоз дар макони ғасбӣ ,у вузӯу ғусл дар оби ҳаром ,у тасарруф дар моли вақф ,у ғасби мавқӯфот ,у муомила бо зулма ,у ҷоҳил бӯдан ба усӯли дайну масоили ибодоту ғайри инҳо беҳад ва ниҳоятасту аҳсои онҳо мумкин нест , хусусан дар амсоли ин замони пас агар аз барои муъмини дайни дорӣ муяссар шавад ки баъзе аз инҳоро дафъ кунад , аз барои ӯ ҷоиз нест ки дар хона худ биншинад ва аз мардум канора ҷӯяд , балки бар ӯ воҷибаст ки берун ояду доман бар миёни бандаду дайни худоро аъонт кунад балки аз барои ҳар мусалламии сазовор онаст ки ибтидо аз худ шурӯ кунад ва худро ба салоҳ овараду мувозибат бар тоъоти намояду муҳаррамотро тарк кунад , баъд аз он , ба аҳлу авлоду ақорбу хуишони худ пардозад ва эшонро иршод кунад , ва аз аъмоли ношоиста боз дорад ва чун аз эшон фориғ шуд таъаддӣ ба ҳамсоягону аҳли маҳалла худ кунад ва аз эшон ба аҳли шаҳри худ ва ҳамчунин то ба ҳар ҷой аз олам ки даст ӯ бирасаду чунончӣ касе бо вуҷӯди қудрат дар яке аз инҳо , эҳмол ва мусомиҳа кунад бояд мустаъиди муохзаи парвардгор дар мавқиф қиёмат бошад .

و اما گناهان عظیمه، چون: بدعت در دین، و ظلم بر مسلمین، و قتل و زنا و لواط و شرب خمر و غنا و ساز و نظر به نامحرم و خوردن مال حرام، و نماز در مکان غصبی، و وضو و غسل در آب حرام، و تصرف در مال وقف، و غصب موقوفات، و معامله با ظلمه، و جاهل بودن به اصول دین و مسائل عبادات و غیر اینها بی حد و نهایت است و احصای آنها ممکن نیست، خصوصا در امثال این زمان پس اگر از برای مومن دین داری میسر شود که بعضی از اینها را دفع کند، از برای او جایز نیست که در خانه خود بنشیند و از مردم کناره جوید، بلکه بر او واجب است که بیرون آید و دامن بر میان بندد و دین خدا را اعانت کند بلکه از برای هر مسلمی سزاوار آن است که ابتدا از خود شروع کند و خود را به صلاح آورد و مواظبت بر طاعات نماید و محرمات را ترک کند، بعد از آن، به اهل و اولاد و اقارب و خویشان خود پردازد و ایشان را ارشاد کند، و از اعمال ناشایسته باز دارد و چون از ایشان فارغ شد تعدی به همسایگان و اهل محله خود کند و از ایشان به اهل شهر خود و همچنین تا به هر جای از عالم که دست او برسد و چنانچه کسی با وجود قدرت در یکی از اینها، اهمال و مسامحه کند باید مستعد مواخذه پروردگار در موقف قیامت باشد.