Сифати шашум : мазаммати қаҳр кардану даврӣ аз бародарони динӣ ва ин , натиҷаи адовату кӣна , ё бухл ва ҳасадаст , ва аз афъол змимаҳ мебошад .

صفت ششم: مذمت قهر کردن و دوری از برادران دینی و این، نتیجه عداوت و کینه، یا بخل و حسد است، و از افعال ذمیمه می باشد.

Ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « ҳар ду нафари мусалламӣ ки аз якдигари қаҳр ва хашм кунанд ва аз ҳам даврии ҷӯянд ва се рӯз чунин бошанд ва бо ҳам сулҳ ва оштӣ накунанд , аз доираи исломи берун май раванд ва ҳар кадом ки ибтидо ба сулҳу сухан гуфтан кунад дар рӯзи қиёмати зуди дохил биҳишт хоҳад шуд » ва низ аз он ҳазрат Марвӣаст ки « аз барои мусулмонон , ҳалол нест ки зиёдтар аз се рӯз аз бародари худ даврӣ ва қаҳр кунанд » аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « ҳеҷ ду мардӣ аз рӯй қаҳр аз якдигар ҷудо намешаванд магари инки яке аз онҳо мустуҷиб лаънат мегардад ва басо бошад ки ҳар ду мустуҷиб шаванд шахсе арз кард : онкӣ мазлӯмаст чаро мустуҷиб мегардад ? фармуд : ба ҷиҳати инки ӯ чаро бародари худро ба сулҳ намехонду ибтидо ба калом намекунад аз падарам шунидам ки мефармуд : ҳаргоҳи ду нафар бо ҳам низо кунанд ва яке аз онҳо қаҳр кунад , онкӣ мазлӯмаст бояд ба назд он дайгарӣ бияёд ва бигӯед : эй бародари тақсир бо манаст ва ман зулм кардаам то низо аз миёни эшон бартараф шавад ба дурустӣ ки худои ҳоким одиласт ва аз золим , ҳақи мазлӯмро мегирад »у ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳ ассалом фармуд ки « худо раҳмат кунад касеро ки улфат биндозад миёни ду нафар аз дӯстони мо эй гуруҳи муминин саъй кунед ва бо якдигари меҳрбонии нмоӣид »у ахбор ба ин мазомин бисёраст пас лозимаст бар ҳар ки толиби наҷот охират бошад ки дар ин ахбор таъаммул кунаду ончӣ дар савоб « аздоди он , аз : дӯстӣу улфат бо бародарони расидаи мулоҳизаи намояд , ва худро аз шари шайтони нгоҳдорд , ва ба ҷиҳати матолиби пучи дунявӣаи пайваста аз гирди кудурату ранҷиши якдигар , чун зинда дар гӯр набошад ва агар низои Фимои байн ӯ ва касе воқеъ шавад худро бар он бидорад ки ибтидо ба сулҳ ва дидан ӯ кунад то бар шайтону нафаси аммора ғолиб гардад , ва ба дараҷоти рафеъа ва савобҳои ухравӣа бирасад .

حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «هر دو نفر مسلمی که از یکدیگر قهر و خشم کنند و از هم دوری جویند و سه روز چنین باشند و با هم صلح و آشتی نکنند، از دایره اسلام بیرون می روند و هر کدام که ابتدا به صلح و سخن گفتن کند در روز قیامت زود داخل بهشت خواهد شد» و نیز از آن حضرت مروی است که «از برای مسلمانان، حلال نیست که زیادتر از سه روز از برادر خود دوری و قهر کنند» از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «هیچ دو مردی از روی قهر از یکدیگر جدا نمی شوند مگر اینکه یکی از آنها مستوجب لعنت می گردد و بسا باشد که هر دو مستوجب شوند شخصی عرض کرد: آنکه مظلوم است چرا مستوجب می گردد؟ فرمود: به جهت اینکه او چرا برادر خود را به صلح نمی خواند و ابتدا به کلام نمی کند از پدرم شنیدم که می فرمود: هرگاه دو نفر با هم نزاع کنند و یکی از آنها قهر کند، آنکه مظلوم است باید به نزد آن دیگری بیاید و بگوید: ای برادر تقصیر با من است و من ظلم کرده ام تا نزاع از میان ایشان برطرف شود به درستی که خدا حاکم عادل است و از ظالم، حق مظلوم را می گیرد» و حضرت امام محمد باقر علیه السلام فرمود که «خدا رحمت کند کسی را که الفت بیندازد میان دو نفر از دوستان ما ای گروه مومنین سعی کنید و با یکدیگر مهربانی نمائید» و اخبار به این مضامین بسیار است پس لازم است بر هر که طالب نجات آخرت باشد که در این اخبار تأمل کند و آنچه در ثواب «اضداد آن، از: دوستی و الفت با برادران رسیده ملاحظه نماید، و خود را از شر شیطان نگاهدارد، و به جهت مطالب پوچ دنیویه پیوسته از گرد کدورت و رنجش یکدیگر، چون زنده در گور نباشد و اگر نزاعی فیما بین او و کسی واقع شود خود را بر آن بدارد که ابتدا به صلح و دیدن او کند تا بر شیطان و نفس اماره غالب گردد، و به درجات رفیعه و ثوابهای اخرویه برسد.

Ва бидонад ки ҳар ки чун шайтони лъин , душманӣ дар камӣн , ва чун нафаси аммораи бадхоҳии ҳмхўобаҳу қарин ӯ бошад чун фурсати кдрўту ранҷишу душманӣ бо дигарон дорад , чигуна аз макру найранги ду адуии тизчнг фароғат ёфта , бо бародарони динии роҳ душманӣ мепуед ?

و بداند که هر که چون شیطان لعین، دشمنی در کمین، و چون نفس اماره بدخواهی همخوابه و قرین او باشد چون فرصت کدروت و رنجش و دشمنی با دیگران دارد، چگونه از مکر و نیرنگ دو عدوی تیزچنگ فراغت یافته، با برادران دینی راه دشمنی می پوید؟