Ҳамчунон ки ишора ба он шуд : зиди қаҳру даврӣ аз бародарони муъмин , оштӣу улфат бо эшонаст ва ин аз авсофи Ҷамилау аъмол фозилаасту савоби он беҳад ,у фоидаи он бениҳоятаст .

همچنان که اشاره به آن شد: ضد قهر و دوری از برادران مومن، آشتی و الفت با ایشان است و این از اوصاف جمیله و اعمال فاضله است و ثواب آن بی حد، و فایده آن بی نهایت است.

Аз ҳазрати рисолати мأби слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « Ҷабраил хабар дод маро ки худои фириштае бар замин фурӯ фиристод , он фиришта мерафт , то ба дар хона Эй расед , ки мардии истодаи изни дохил шудан май талабад фиришта гуфт : бо соҳибхона чаҳ кори дорӣ ? гуфт : бародари мусулмон манаст , барои худо ба дидан ӯ омадаам фиришта гуфт : кори дигари надорӣ ? гуфт : на пас он фиришта ба ӯ гуфт : ба дурустӣ ки ман фиристода худоем ба сӯии туу худои туро салом май расонад , ва мегуяд : биҳишт аз барои ту воҷиб шуд ва гуфт : худоӣ мегуяд ки ҳар мусулмонӣ ки зиёрат мусулмонӣ кунад , на онаст ки ӯро зиёрат карда , балки маро зиёрат кардаасту савоб ӯ бар ман биҳиштаст » ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « чун муъмин аз манзили худ берун меояд , ки бародари худро зиёрат кунад , пас худои таъолии фириштае ба ӯ муваккил мегирданд , ки болӣ аз болҳои худро дар зери қадам ӯ май афканду боли дигарро соябон ӯ мекунад ва чун ба манзили бародари муъмин дохил мешавад , худои таъолӣ Нидо мефармоед ки эй бандаи таъзимкунанда ҳақи ман ,у пайравикунанда осори пайғамбари ман лозимаст бар ман ки таъзим ту кунам аз ман суол кун то ато намоям бихон маро то иҷобати туро фармоем , сокити шӯ то бе талаби ҳоҷати ту бароварами пас чун муроҷиат кунад , он фириштаи мушояат ӯ кунад ва ҳамчунон боли худро соябон ӯ месозад , то ба манзили худ дохил шавад баъд аз он , худои таъолӣ Нидо фармоед ки ба таҳқиқ воҷиб гардонидам барои ту биҳишти худро ва туро изн шафоат додам аз барои бандагони худ » ва низ Марвӣаст ки « ҳар муъминӣ ки аз манзил худ барояд , ки зиёрати бародари муъмин худ кунад ,у ориф ба ҳақ ӯ бошад , худои таъолӣ барои ҳар қадамии ҳасанае аз барои ӯ менависаду сиӣаҳ эй ӯро маҳв мекунаду дараҷа ӯро баланд мегирданд ва чун дар хонаро бикӯбад , дарҳои осмон аз барои ӯ гушӯда мешавад ва чун бо ҳам мулоқот кунанду мусофаҳаи намоянд ,у даст ба гардан якдигар кунанд , худои таъолии мутаваҷҷеҳ эшон гардад , ва ба эшон бар малоика мубоҳот кунад ва фармоед : назар кунед ба ин ду бандаи ман ки зиёрат якдигар намуданд , ва дар роҳи ман бо ҳам дӯстӣ карданд бар ман лозимаст ки эшонро азоб накунам ба оташ , баъд аз ин , пас чун бозгардад , ба адади нафасҳо ва қадамҳо ва суханҳои ӯ малоикаи мушояат ӯ кунанд ва ӯро аз шдоӣди дунёу азоби охирати муҳофизати намоянд , то мисли он шаб аз соли ояндаи пас агар дар аснои он соли бимирад аз ҳисоби рӯзи қиёмат муъоф бошад » ва аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « ҳар ки ба дидани бародари муъмин худ баравад , худоӣ таъолӣ мефармоед ки маро дидан кардӣу савоби ту бар манаст .

از حضرت رسالت مأب صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «جبرئیل خبر داد مرا که خدای فرشته ای بر زمین فرو فرستاد، آن فرشته می رفت، تا به در خانه ای رسید، که مردی ایستاده اذن داخل شدن می طلبد فرشته گفت: با صاحبخانه چه کار داری؟ گفت: برادر مسلمان من است، برای خدا به دیدن او آمده ام فرشته گفت: کار دیگر نداری؟ گفت: نه پس آن فرشته به او گفت: به درستی که من فرستاده خدایم به سوی تو و خدای تو را سلام می رساند، و می گوید: بهشت از برای تو واجب شد و گفت: خدای می گوید که هر مسلمانی که زیارت مسلمانی کند، نه آن است که او را زیارت کرده، بلکه مرا زیارت کرده است و ثواب او بر من بهشت است» و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «چون مومن از منزل خود بیرون می آید، که برادر خود را زیارت کند، پس خدای تعالی فرشته ای به او موکل می گرداند، که بالی از بالهای خود را در زیر قدم او می افکند و بال دیگر را سایبان او می کند و چون به منزل برادر مومن داخل می شود، خدای تعالی ندا می فرماید که ای بنده تعظیم کننده حق من، و پیروی کننده آثار پیغمبر من لازم است بر من که تعظیم تو کنم از من سوال کن تا عطا نمایم بخوان مرا تا اجابت تو را فرمایم، ساکت شو تا بی طلب حاجت تو برآورم پس چون مراجعت کند، آن فرشته مشایعت او کند و همچنان بال خود را سایبان او می سازد، تا به منزل خود داخل شود بعد از آن، خدای تعالی ندا فرماید که به تحقیق واجب گردانیدم برای تو بهشت خود را و تو را اذن شفاعت دادم از برای بندگان خود» و نیز مروی است که «هر مومنی که از منزل خود برآید، که زیارت برادر مومن خود کند، و عارف به حق او باشد، خدای تعالی برای هر قدمی حسنه ای از برای او می نویسد و سیئه ای او را محو می کند و درجه او را بلند می گرداند و چون در خانه را بکوبد، درهای آسمان از برای او گشوده می شود و چون با هم ملاقات کنند و مصافحه نمایند، و دست به گردن یکدیگر کنند، خدای تعالی متوجه ایشان گردد، و به ایشان بر ملائکه مباهات کند و فرماید: نظر کنید به این دو بنده من که زیارت یکدیگر نمودند، و در راه من با هم دوستی کردند بر من لازم است که ایشان را عذاب نکنم به آتش، بعد از این، پس چون بازگردد، به عدد نفسها و قدمها و سخنهای او ملائکه مشایعت او کنند و او را از شدائد دنیا و عذاب آخرت محافظت نمایند، تا مثل آن شب از سال آینده پس اگر در اثنای آن سال بمیرد از حساب روز قیامت معاف باشد» و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «هر که به دیدن برادر مومن خود برود، خدای تعالی می فرماید که مرا دیدن کردی و ثواب تو بر من است .

Ва розӣ намешавам аз барои ту савобиро камтар аз биҳишт » ва фармуд ки « зиёрати бародари муъмин аз барои худо беҳтараст аз озод кардан даҳ бандаи муъмин ва ҳар ки як бандаи муъминро озод кунад , ба ҳар узвӣ аз бадан ӯ ҳамон узв ӯ аз оташ маҳфӯз мегардад » ва аз ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « ду нафар ки якдигарро мулоқот кунанд , мисли ду дастанд ки якдигарро мешӯйанд ҳеҷ ду нафари муъминии якдигарро мулоқот намекунанд , магари инки ба восита ҳар кадом , худои хайрӣ ба он дигар май расонад »у ахбор ба ин мазмун аз ҳад афзӯнасту сар дар таъкӣд дар зиёрати бародарони муъмини якдигарро онаст ки мулоқоти эшон бо якдигар , боиси рафъи нохушӣу адоват ,у ҳусӯли улфат ва муҳаббат мегардад ва ин аъзами асбоби ислоҳи амри дунё ва охиратаст , зеро ҳусӯли ваҳшати миёни ду нафар , мӯҷиби фурсати шайтону шодӣ ӯасту сабаби гирифтагии хотиру машғӯл шудани дил ва бозмондан аз ислоҳ худ мешавад ва чун улфату муҳаббат дар миёни бародарон динӣ бӯда бошад , бисёре аз асбоби фароғати ҳосил ,у гирифтории хотир зоил мешавад ва аз инаст ки худои таъолӣ дар мақоми имтинон бар муминин мефармоед : « луи أнФқти мо фии аларзи ҷмиъои мо أлФти байни қлўбҳму локини аллоҳи أлФи бинҳм » яъне « ту ҳар гоҳи ончӣ дар рӯй заминаст , ҳамаро сарф мекардӣ ки улфати миёни дилҳои бандагон ман биндозӣ наметавонистӣ ,у лекини худои худ улфати афканди миёни эшон » ва ба ин сабаб , амр шудааст ба салом кардан бар якдигару мусофаҳаи намӯдану мъонқаҳ кардан .

و راضی نمی شوم از برای تو ثوابی را کمتر از بهشت» و فرمود که «زیارت برادر مومن از برای خدا بهتر است از آزاد کردن ده بنده مومن و هر که یک بنده مومن را آزاد کند، به هر عضوی از بدن او همان عضو او از آتش محفوظ می گردد» و از حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «دو نفر که یکدیگر را ملاقات کنند، مثل دو دست اند که یکدیگر را می شویند هیچ دو نفر مومنی یکدیگر را ملاقات نمی کنند، مگر اینکه به واسطه هر کدام، خدا خیری به آن دیگر می رساند» و اخبار به این مضمون از حد افزون است و سر در تأکید در زیارت برادران مومن یکدیگر را آن است که ملاقات ایشان با یکدیگر، باعث رفع ناخوشی و عداوت، و حصول الفت و محبت می گردد و این اعظم اسباب اصلاح امر دنیا و آخرت است، زیرا حصول وحشت میان دو نفر، موجب فرصت شیطان و شادی او است و سبب گرفتگی خاطر و مشغول شدن دل و بازماندن از اصلاح خود می شود و چون الفت و محبت در میان برادران دینی بوده باشد، بسیاری از اسباب فراغت حاصل، و گرفتاری خاطر زایل می شود و از این است که خدای تعالی در مقام امتنان بر مومنین می فرماید: «لو أنفقت ما فی الارض جمیعا ما ألفت بین قلوبهم و لکن الله ألف بینهم» یعنی «تو هر گاه آنچه در روی زمین است، همه را صرف می کردی که الفت میان دلهای بندگان من بیندازی نمی توانستی، و لیکن خدا خود الفت افکند میان ایشان» و به این سبب، امر شده است به سلام کردن بر یکدیگر و مصافحه نمودن و معانقه کردن.

Ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки « сазовортарин мардум ба худоу пайғамбар касеаст ки ибтидо ба салом кунад » ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣаст ки « худо дӯст дорад фош кардани саломро » .

حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که «سزاوارترین مردم به خدا و پیغمبر کسی است که ابتدا به سلام کند» و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است که «خدا دوست دارد فاش کردن سلام را».

Ва фармуд ки « аз ҷумлаи тавозуъу фурӯтанӣ онаст ки ба ҳар ки мулоқот кунӣ бар ӯ саломи нмоӣӣ » ва аз ҳазрати эмоми содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « бо якдигар мусофаҳа кунед ки мусофаҳаи кӣнаро аз дилҳо май барад » ва фармуд ки « мусофаҳа кардан бо муъмин , афзаласт аз мусофаҳа кардан бо малоика » ва низ Марвӣаст ки « чун ду муъмин бо якдигар мулоқот кунанду мусофаҳаи намоянд , худои таъолии дасти худро дар миёни дастҳои эшон дохил мекунад , ва бо онкии муҳаббат ба бародари муъмини худ бештар дорад мусофаҳа мекунад »у ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки « чун яке аз шумо бародари худро мулоқоти намояд , бар ӯ салом кунад ва бо ӯ мусофаҳа кунад » ва аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « чун ду муъмин бо якдигар мъонқаҳ кунанд ,у даст дар гардани якдигари намоянди раҳмати илоҳии эшонро фурӯ мегирад ва чун ҳамдигарро дар оғӯши кашанд , ва аз он , ғайр аз ризоӣ худо нахоҳанд ,у манзурашони ғаразӣ аз ағроз дунявӣа набошад , аз ҷониби раби алъзаҳ ба эшон хитоб расад ки гуноҳони шумо омирзида шуд , амалро аз саргерӣад » ва ба ин сабабаст ки амр ба меҳмонӣ кардан ,у иёдати марӣз ,у ташйиъи ҷиноза ,у таъзияти аҳли маъсият ,у амсоли инҳо шуда .

و فرمود که «از جمله تواضع و فروتنی آن است که به هر که ملاقات کنی بر او سلام نمائی» و از حضرت امام صادق علیه السلام مروی است که «با یکدیگر مصافحه کنید که مصافحه کینه را از دلها می برد» و فرمود که «مصافحه کردن با مومن، افضل است از مصافحه کردن با ملائکه» و نیز مروی است که «چون دو مومن با یکدیگر ملاقات کنند و مصافحه نمایند، خدای تعالی دست خود را در میان دستهای ایشان داخل می کند، و با آنکه محبت به برادر مومن خود بیشتر دارد مصافحه می کند» و حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که «چون یکی از شما برادر خود را ملاقات نماید، بر او سلام کند و با او مصافحه کند» و از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «چون دو مومن با یکدیگر معانقه کنند، و دست در گردن یکدیگر نمایند رحمت الهی ایشان را فرو می گیرد و چون همدیگر را در آغوش کشند، و از آن، غیر از رضای خدا نخواهند، و منظورشان غرضی از اغراض دنیویه نباشد، از جانب رب العزه به ایشان خطاب رسد که گناهان شما آمرزیده شد، عمل را از سرگیرید» و به این سبب است که امر به مهمانی کردن، و عیادت مریض، و تشییع جنازه، و تعزیت اهل معصیت، و امثال اینها شده .

Ва аз ин ахбор мстФод мешавад ки иҳтимоми ҳазрати борӣ ба улфату дӯстии миёни бандагони худ то чаҳ қадараст ва аз барои ҳифзи ин сифат , чаҳ суннатҳо суннӣа қарор дода ва чаҳ қоидаҳо вазъи фармӯда ва дар ин замон , аксари суннатҳо матрӯку фаромӯш шудау тариқаи ҷоҳилият дар миёни мардум шуюъ ёфта аз осори набувват , биҷузи расмӣ , ва аз тариқаи шариъат , биҷуз исмӣ намонда шайтони сифотӣ чанд ҳам расидаанд ки ба ҷиҳати пешрафти ғаразҳои фосидаи ду рӯзаи дунёии худ , нифоқу адовати миёни бандагон худо меафкананду ончиро ки парвардгори эшон ин ҳамаи иҳтимом ба он дорад , пушт по мезананд ба дидани якдигар наме раванд , магар аз рӯй рибоу нифоқ ,у мабнӣ бар ағрози фосидау ҳамдигарро пурсиш , намекунанд , магар аз роҳи фасод ва ниятҳои ботилаи саломро яке аз ъломот пастӣ мешимуранд , ва аз ҳар касе таваққуъ салом мекунанду мусофаҳаро шева « балҳо » медонанд .

و از این اخبار مستفاد می شود که اهتمام حضرت باری به الفت و دوستی میان بندگان خود تا چه قدر است و از برای حفظ این صفت، چه سنتها سنیه قرار داده و چه قاعده ها وضع فرموده و در این زمان، اکثر سنتها متروک و فراموش شده و طریقه جاهلیت در میان مردم شیوع یافته از آثار نبوت، بجز رسمی، و از طریقه شریعت، بجز اسمی نمانده شیطان صفاتی چند هم رسیده اند که به جهت پیشرفت غرضهای فاسده دو روزه دنیای خود، نفاق و عداوت میان بندگان خدا می افکنند و آنچه را که پروردگار ایشان این همه اهتمام به آن دارد، پشت پا می زنند به دیدن یکدیگر نمی روند، مگر از روی ربا و نفاق، و مبنی بر اغراض فاسده و همدیگر را پرسش، نمی کنند، مگر از راه فساد و نیتهای باطله سلام را یکی از علامات پستی می شمرند، و از هر کسی توقع سلام می کنند و مصافحه را شیوه «بلها» می دانند.