Ва ин , аз аломати хабосати нафасу айби нок бӯдани соҳиб онаст , чун ҳар айби толиби дории изҳори уюб мардумаст балки ҳар ки дар оёту ахбори аъиммаи атҳори саломи аллоҳи алайҳим татаббуъ дошта бошад , бар ӯ маълум мешавад ки ҳар ки дар садади ъибҷўӣии мардуму расво кардан эшонаст , хабистарин афроди инсон ,у разлтарин эшонаст .

و این، از علامت خباثت نفس و عیب ناک بودن صاحب آن است، چون هر عیب طالب داری اظهار عیوب مردم است بلکه هر که در آیات و اخبار ائمه اطهار سلام الله علیهم تتبع داشته باشد، بر او معلوم می شود که هر که در صدد عیبجوئی مردم و رسوا کردن ایشان است، خبیث ترین افراد انسان، و رذل ترین ایشان است.

Худованди олами ҷл шаъна мефармоед : « ани аллазӣнаи иҳбўни أни ташайюъи алФоҳшаҳи фии аллазӣнаи омнўои ?лаами азоби أлим » яъне « ба дурустӣ ки касоне ки дӯст доранд аъмоли ношоист аз муминин зоҳир гардад , аз барои эшон омадааст азоби дарднок » аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки фармуданд : « ҳар ки зоҳир кунад амали ношоист касеро , мисли онаст ки худ ба ҷой оварда бошад ва ҳар ки сарзаниш кунад муъминиро ба чизе , намирад то худ ба он мубтало гардад » .

خداوند عالم جل شأنه می فرماید: «ان الذین یحبون أن تشیع الفاحشه فی الذین آمنوا لهم عذاب ألیم» یعنی «به درستی که کسانی که دوست دارند اعمال ناشایست از مومنین ظاهر گردد، از برای ایشان آمده است عذاب دردناک» از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که فرمودند: «هر که ظاهر کند عمل ناشایست کسی را، مثل آن است که خود به جای آورده باشد و هر که سرزنش کند مومنی را به چیزی، نمیرد تا خود به آن مبتلا گردد».

Рӯзии он сарвар бар минбари баромад , ва ба садоӣ бисёр баланд ки занон дар хонаҳои худ мешуниданд , фармуд : « ё мъшри ман аслми блсонаҳу лами ислми бқлбаҳ » яъне : эй гуруҳе ки ба забон , ислом овардаед ,у дили шумо аз мусулмонӣ холӣаст , таҷассуси лағзишҳоу уюби мусалламинро накунед дурустӣ ки ба ҳар ки дар сададу ъибҷўӣӣ мусулмонон бошад , худои ъибҷўӣӣ ӯро мекунад ва ҳар ки худои ъибҷўӣӣ ӯро кунад ӯро расво мегирданд » ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқир Марвӣаст ки « наздиктарин ҳолоти банда ба куфр , онаст ки бо мардӣ дар дайн бародар бошанд ва бадӣҳо ва лағзишҳои ӯро бишумораду нгоҳдорд , ки рӯзӣ ӯро ба онҳо сарзаниши намояд »у аҳмақ касе ки худ ба ҳазор айби олӯдау сар то пой ӯро маъсияти фурӯи гирифта ва худ аз он чашм май пӯшаду забон ба уюби дигарон май кушояд ва агар ҳеҷ айбӣ аз барои ӯ набошад , ҳамин сифати ъибҷўӣии болотарин маъоӣибаст , ва аз хабосати ботин ӯ мардумро хабар медиҳад пас , бояд аввали айби худро дид ,у баъд аз он чашм ба дигарон гушӯд .

روزی آن سرور بر منبر برآمد، و به صدای بسیار بلند که زنان در خانه های خود می شنیدند، فرمود: «یا معشر من اسلم بلسانه و لم یسلم بقلبه» یعنی: ای گروهی که به زبان، اسلام آورده اید، و دل شما از مسلمانی خالی است، تجسس لغزشها و عیوب مسلمین را نکنید درستی که به هر که در صدد و عیبجوئی مسلمانان باشد، خدا عیبجوئی او را می کند و هر که خدا عیبجوئی او را کند او را رسوا می گرداند» و از حضرت امام محمد باقر مروی است که «نزدیکترین حالات بنده به کفر، آن است که با مردی در دین برادر باشند و بدیها و لغزشهای او را بشمارد و نگاهدارد، که روزی او را به آنها سرزنش نماید» و احمق کسی که خود به هزار عیب آلوده و سر تا پای او را معصیت فرو گرفته و خود از آن چشم می پوشد و زبان به عیوب دیگران می گشاید و اگر هیچ عیبی از برای او نباشد، همین صفت عیبجوئی بالاترین معایب است، و از خباثت باطن او مردم را خبر می دهد پس، باید اول عیب خود را دید، و بعد از آن چشم به دیگران گشود.

Ҳазрати боқири алайҳ ассалом фармуд ки « ҳамин қадар кофӣаст дар айби одамӣ , ки аз худ кӯр бошад ва ба мардум бино бошад ё сарзаниш кунад дайгариро ба чизе ки худ наметавонад тарки онро кард » .

حضرت باقر علیه السلام فرمود که «همین قدر کافی است در عیب آدمی، که از خود کور باشد و به مردم بینا باشد یا سرزنش کند دیگری را به چیزی که خود نمی تواند ترک آن را کرد».