Ва чун бадии сухани чинӣу хабосати он дониста шуд , пас бар ҳар оқилӣ лозимаст ки ҳаргоҳи сухани чинӣ назд ӯ ояд , ва аз мусалламии амре нақл кунад ки набояд зикр кард , онро қабул накунад чун сухани чин , фосиқасту хабар ҳар фосиқӣ ба « наси қуръон » , мардӯдаст .

و چون بدی سخن چینی و خباثت آن دانسته شد، پس بر هر عاقلی لازم است که هرگاه سخن چینی نزد او آید، و از مسلمی امری نقل کند که نباید ذکر کرد، آن را قبول نکند چون سخن چین، فاسق است و خبر هر فاسقی به «نص قرآن»، مردود است.

Балки , ӯро наҳй кунаду насиҳати намояд балки ӯро душман дошта бошад , ки чунин маъсиятӣ аз ӯ срздаҳ , илова бар душманӣ ки бо ӯ карда , зеро ки касе ки дар ақаби дайгарӣ суханӣ гуяд , أлмӣ ба ӯ нарасонида ва дар баробар шарм карда ва ин шахси намоам ки ӯро матлаъ карда ӯро мтأлми сохта , ва аз ӯ шарми нанамуда балки боиси фасоду фитна шуда ва агар дӯст май буд он шахсро ки дар ақаб сухан гуфта манъ мекард , ва намегузошт ки ин суханро бигӯед .

بلکه، او را نهی کند و نصیحت نماید بلکه او را دشمن داشته باشد، که چنین معصیتی از او سرزده، علاوه بر دشمنی که با او کرده، زیرا که کسی که در عقب دیگری سخنی گوید، ألمی به او نرسانیده و در برابر شرم کرده و این شخص نمام که او را مطلع کرده او را متألم ساخته، و از او شرم ننموده بلکه باعث فساد و فتنه شده و اگر دوست می بود آن شخص را که در عقب سخن گفته منع می کرد، و نمی گذاشت که این سخن را بگوید.

Ва агар гуфта буд , саъй дар ислоҳ менамӯд пас оқил бояд ба яқин дониста бошад ки ин сухани чин , аз он сухани гӯй , душман тараст ва набояд ба қавли душмани фосиқии дил бо бародари муъмин бад кард ва дар садади тафаҳҳусу таҷассуси баромад , ки шръои мазмум ва наҳй сариҳ дар қуръони Карим аз он шуда ва набояд сухани чинӣ ӯро изҳор кунад , зеро ки ин низ сухани чинӣ ва ғайбатаст .

و اگر گفته بود، سعی در اصلاح می نمود پس عاقل باید به یقین دانسته باشد که این سخن چین، از آن سخن گوی، دشمن تر است و نباید به قول دشمن فاسقی دل با برادر مومن بد کرد و در صدد تفحص و تجسس برآمد، که شرعا مذموم و نهی صریح در قرآن کریم از آن شده و نباید سخن چینی او را اظهار کند، زیرا که این نیز سخن چینی و غیبت است.

Муҳамади бен фазл ба ҳазрати эмоми Мӯсои алайҳи ассалом арз кард ки « фидои ту гирдам , аз яке аз бародарони динии ман чизе ба ман мерасад , ки ман ӯро нохуш дорам , ва чун аз худ ӯ астФсор мекунам , инкор мекунаду ҳоли инки ҷамъӣ аз аҳли вусуқу эътимоди маро хабар додаанд ҳазрат фармуд : эй Муҳамад агар худ бишинавӣ ё бибинӣ , гӯшу чашми худро такзиб кун ва агар панҷоҳ нафар назд ту шаҳодати бидиҳанд , дар ин хусӯси қавли бародаратро тасдиқ кун , ва эшонро такзиб намой » Марвӣаст ки « шахсе ба хизмати ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳи ассаломи омадау амри бадӣ аз шахсе нақл кард ҳазрат фармуд : астФсор мекунам , агар рост гуфта бошӣ бо ту душман хоҳам шуд ва агар дўрғ гуфта бошӣ аз ту муохза хоҳам кард » .

محمد بن فضل به حضرت امام موسی علیه السلام عرض کرد که «فدای تو گردم، از یکی از برادران دینی من چیزی به من می رسد، که من او را ناخوش دارم، و چون از خود او استفسار می کنم، انکار می کند و حال اینکه جمعی از اهل وثوق و اعتماد مرا خبر داده اند حضرت فرمود: ای محمد اگر خود بشنوی یا ببینی، گوش و چشم خود را تکذیب کن و اگر پنجاه نفر نزد تو شهادت بدهند، در این خصوص قول برادرت را تصدیق کن، و ایشان را تکذیب نمای» مروی است که «شخصی به خدمت حضرت امیرالمومنین علیه السلام آمده و امر بدی از شخصی نقل کرد حضرت فرمود: استفسار می کنم، اگر راست گفته باشی با تو دشمن خواهم شد و اگر دورغ گفته باشی از تو مواخذه خواهم کرد».

Манқӯласт ки « шахсе ба дидан яке аз ҳкмоء рафт ва аз ғайриӣ суханӣ назд ӯ нақл кард ҳаким гуфт : маро бо бародарам бад кардӣу дили фориғи марои машғӯли фикрии сохтӣ ва худро ки назд ман амин будӣ маҳал тӯҳмат гардонидӣ » .

منقول است که «شخصی به دیدن یکی از حکماء رفت و از غیری سخنی نزد او نقل کرد حکیم گفت: مرا با برادرم بد کردی و دل فارغ مرا مشغول فکری ساختی و خود را که نزد من امین بودی محل تهمت گردانیدی».

Ва бидон ки бадтарӣни анвоъи сухани чинӣ , « съоит »аст ва он иборатаст аз : сухани чинӣ назд касе ки аз ӯ бими зарар ва азият бошад монанди салотину амроءу ҳуккому руасо .

و بدان که بدترین انواع سخن چینی، «سعایت» است و آن عبارت است از: سخن چینی نزد کسی که از او بیم ضرر و اذیت باشد مانند سلاطین و امراء و حکام و روسا.

Аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « касе ки съоити мардумонро кунад , ҳалол зода нест »у салотини адолати густар ,у ҳуккоми раиятпарвар , ҳаргизи соҳиби ин сифатро дар назд худ роҳ намедиҳанд ,у гӯш ба сухан эшон намекунанд , ва медонанд ки зарари эшон бар раоёу Фқроء , аз зарари саги газандау гурги даранда бештараст .

از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «کسی که سعایت مردمان را کند، حلال زاده نیست» و سلاطین عدالت گستر، و حکام رعیت پرور، هرگز صاحب این صفت را در نزد خود راه نمی دهند، و گوش به سخن ایشان نمی کنند، و می دانند که ضرر ایشان بر رعایا و فقراء، از ضرر سگ گزنده و گرگ درنده بیشتر است.