Ва он аъам аз сухан чинӣаст , зеро фасод бидӯни сухани чинӣ мтҳққ мешавад ва ин сифатӣаст хабис ,у соҳиби он аз аҳл шақоватаст ва ин сифат , одамиро ба ҷаҳаннам май расонаду дайни одамиро табоҳ мекунаду соҳиби ин сифати хабиса , дар мақоми зиддият бо худоу расӯл баромадааст чун бисёре аз қавоиди шаръӣа , ки худованди олам қарор дода , аз : ҳузури ҷумъау ҷамоату мусофаҳау зиёрат ва омад ва шуду зиёфат ва наҳй аз занни баду ғайбат , ҳама аз барои ҳусӯли дӯстӣу улфати миён мардумонаст ва ҳеҷ чиз дар назд худованди оламу пайғамбар ӯ чунин матлӯб нест , ки миёни бандагони улфат ва ягонагӣ бошад ва ин хабиси малъуни бади нафасӣ ки фасод мекунад , дар мақоми хилофи худоу расӯл барме ояду ончӣ аз онҳо хостаанд ӯро рад мекунад ва шаккӣ нест ки чунин шахсеи бадтарӣни нос ,у разлу хабистарин эшон ,у мустаҳаққи анвоъ лаънаст , « أни алайҳими лаънаи аллоҳу алмлоӣкаҳу анноси أҷмъин » .

و آن اعم از سخن چینی است، زیرا فساد بدون سخن چینی متحقق می شود و این صفتی است خبیث، و صاحب آن از اهل شقاوت است و این صفت، آدمی را به جهنم می رساند و دین آدمی را تباه می کند و صاحب این صفت خبیثه، در مقام ضدیت با خدا و رسول برآمده است چون بسیاری از قواعد شرعیه، که خداوند عالم قرار داده، از: حضور جمعه و جماعت و مصافحه و زیارت و آمد و شد و ضیافت و نهی از ظن بد و غیبت، همه از برای حصول دوستی و الفت میان مردمان است و هیچ چیز در نزد خداوند عالم و پیغمبر او چنین مطلوب نیست، که میان بندگان الفت و یگانگی باشد و این خبیث ملعون بد نفسی که فساد می کند، در مقام خلاف خدا و رسول برمی آید و آنچه از آنها خواسته اند او را رد می کند و شکی نیست که چنین شخصی بدترین ناس، و رذل و خبیث ترین ایشان، و مستحق انواع لعن است، «أن علیهم لعنه الله و الملائکه و الناس أجمعین».