Ва зиди ин сифат , ки ислоҳи миён мардумон бӯда бошад аз мъолии сифоту фазойил маликотасту аломати шарофати нафасу таҳорат зотаст ва ба ин сабаб , савоб бисёр ,у фазилат бешумор ба изои он дар аҳодӣсу ахбор расидааст .

و ضد این صفت، که اصلاح میان مردمان بوده باشد از معالی صفات و فضایل ملکات است و علامت شرافت نفس و طهارت ذات است و به این سبب، ثواب بسیار، و فضیلت بی شمار به ازای آن در احادیث و اخبار رسیده است.

Сайиди русули слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуданд : « фозилтарин сидқот , ислоҳ кардани миён мардумонаст »у ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳ ассалом фармуд ки « садақае ки онро худо дӯст дорад , ислоҳ кардани миён мардумаст , ҳаргоҳи фасодии миёни эшон воқеъ шавад ,у наздик кардан эшонро ба якдигараст , чун даврӣу ҷдоӣӣ намевоқеъ шавад » ва ба мФзл , вакил худ фармуд ки « ҳар гоҳи низои миёни ду нафар аз шиъён мо бибинӣ аз моли ман миёни эшон ислоҳ кун » ва ба ҷиҳати вуҷуби ислоҳи миён мардумаст ки дурӯғи гуфтан дар он ҷоизаст .

سید رسل صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: «فاضل ترین صدقات، اصلاح کردن میان مردمان است» و حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمود که «صدقه ای که آن را خدا دوست دارد، اصلاح کردن میان مردم است، هرگاه فسادی میان ایشان واقع شود، و نزدیک کردن ایشان را به یکدیگر است، چون دوری و جدائی میانشان واقع شود» و به مفضل، وکیل خود فرمود که «هر گاه نزاعی میان دو نفر از شیعیان ما ببینی از مال من میان ایشان اصلاح کن» و به جهت وجوب اصلاح میان مردم است که دروغ گفتن در آن جایز است.

Чунон ки ҳазрати расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : « ҳар дурӯғиро менависанд магари инки дар ҷиҳод бӯда бошад ё дурӯғ бигӯед миёни ду нафар ки ислоҳи миён эшон кунад »у ҳазрати содиқи алайҳи ассалом ба ибн аммор фармуд ки « аз ман ба фалони ашхоси чунин ва чунин бигӯ ибни аммор арз кард ки ҳаргоҳи ғайр аз ончӣ фармудед сухании дигар аз забони шумо ба ҷиҳат ислоҳ бигӯям равост ? фармуд : балӣ , муслеҳ , дурӯғгӯ намебошад , амсоли ин суханҳо сулҳаст на кизб »у мурод инаст ки агар касе ба ҷиҳати ислоҳи миёни мардуми сухани ғайр воқеӣ бигӯед ки ислоҳ шавад , инро дурӯғ намегӯйанд ва зарар надорад субҳони аллоҳи эътинои парвардгори олам ба ислоҳи ҳоли мардум то он ҳадаст ки дўрғро ки аз маосӣ азимааст дар ин хусӯси таҷвизи фармӯда ва онро афзали сидқот қарор додау қавоиди қонӯнӣ чанд ба ҷиҳати ҳусӯли улфати муқарари фармӯдау муфсидро ба лаъну азоб , махсӯси сохта ва бо вуҷӯди ин , чунончӣ дар бисёре аз абнои рӯзгор мушоҳида мешавад бисёре аз арбоби нуфуси хабиса ба ҷиҳати пешрафти умӯри дунявӣау гузарон чанд рӯзаи ин хонаи орияти асос , ифсоди миёни дӯстон ва мусулмонон мечинанд ,у оташи фитна равшан мекунанд балки чаҳ басо касоне ҳастанд ки ба андаки хилофи таваққуъӣ ки аз касе мушоҳида намуданд дар мақоми анвоъи фасод барме оянд .

چنان که حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «هر دروغی را می نویسند مگر اینکه در جهاد بوده باشد یا دروغ بگوید میان دو نفر که اصلاح میان ایشان کند» و حضرت صادق علیه السلام به ابن عمار فرمود که «از من به فلان اشخاص چنین و چنین بگو ابن عمار عرض کرد که هرگاه غیر از آنچه فرمودید سخنی دیگر از زبان شما به جهت اصلاح بگویم رواست؟ فرمود: بلی، مصلح، دروغگو نمی باشد، امثال این سخنها صلح است نه کذب» و مراد این است که اگر کسی به جهت اصلاح میان مردم سخن غیر واقعی بگوید که اصلاح شود، این را دروغ نمی گویند و ضرر ندارد سبحان الله اعتنای پروردگار عالم به اصلاح حال مردم تا آن حد است که دورغ را که از معاصی عظیمه است در این خصوص تجویز فرموده و آن را افضل صدقات قرار داده و قواعد قانونی چند به جهت حصول الفت مقرر فرموده و مفسد را به لعن و عذاب، مخصوص ساخته و با وجود این، چنانچه در بسیاری از ابنای روزگار مشاهده می شود بسیاری از ارباب نفوس خبیثه به جهت پیشرفت امور دنیویه و گذران چند روزه این خانه عاریت اساس، افساد میان دوستان و مسلمانان می چینند، و آتش فتنه روشن می کنند بلکه چه بسا کسانی هستند که به اندک خلاف توقعی که از کسی مشاهده نمودند در مقام انواع فساد برمی آیند.