Ва калом дар он , ё дар ҳақиқату маънӣ онаст ё гуноҳу мафосиди он , ё муолиҷау куффораи он , ё ончии астсноء шудау таҷвизи он шудааст аз ифроти он , ё дар баёни зид онаст .

و کلام در آن، یا در حقیقت و معنی آن است یا گناه و مفاسد آن، یا معالجه و کفاره آن، یا آنچه استثناء شده و تجویز آن شده است از افراط آن، یا در بیان ضد آن است.

Пас дар ин ҷо чанд фасласт .

پس در این جا چند فصل است.

Фасли аввал : бидон ки ҳақиқати ғайбат онаст ки чизеи нисбати бғирӣ ки шиъа бошад зикр кунӣ ки агар ба гӯш ӯ бирасад ӯро нохуш ояд ва ба он розӣ набошад .

فصل اول: بدان که حقیقت غیبت آن است که چیزی نسبت بغیری که شیعه باشد ذکر کنی که اگر به گوش او برسد او را ناخوش آید و به آن راضی نباشد.

Хоҳи он нақс , дар бадан ӯ бошад мисли инки бигӯе : фулонии кӯр , ё кар , ё гунг , ё ним мурда , ё кӯтоҳ , ё баланд , ё сиёҳ , ё зард , ё аҳвал , ё « қатуру амсол инҳоаст .

خواه آن نقص، در بدن او باشد مثل اینکه بگویی: فلانی کور، یا کر، یا گنگ، یا نیم مرده، یا کوتاه، یا بلند، یا سیاه، یا زرد، یا احول، یا «قطور و امثال اینها است.

ё дар насаб ӯ бошад мисли инки бигӯе : писари фалон , фосиқ , ё золим , ё ҳмоли зода , ё нонаҷибу наҳв инҳоаст .

یا در نسب او باشد مثل اینکه بگویی: پسر فلان، فاسق، یا ظالم، یا حمال زاده، یا نانجیب و نحو اینها است.

ё дар сифоту афъолу ақвол ӯ бошад мисли инки бигӯе : бади халқ , ё бахил , ё мутакаббир , ё ҷбон , ё риёкор , ё дурӯғи гӯ , ё дузд , ё золим , ё пургӯ , ё пурхур , ё бевақт ба хона мардум меравад ,у наҳв инҳоаст .

یا در صفات و افعال و اقوال او باشد مثل اینکه بگویی: بد خلق، یا بخیل، یا متکبر، یا جبان، یا ریاکار، یا دروغ گو، یا دزد، یا ظالم، یا پرگو، یا پرخور، یا بی وقت به خانه مردم می رود، و نحو اینها است.

ё дар чизе бошад ки мутаъаллиқ ба ӯ бошад аз : либос , ё хона , ё мураккаби чунонкии бгўӣӣ :

یا در چیزی باشد که متعلق به او باشد از: لباس، یا خانه، یا مرکب چنانکه بگوئی:

Ҷомаи фалони кас чиркинаст ё хона ӯ чун хона яҳудонаст ё ъамома ӯ мисли гунбадӣаст , ё бақадр грдўӣӣаст ё кулоҳ ӯ дарозаст ё мураккаб ӯ « ҷилфасту амсоли инҳо .

جامه فلان کس چرکین است یا خانه او چون خانه یهودان است یا عمامه او مثل گنبدی است، یا بقدر گردوئی است یا کلاه او دراز است یا مرکب او «جلف است و امثال اینها.

Ва ҳамчунин дар соири умӯрӣ ки мансӯб ба ӯ бошад ва ба бадӣ ёд шавад ки агар онро башнавад нохўшш ояд .

و همچنین در سایر اموری که منسوب به او باشد و به بدی یاد شود که اگر آن را بشنود ناخوشش آید.

Ҳамчунон ки ҳадиси набавӣ ба он далолат мекунад , фармуд : « оё медонед ки ғайбат чаҳ чизаст ? арз карданд : худоу расӯл ӯ донотар аст фармуд : онаст ки ёд кунӣ бародари худро ба чизе ки ӯро нохуш ояд шахсе арз кард ки агар он сифат бо ӯ бошад боз бадаст ? фармуд : агар бошад ғайбатаст воло бӯҳтонаст » «у номи мардӣ дар хизмати он ҳазрат барда шуд , шахсе арз кард ки чаҳ оҷизаст ҳазрат фармуд : ғайбати рафиқи худро кардӣ »у рӯзии исми занӣ мазкӯр шуд Оиша гуфт : кӯтоҳ қадаст ҷаноби расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд : ӯро ғайбат кардӣ »у зании дигар мазкӯр шуд Оиша гуфт : « он доман баландаст ҳазрат фармуд : бияфкан аз даҳани худ , пас пораи гӯштӣ аз даҳан ӯ афтод » рӯзии яке аз асҳоб ба дайгарӣ гуфт : « фалони шахс бисёр хобаст ҳазрат фармуд : гӯшти бародари худро хӯрдӣ »у ончӣ дар баъзе аз аҳодӣси ворид шуда ки пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам ё баъзе аз аъиммаи алайҳи ассаломи мазаммати баъзе аз ашхоси муайянаро фармӯдаанд , ё аз барои баёни аҳком илоҳӣ бӯда ё аз тавоифӣ бӯдаанд ки ғайбати онҳо мустасноаст , чунончӣ мазкӯр хоҳад шуд .

همچنان که حدیث نبوی به آن دلالت می کند، فرمود: «آیا می دانید که غیبت چه چیز است؟ عرض کردند: خدا و رسول او داناتر است فرمود: آن است که یاد کنی برادر خود را به چیزی که او را ناخوش آید شخصی عرض کرد که اگر آن صفت با او باشد باز بد است؟ فرمود: اگر باشد غیبت است والا بهتان است» «و نام مردی در خدمت آن حضرت برده شد، شخصی عرض کرد که چه عاجز است حضرت فرمود: غیبت رفیق خود را کردی» و روزی اسم زنی مذکور شد عایشه گفت: کوتاه قد است جناب رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: او را غیبت کردی» و زنی دیگر مذکور شد عایشه گفت: «آن دامن بلند است حضرت فرمود: بیفکن از دهن خود، پس پاره گوشتی از دهن او افتاد» روزی یکی از اصحاب به دیگری گفت: «فلان شخص بسیار خواب است حضرت فرمود: گوشت برادر خود را خوردی» و آنچه در بعضی از احادیث وارد شده که پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم یا بعضی از ائمه علیه السلام مذمت بعضی از اشخاص معینه را فرموده اند، یا از برای بیان احکام الهی بوده یا از طوایفی بوده اند که غیبت آنها مستثنی است، چنانچه مذکور خواهد شد.