Ва махфӣ намонад ки ғайбат кардани мунҳасир ба забон нест , балки ҳар навъе ки нақсӣ аз ғайрро бафаҳманд ғайбатаст , хоҳ ба қавл бошад , ё феъл , ё ишора , ё аимоء , ё рамз , ё навиштан .

و مخفی نماند که غیبت کردن منحصر به زبان نیست، بلکه هر نوعی که نقصی از غیر را بفهماند غیبت است، خواه به قول باشد، یا فعل، یا اشاره، یا ایماء، یا رمز، یا نوشتن .

Марвӣаст ки « занӣ бар Оиша ворид шуд чун берун рафт Оиша бо дасти худ ишора кард ки ин кӯтоҳаст ҳазрат фармуд ки ғайбат ӯро кардӣ » ва фарқӣ нест дар ҳурмати ғайбат , миёни кинояу тасреҳ балки басо бошад ки киноя бадтар бошаду ғайбат ба киноя , мисли инки гўӣӣ : алҳмди ллаҳ ки худои моро мубтало накард ба ҳамнишинии зулма ё ба ҳуби раёсат ё саъй дар таҳсили мол ё бигӯе : наузи биллоҳ аз бешармӣ , ё худои моро муҳофизат кунад аз бешармӣу ғараз аз инҳо киноя ба шахсе бошад ки муртакиби ин аъмол бошаду басо ки чун хоҳад ки ғайбат касеро кунад аз роҳи риёу ташаббуҳ ба слҳо , ибтидои мадҳ ӯро мекунаду мазаммати худро низ мекунад чунончӣ мегуяд : фалони шахс чаҳ бисёр хуби шахсе буду рӯзгор ӯро низ мисли мо кард ва аз дасти шайтон халосӣ наёфт .

مروی است که «زنی بر عایشه وارد شد چون بیرون رفت عایشه با دست خود اشاره کرد که این کوتاه است حضرت فرمود که غیبت او را کردی» و فرقی نیست در حرمت غیبت، میان کنایه و تصریح بلکه بسا باشد که کنایه بدتر باشد و غیبت به کنایه، مثل اینکه گوئی: الحمد لله که خدا ما را مبتلا نکرد به همنشینی ظلمه یا به حب ریاست یا سعی در تحصیل مال یا بگویی: نعوذ بالله از بی شرمی، یا خدا ما را محافظت کند از بی شرمی و غرض از اینها کنایه به شخصی باشد که مرتکب این اعمال باشد و بسا که چون خواهد که غیبت کسی را کند از راه ریا و تشبه به صلحا، ابتدا مدح او را می کند و مذمت خود را نیز می کند چنانچه می گوید: فلان شخص چه بسیار خوب شخصی بود و روزگار او را نیز مثل ما کرد و از دست شیطان خلاصی نیافت.

Ва баъзе аз ғайбат кунандагон ҳастанд ки чун мехоҳанд ғайбати мусулмониро кунанд аз роҳи нифоқ , ғаму андӯҳи худро бар ҳоли он шахс изҳор мекунанду ҳоли инки дар дили худ , ҳеҷ андӯҳӣ надоранд , чунонкӣ мегӯйанд : оҳ , чаҳ қадар ғусса хӯрдам дилами сӯхт ба ҷиҳати фалони шахс ки беобрӯ шуд ё фалони амал аз ӯ срзд ё ба ӯ иҳонат расед худои амр ӯро ба ислоҳ оварад ва ин мунофиқ агар дӯст ӯ будӣу ғаму андӯҳ ӯро хӯрдӣ пас изҳор накардӣу дъоӣӣ ки ба ӯ мекунад дар хилват кардӣ пас изҳори ҳузну дуо аз хабосат ботин ӯсту шайтони лъин ӯро бозичаи худ қарор дода , бар ӯ амрро муштабаҳ карда ва бар риш ӯ механдаду ҳасанот ӯро ба бод медиҳад ва ӯ чунон пиндорад ки хуб мекунад ва намедонад ки тезбинони олами донишу бениш , аз аҳволу авзоъи бурун ӯ , аҳволи дарунашро дарак май намоянд .

و بعضی از غیبت کنندگان هستند که چون می خواهند غیبت مسلمانی را کنند از راه نفاق، غم و اندوه خود را بر حال آن شخص اظهار می کنند و حال اینکه در دل خود، هیچ اندوهی ندارند، چنانکه می گویند: آه، چه قدر غصه خوردم دلم سوخت به جهت فلان شخص که بی آبرو شد یا فلان عمل از او سرزد یا به او اهانت رسید خدا امر او را به اصلاح آورد و این منافق اگر دوست او بودی و غم و اندوه او را خوردی پس اظهار نکردی و دعائی که به او می کند در خلوت کردی پس اظهار حزن و دعا از خباثت باطن اوست و شیطان لعین او را بازیچه خود قرار داده، بر او امر را مشتبه کرده و بر ریش او می خندد و حسنات او را به باد می دهد و او چنان پندارد که خوب می کند و نمی داند که تیزبینان عالم دانش و بینش، از احوال و اوضاع برون او، احوال درونش را درک می نمایند.

Ва бисёранд ки ғайбати мусулмониро мекунанд ва баъзе аз ҳуззор намешунаванд баланд мегӯйанд субҳони аллоҳ аммо аҷаб нест чунин чизе то ӯ хуб мутаваҷҷеҳ шавад ва ин ҳар чаҳ мехоҳад бигӯед .

و بسیارند که غیبت مسلمانی را می کنند و بعضی از حضار نمی شنوند بلند می گویند سبحان الله اما عجب نیست چنین چیزی تا او خوب متوجه شود و این هر چه می خواهد بگوید.