Ва бидон ки дар ҳар мақомӣ ки дурӯғи гуфтани ҳасб шаръ равост , то туоне дар он , дурӯғ сариҳ магӯӣ , балки тӯрӣа кун яъне суханӣ бигӯӣ ки зоҳири маънии он рост бошад агар чаҳ ончиро шунаванда аз он май фаҳмад дурӯғ бӯда бошад то нафаси одат ба дурӯғ накунад мисли инки баъд аз онкии золимӣ аз макон касе суол кунад , бигӯ худо беҳтар медонад ки куҷост ё олам алғиб худост ё бигӯ суроғ ӯро дар масҷид бикун , агар доне ки дар масҷид нест .

و بدان که در هر مقامی که دروغ گفتن حسب شرع رواست، تا توانی در آن، دروغ صریح مگوی، بلکه توریه کن یعنی سخنی بگوی که ظاهر معنی آن راست باشد اگر چه آنچه را شنونده از آن می فهمد دروغ بوده باشد تا نفس عادت به دروغ نکند مثل اینکه بعد از آنکه ظالمی از مکان کسی سوال کند، بگو خدا بهتر می داند که کجاست یا عالم الغیب خداست یا بگو سراغ او را در مسجد بکن، اگر دانی که در مسجد نیست.

Ва агар аз гуноҳӣ ки аз ту содир шуда астФсор кунанд , бигӯ худо нахоста бошад ё нахостааст ки ман чунин амалӣ кунам ё бигӯ астағфируллоҳ ё паноҳ ба худо агар чунин корӣ карда бошам .

و اگر از گناهی که از تو صادر شده استفسار کنند، بگو خدا نخواسته باشد یا نخواسته است که من چنین عملی کنم یا بگو استغفرالله یا پناه به خدا اگر چنین کاری کرده باشم.

ё агар суханӣ дар ҳақ касе гуфта бошӣу хоҳӣ ба инкор , рафъи малол ӯро кунӣ , бигӯ : эҳтироми ту аз он бештараст ки чунин шахсеи суханӣ дар ҳақи ту тавон гуфту амсоли инҳо .

یا اگر سخنی در حق کسی گفته باشی و خواهی به انکار، رفع ملال او را کنی، بگو: احترام تو از آن بیشتر است که چنین شخصی سخنی در حق تو توان گفت و امثال اینها.

Ва ончӣ матаъорифаст ки мегӯйанд : сад мартабаи фалони суханро ба ту гуфтам , ё ҳазор мартабаи фалони амалро аз ту дидам , ё панҷоҳ мартаба ба хонаи ту омадаму ҳоли инки ин адади мтҳққ нашуда ин дурӯғ несту гуноҳӣ бар он нест , зеро : ин аз бобати муболиға ва таъкӣдаст , на қасди ин адад ба хусӯс , ба шарти онкии амри мукаррари воқеъ шуда бошад .

و آنچه متعارف است که می گویند: صد مرتبه فلان سخن را به تو گفتم، یا هزار مرتبه فلان عمل را از تو دیدم، یا پنجاه مرتبه به خانه تو آمدم و حال اینکه این عدد متحقق نشده این دروغ نیست و گناهی بر آن نیست، زیرا: این از بابت مبالغه و تأکید است، نه قصد این عدد به خصوص، به شرط آنکه امر مکرر واقع شده باشد.

Ва ҳамчунин ҷоизаст анвоъ « муҷозот » ва « истиорот »у ташбеҳот , ки мурод аз онҳо ҳақиқат онҳо нест .

و همچنین جایز است انواع «مجازات» و «استعارات» و تشبیهات، که مراد از آنها حقیقت آنها نیست.