Ва ҳақиқат « ҷоҳ » , тасхири қулӯби мардуму молик шудан дилҳои эшонаст ҳамчунон ки молдорӣ , тасхири аъёну дарҳаму динору зёъу ъқору ғулому канизу амсол онҳоаст ва дар вақте ки дилҳо мусаххар касе мегирданд ки эътиқоди сифати камолӣ дар ҳақи он каси намояд , хоҳи он сифати камол воқеӣ бошад чун илму ибодату тақвоу зуҳду шуҷоату саховату амсоли инҳо ё инки ба эътиқоди мардуму хаёли эшон онро камол тасаввур намӯда бошанд чун : салтанату вилояту мансабу раёсати пўи Ганау молу ҳасану ҷамолу амсоли инҳо .

و حقیقت «جاه»، تسخیر قلوب مردم و مالک شدن دلهای ایشان است همچنان که مالداری، تسخیر اعیان و درهم و دینار و ضیاع و عقار و غلام و کنیز و امثال آنها است و در وقتی که دلها مسخر کسی می گردند که اعتقاد صفت کمالی در حق آن کس نماید، خواه آن صفت کمال واقعی باشد چون علم و عبادت و تقوی و زهد و شجاعت و سخاوت و امثال اینها یا اینکه به اعتقاد مردم و خیال ایشان آن را کمال تصور نموده باشند چون: سلطنت و ولایت و منصب و ریاست پو غنا و مال و حسن و جمال و امثال اینها.

Пас ҳар шахсе ки мардум ӯро муттасиф ба сифатӣ донанд ки ба гумони эшон аз сифат камол бошад ба қадари ончии он сифат дар дили эшон қадар ва азимат дошта бошад дилҳои эшон мусаххар ӯ мешавад ва ба он қадари итоату мтобът ӯ мекунанд , зеро мардуми пайвастаи тобеъи гумону эътиқод худ ҳастанд , пас ба ин сабаб , чунончии соҳиби мол , молики ғулом ва каниз мешавад , соҳиби ҷоҳ низ молики мардум озод мешавад , чун бо тасхири дилҳои эшон , ҳама ба манзалаи бандагон , мутӣъи фармон одамӣ мебошанд балки итоати озодагони тамомтар ва беҳтараст , зеро ки итоати бандагон ба қаҳру ғалаба ,у итоати озодагон ба таслим ва ризоаст ва аз ин ҷиҳатаст ки муҳаббати ҷоҳ , болотар ва бештараст аз муҳаббати моли илова бар ин , аз барои ҷоҳ , фавойидӣ дигар ҳаст ки аз барои мол нест чун ба сабаби ҷоҳ , шахсе азим гардад ,у овозаи камолот ӯ мунташир шавад ,у мадҳу саноӣ ӯ бар забонҳо уфтад , ғолибан қадари мол дар назар ӯ ҳақир мегардаду молро фидоӣ ҷоҳ мекунад , магари мардӣ ки бисёр лӣими алтбъу хасис алнФс бошад .

پس هر شخصی که مردم او را متصف به صفتی دانند که به گمان ایشان از صفت کمال باشد به قدر آنچه آن صفت در دل ایشان قدر و عظمت داشته باشد دلهای ایشان مسخر او می شود و به آن قدر اطاعت و متابعت او می کنند، زیرا مردم پیوسته تابع گمان و اعتقاد خود هستند، پس به این سبب، چنانچه صاحب مال، مالک غلام و کنیز می شود، صاحب جاه نیز مالک مردم آزاد می شود، چون با تسخیر دلهای ایشان، همه به منزله بندگان، مطیع فرمان آدمی می باشند بلکه اطاعت آزادگان تمام تر و بهتر است، زیرا که اطاعت بندگان به قهر و غلبه، و اطاعت آزادگان به تسلیم و رضا است و از این جهت است که محبت جاه، بالاتر و بیشتر است از محبت مال علاوه بر این، از برای جاه، فوایدی دیگر هست که از برای مال نیست چون به سبب جاه، شخصی عظیم گردد، و آوازه کمالات او منتشر شود، و مدح و ثنای او بر زبانها افتد، غالبا قدر مال در نظر او حقیر می گردد و مال را فدای جاه می کند، مگر مردی که بسیار لئیم الطبع و خسیس النفس باشد.