Бидон ки агар чаҳ ҳуби ҷоҳу шӯҳрат аз мӯҳликот азимаасту лекин на чунинаст ки ҷамеъи ақсоми бад-ӣн масоба бошанду тафсили ин иҷмоли онкӣ : чун дунёи мазраъа охиратаст ва ҳамчунон ки аз молу маноли дунявии таҳсили тӯшаи охират метавон намӯд , ҳамчунин фии алҷмлаҳи ҷоҳӣ низ муайяни таҳсили камолоти ухравӣа метавон шуд , зеро одамиро дар таъмири хонаи охират ҳамчунон ки фии алҷмлаҳи мأкўлу млбўсу маскан эҳтиёҷаст , ҳамчунин ночораст ӯро аз ходимӣ ки хизмат ӯ кунаду рафиқӣ ки аъонт ӯ намояду соҳиби тасаллутӣ ки дафъи зулми ашрор аз ӯ кунад .

بدان که اگر چه حب جاه و شهرت از مهلکات عظیمه است و لیکن نه چنین است که جمیع اقسام بدین مثابه باشند و تفصیل این اجمال آنکه: چون دنیا مزرعه آخرت است و همچنان که از مال و منال دنیوی تحصیل توشه آخرت می توان نمود، همچنین فی الجمله جاهی نیز معین تحصیل کمالات اخرویه می توان شد، زیرا آدمی را در تعمیر خانه آخرت همچنان که فی الجمله مأکول و ملبوس و مسکن احتیاج است، همچنین ناچار است او را از خادمی که خدمت او کند و رفیقی که اعانت او نماید و صاحب تسلطی که دفع ظلم اشرار از او کند.

Пас агар дӯст дошта бошад ки дар назд ходиму рафиқ , ё султону ҳоким , балки соири мардумон , қадар ва манзалатӣ дошта бошад то муайяну ёр ӯ бошанд ва дар зиндагонӣу таҳсили саодати ҷовдонӣ ва аз мафосиди ҷоҳ , чун кибру аҷабу зулму тафохуру наҳви инҳо иҷтиноб кунад , муҳаббати ин қадар аз ҷоҳ , мӯҷиб ҳалокат намегардад , балки шръои Маҳмӯд ва аз ҷумлаи асбоб охиратасту дӯстии чунин шахсеи ин қадар аз ҷоҳро , назир онаст ки касе дӯст дошта бошад ки дар хона ӯ байт алхлоӣӣ бошад то қазои ҳоҷат ӯ шавад ва агар эҳтиёҷ ба он надошта бошад аз бӯдан он дар хона мутанаффир бошад .

پس اگر دوست داشته باشد که در نزد خادم و رفیق، یا سلطان و حاکم، بلکه سایر مردمان، قدر و منزلتی داشته باشد تا معین و یار او باشند و در زندگانی و تحصیل سعادت جاودانی و از مفاسد جاه، چون کبر و عجب و ظلم و تفاخر و نحو اینها اجتناب کند، محبت این قدر از جاه، موجب هلاکت نمی گردد، بلکه شرعا محمود و از جمله اسباب آخرت است و دوستی چنین شخصی این قدر از جاه را، نظیر آن است که کسی دوست داشته باشد که در خانه او بیت الخلائی باشد تا قضای حاجت او شود و اگر احتیاج به آن نداشته باشد از بودن آن در خانه متنفر باشد.

Ва агар касе муҳаббати ҷоҳ ва шӯҳрат дошта бошад на ба ҷиҳати таҳсили охирату лекини мақсӯд аз ҷоҳ , тавассул ба лаззоти дунявӣау таматтуъ аз шаҳавот нафсонӣа набошад ба амреи хилофи шаръ мутавассил нагардад , балки фии зотаи ҷоҳу бартарӣу иштиҳору сарвариро дӯст дошта бошаду толиби қадару манзалати худ дар дилҳои мардумон бошад , чунин шахсе агар чаҳ соҳиби сифат марҷуъӣасту лекин модоме ки ҳуби ҷоҳ , ӯро бар маъсиятии вондорди фосиқ въосӣ нахоҳад буд .

و اگر کسی محبت جاه و شهرت داشته باشد نه به جهت تحصیل آخرت و لیکن مقصود از جاه، توسل به لذات دنیویه و تمتع از شهوات نفسانیه نباشد به امری خلاف شرع متوسل نگردد، بلکه فی ذاته جاه و برتری و اشتهار و سروری را دوست داشته باشد و طالب قدر و منزلت خود در دلهای مردمان باشد، چنین شخصی اگر چه صاحب صفت مرجوعی است و لیکن مادامی که حب جاه، او را بر معصیتی واندارد فاسق وعاصی نخواهد بود.

Ва ҳамчунин ҳаргоҳ касе талаби қадару манзалат дар дилҳо кунад ба нашри сифатии азсФоти камолӣаи худ ки ба он муттасиф бошад , ё ба пӯшидани айбӣ аз уюби худ ки ба он мубтало шуда бошад , ё инкори маъсиятӣ ки аз ӯ срздаҳ бошад ҷоизаст балки пардаи худро даридану қбоиҳи аъмоли худро фош кардан , шръои муҳарраму мазмум , ва касе ки муртакиб он гардад дар назд ақл , мъоқб ва млўмаст .

و همچنین هرگاه کسی طلب قدر و منزلت در دلها کند به نشر صفتی ازصفات کمالیه خود که به آن متصف باشد، یا به پوشیدن عیبی از عیوب خود که به آن مبتلا شده باشد، یا انکار معصیتی که از او سرزده باشد جایز است بلکه پرده خود را دریدن و قبایح اعمال خود را فاش کردن، شرعا محرم و مذموم، و کسی که مرتکب آن گردد در نزد عقل، معاقب و ملوم است.

Ҳон , то чунон гумон накунӣ ки ҳуби ҷоҳу баландӣу сарафрозӣ ва арҷмандӣ нест магар аз барои таҳсили камолоти ухравӣа ё вусӯл ба лаззоту шаҳавоти дунявӣа , зеро ки он гумон , ношӣ аз ғифлат аз ҳақиқат инсонаст зеро ҷузви аъзами инсон балки тамоми ҳақиқати он рӯҳ раббонӣаст ки аз олами амр ба амри парвардгори нузули иҷлоли фармӯдау сари мусоҳибат ба ин бадани хокӣ фурӯд оварда .

هان، تا چنان گمان نکنی که حب جاه و بلندی و سرافرازی و ارجمندی نیست مگر از برای تحصیل کمالات اخرویه یا وصول به لذات و شهوات دنیویه، زیرا که آن گمان، ناشی از غفلت از حقیقت انسان است زیرا جزو اعظم انسان بلکه تمام حقیقت آن روح ربانی است که از عالم امر به امر پروردگار نزول اجلال فرموده و سر مصاحبت به این بدن خاکی فرود آورده.

Ва ба ин сабаб , биттабъи моил ба сифоти рубубияту кибриё ,у толиби тФрд дар ҷамеъи камолоту истеъло ,у хоҳони қаҳру ғалабау астилоء ,у роғиб ба илму қудрату тҷбр ва иззатаст .

و به این سبب، بالطبع مایل به صفات ربوبیت و کبریا، و طالب تفرد در جمیع کمالات و استعلا، و خواهان قهر و غلبه و استیلاء، و راغب به علم و قدرت و تجبر و عزت است.

Пас муҳаббати ҷоҳу бартарӣ ба қадари имкони муқтазои ҳақиқати инсон ,у биттабъи мҷбўл ба онаст , агар василаи вусӯл ба матлаб дигар насозаду лекин , Иблиси пурталбис чун ба воситаи саркашӣ аз саҷдаи падари ин навъ банӣ одам , аз мартабаи арҷманди қурб , маҳҷӯр , ва аз олами қудсу иззат мардӯд гардид , дар мақоми адовату душмании фарзандон ӯ баромада ,у ҳасад , ӯро бар он дошт ки инсонро аз камоли ҳақиқӣу бузургӣу ҷоҳи воқеӣ маҳрӯм созад пас ғояти саъии худро ба кори барда ва дар макру ҳилаи пои худро фишурда то амрро бар аксари он бечорагон муштабаҳ намӯдау роҳи эшонро задау камолоти мавҳума чандро дар назари эшон ҷилва додау ҷоҳу маносиби фонӣаи хасиса чандро ки айни хусрон ва ваболаст дар дили эшон маҳбӯби сохта то эшонро низ чун худ дар водии залолату ҳалокати афканда ва аз маротиби арҷманду манозили баланду мушорикати муллои аълоу вусӯл ба салтанати куброи маҳрӯми сохта зеро шак нест дар инки : ду се рӯзи фонии фии алҷмлаҳи тасарруфӣ дар хзФи пора чанд аз амволи ин орияти саро бо тасхири қулӯби авомӣ чанд аз абнои дунё ё бартарӣ ёфтан бар эшон ба ғалабау истило дар чанд сабоҳӣ на одамиро камол , ва на боиси кибриё ва ҷалоласту шайтони лъини онро дар назари эшон камол ва ҷалол намӯда то инки болмраҳ аз бодаи ғифлати биҳуш , ва аз ёди маносиби рафеъау маротиби мниъаҳ фаромӯш гирданд ва худро машғӯли бозича дунё намуданд ва аз аҳли ин ояи гардиданд ки : « аўлӣки аллазӣнаи аштрўои алҳиўаҳи алднёи билохираи Флои ихФФи анҳуам алъзобу лои ҳам инсрўн » яъне « эшонанд ки хариданд зиндагонии дунёро ба охират , пас азоби эшон ҳаргиз тахфиф дода нахоҳад шуд » .

پس محبت جاه و برتری به قدر امکان مقتضای حقیقت انسان، و بالطبع مجبول به آن است، اگر وسیله وصول به مطلب دیگر نسازد و لیکن، ابلیس پرتلبیس چون به واسطه سرکشی از سجده پدر این نوع بنی آدم، از مرتبه ارجمند قرب، مهجور، و از عالم قدس و عزت مردود گردید، در مقام عداوت و دشمنی فرزندان او برآمده، و حسد، او را بر آن داشت که انسان را از کمال حقیقی و بزرگی و جاه واقعی محروم سازد پس غایت سعی خود را به کار برده و در مکر و حیله پای خود را فشرده تا امر را بر اکثر آن بیچارگان مشتبه نموده و راه ایشان را زده و کمالات موهومه چند را در نظر ایشان جلوه داده و جاه و مناصب فانیه خسیسه چند را که عین خسران و وبال است در دل ایشان محبوب ساخته تا ایشان را نیز چون خود در وادی ضلالت و هلاکت افکنده و از مراتب ارجمند و منازل بلند و مشارکت ملا اعلی و وصول به سلطنت کبری محروم ساخته زیرا شک نیست در اینکه: دو سه روز فانی فی الجمله تصرفی در خزف پاره چند از اموال این عاریت سرا با تسخیر قلوب عوامی چند از ابنای دنیا یا برتری یافتن بر ایشان به غلبه و استیلا در چند صباحی نه آدمی را کمال، و نه باعث کبریا و جلال است و شیطان لعین آن را در نظر ایشان کمال و جلال نموده تا اینکه بالمره از باده غفلت بیهوش، و از یاد مناصب رفیعه و مراتب منیعه فراموش گردند و خود را مشغول بازیچه دنیا نمودند و از اهل این آیه گردیدند که: «اولئک الذین اشتروا الحیوه الدنیا بالاخره فلا یخفف عنهم العذاب و لا هم ینصرون» یعنی «ایشانند که خریدند زندگانی دنیا را به آخرت، پس عذاب ایشان هرگز تخفیف داده نخواهد شد».