Ва аммо муолиҷаи амалии ҳуби ҷоҳ , онаст ки гумномӣу гӯшаи нишиниро ихтиёр кунӣ ва аз мавозиъӣ ки дар онҷо машҳур ҳастӣ ,у أҳолии он дар садади эҳтиром ту ҳастанд мусофират ва ҳиҷрат кунӣ ва ба мавозиъӣ ки дар онҷо гумном бошӣ маскани намоеу муҷарради гӯшаи нишинӣ дар хонаи худ дар он шаҳрӣ ки машҳурӣ фоида намебахшад , балки ғолиб онаст ки қабули оммау ҳусӯли ҷоҳ аз он бештар ҳосил шавад пас басои касон ки дар шаҳри худ дар хона нишаста ва дар бар рӯй худ баста ва аз мардум канора карда ва ба ин сабаби майли дилҳо ба эшон бештар ва он бечораи ин амалро василаи таҳсили ҷоҳ қарор дода ва чунин медонад ки тарк дунё карда ҳайҳот , ҳайҳот , фиреби шайтонро хӯрдаи назар ба қалби худ афканд ки агар эътиқоди мардум аз ӯ зоил шавад ва дар мақоми мазаммату бадгӯии бароянд чигуна дил ӯ мтأлм мегардаду нафас ӯ музтариб мешавад ва дар садади чораи ҷӯӣ ӯ барме ояд , бидонад ки : ҳуби ҷоҳ ӯро бар гӯша нишинӣ водошта .

و اما معالجه عملی حب جاه، آن است که گمنامی و گوشه نشینی را اختیار کنی و از مواضعی که در آنجا مشهور هستی، و أهالی آن در صدد احترام تو هستند مسافرت و هجرت کنی و به مواضعی که در آنجا گمنام باشی مسکن نمایی و مجرد گوشه نشینی در خانه خود در آن شهری که مشهوری فایده نمی بخشد، بلکه غالب آن است که قبول عامه و حصول جاه از آن بیشتر حاصل شود پس بسا کسان که در شهر خود در خانه نشسته و در بر روی خود بسته و از مردم کناره کرده و به این سبب میل دلها به ایشان بیشتر و آن بیچاره این عمل را وسیله تحصیل جاه قرار داده و چنین می داند که ترک دنیا کرده هیهات، هیهات، فریب شیطان را خورده نظر به قلب خود افکند که اگر اعتقاد مردم از او زایل شود و در مقام مذمت و بدگویی برآیند چگونه دل او متألم می گردد و نفس او مضطرب می شود و در صدد چاره جویی او برمی آید، بداند که: حب جاه او را بر گوشه نشینی واداشته.

Ва умда дар алоҷи ин сифат , қатъи тамаъ карданаст аз мардум ва ин ҳосил намешавад магар ба қаноат , зеро ҳар ки қаноатро пеша худ кард аз мардум мустағнӣ мешавад ва чун аз эшон мустағнӣ шуд дил ӯ аз эшон фориғ мегардаду раду қабули мардум дар назар ӯ яксон май намояд балки ҳар ки аз аҳл маърифат бошад ва ӯро тамаъӣ ба касе набошад мардум дар назар ӯ чун чаҳорпоён май намоянд .

و عمده در علاج این صفت، قطع طمع کردن است از مردم و این حاصل نمی شود مگر به قناعت، زیرا هر که قناعت را پیشه خود کرد از مردم مستغنی می شود و چون از ایشان مستغنی شد دل او از ایشان فارغ می گردد و رد و قبول مردم در نظر او یکسان می نماید بلکه هر که از اهل معرفت باشد و او را طمعی به کسی نباشد مردم در نظر او چون چهارپایان می نمایند.

Ва аз ҷумлаи муъолиҷоти амалияи ҳуби ҷоҳи онкӣ аз чизе ки боиси зёдтии ҳуби ҷоҳу ҳурмат ту бошад эҳтироз кунӣу أмўриро ки мӯҷиби суқӯти вақъ ту бошад муртакиби гардӣ , модоме ки мунҷар ба хилоф шаръӣ нашавад ва бисёр дар أхбору осорӣ ки дар мазаммати ҷоҳи расидаи татаббуъи намоеу фавойиди зиди онро ки гумномӣ ва хмўласт ба назари дароварӣ .

و از جمله معالجات عملیه حب جاه آنکه از چیزی که باعث زیادتی حب جاه و حرمت تو باشد احتراز کنی و أموری را که موجب سقوط وقع تو باشد مرتکب گردی، مادامی که منجر به خلاف شرعی نشود و بسیار در أخبار و آثاری که در مذمت جاه رسیده تتبع نمایی و فواید ضد آن را که گمنامی و خمول است به نظر درآوری.