Чун донистӣ ки ҳуби мадҳ ,у кароҳати зм аз ҷумлаи мӯҳликоту рзоил сифотаст , пас бояд домати ҳиммат бар миён зада ва дар садади муолиҷаи он броиии пеш аз онкии амр аз дастат берун равад .

چون دانستی که حب مدح، و کراهت ذم از جمله مهلکات و رذایل صفات است، پس باید دامت همت بر میان زده و در صدد معالجه آن برآیی پیش از آنکه امر از دستت بیرون رود.

Аммо муолиҷаи муҳаббати мадҳу сано онаст ки ибтидо мулоҳиза кунӣ ки сабабӣ ки нишоту лиззати ту аз он ҳосиласт кадоми як аз асбоб мазкӯрааст аммо агар ба сабаб аввал бошад ки мӯҷиби илтифоти ту ба камолӣ аз худ шавад , пас агар он камол , ҳақиқӣ набошад , чун молу ҷоҳу шӯҳрату мансабу амсоли инҳо , мҳмўму мағмум ва маҳзун мегардад ва агар камол ҳақиқӣ бошад , чун илму вараъу тақво , пас агар фии алҳқиқаҳи он шахс ба он сифатӣ ки ӯро ба он мадҳ мекунанд муттасиф нест чаҳ ҷои шодӣу нишот , балки маҳали ғам ва андӯҳаст ва агар ба он сифат , муттасиф бошад модоме ки хотима ӯ ба хайр набошад фоида бар ин камолот мутараттиб намегардад .

اما معالجه محبت مدح و ثنا آن است که ابتدا ملاحظه کنی که سببی که نشاط و لذت تو از آن حاصل است کدام یک از اسباب مذکوره است اما اگر به سبب اول باشد که موجب التفات تو به کمالی از خود شود، پس اگر آن کمال، حقیقی نباشد، چون مال و جاه و شهرت و منصب و امثال اینها، مهموم و مغموم و محزون می گردد و اگر کمال حقیقی باشد، چون علم و ورع و تقوی، پس اگر فی الحقیقه آن شخص به آن صفتی که او را به آن مدح می کنند متصف نیست چه جای شادی و نشاط، بلکه محل غم و اندوه است و اگر به آن صفت، متصف باشد مادامی که خاتمه او به خیر نباشد فایده بر این کمالات مترتب نمی گردد.

Пас шодӣ касе бар камолӣ ки оқибати худро намедонад аз ҷаҳл ва ғифлатаст ва аммо агар муҳаббати мадҳу сано ба яке аз асбоб дигар бошад пас он шуъбае аз ҳуб ҷоҳаст ,у алоҷи он мазкӯр шуду баъд аз он таъаммул кунӣ дар инки ғолиб онаст ки ҳар ки мадҳи туро мегуяд хусусан агар дар ҳузур ту бошад холӣ аз ғараз ва маразӣ нест ва ин хуш омад ӯ домӣаст ки аз барои сайди дайн ё дунёии ту густарда ва чаҳ мискин касеаст ки шод шавад ба домӣ ки дар роҳ гузорда бошанд .

پس شادی کسی بر کمالی که عاقبت خود را نمی داند از جهل و غفلت است و اما اگر محبت مدح و ثنا به یکی از اسباب دیگر باشد پس آن شعبه ای از حب جاه است، و علاج آن مذکور شد و بعد از آن تأمل کنی در اینکه غالب آن است که هر که مدح تو را می گوید خصوصا اگر در حضور تو باشد خالی از غرض و مرضی نیست و این خوش آمد او دامی است که از برای صید دین یا دنیای تو گسترده و چه مسکین کسی است که شاد شود به دامی که در راه گذارده باشند.

Илова бар ҳамаи инҳо онкии аксари хуши омадҳо инаст ки дили хуши омдгў аз он бехабар , ва мутлақан ба ончӣ мегуяд эътиқодӣ надораду кизб ӯ возеҳ ,у нифоқ ӯ зоҳираст ва он шахси мамдуҳ ва дигарон низ инро медонанд зеро аҳмақ касеаст ки мунофиқӣ дар ҳузур ӯ дурӯғӣ чанд бар ҳам ббоФд , ва бар ришу сиблат ӯ бихандад ,у мардуми ҳама бар ин матлаъ бошанд ,у кизб ӯро бидонанд , бо вуҷӯди ин ӯро аз ин мадҳ хуш ояд , ва аз ин хуш омад лиззати барад , бо онкии бидонад аз ақаб ӯ чаҳ мегуядов бар чунин ақлу мадраки бод .

علاوه بر همه اینها آنکه اکثر خوش آمدها این است که دل خوش آمدگو از آن بی خبر، و مطلقا به آنچه می گوید اعتقادی ندارد و کذب او واضح، و نفاق او ظاهر است و آن شخص ممدوح و دیگران نیز این را می دانند زیرا احمق کسی است که منافقی در حضور او دروغی چند بر هم ببافد، و بر ریش و سبیل او بخندد، و مردم همه بر این مطلع باشند، و کذب او را بدانند، با وجود این او را از این مدح خوش آید، و از این خوش آمد لذت برد، با آنکه بداند از عقب او چه می گوید اف بر چنین عقل و مدرک باد.