Ва мурод аз он дар ин мақом , дурӯе ва ду забонӣаст , ба ин тариқ ки дар ҳузур касе ӯро мадҳ ва ситоиш кунӣ ,у изҳори дӯстӣу никхўоҳии намое ва дар ғиоб ӯ бархилоф он бошӣ ,у мазаммат ӯ кунӣ ва дар садади азият ӯ бошӣ ё онкии миёни ду нафар ки бо якдигар душмананд , омад ва шуд намое ва бо ҳар як дар душмании дайгарӣ мувофиқат кунӣ ва худро душман ӯ вонмоиӣ ва ӯро бар адовати он дайгарӣ таҳсин кунӣу душманӣ ӯро дар назараши ҷилваи диҳӣ ва чунон намое ки ту ҳам ёрӣ ӯ мекунӣ ва ин сифат аз ҷумлаи мӯҳликот азимааст .

و مراد از آن در این مقام، دورویی و دو زبانی است، به این طریق که در حضور کسی او را مدح و ستایش کنی، و اظهار دوستی و نیکخواهی نمایی و در غیاب او برخلاف آن باشی، و مذمت او کنی و در صدد اذیت او باشی یا آنکه میان دو نفر که با یکدیگر دشمن اند، آمد و شد نمایی و با هر یک در دشمنی دیگری موافقت کنی و خود را دشمن او وانمایی و او را بر عداوت آن دیگری تحسین کنی و دشمنی او را در نظرش جلوه دهی و چنان نمایی که تو هم یاری او می کنی و این صفت از جمله مهلکات عظیمه است.

Ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки ҳар ки ду рӯ бошад дар дунё , фардои қиёмат ӯро ду забон аз оташи хоҳ буд » ва фармуд « бадтарӣни бандагони худо дар рӯзи қиёмат , касе хоҳад буд ки дар дунёи ду рӯ бошад яъне шахсеро ба рӯе мулоқот кунаду дайгариро ба рӯе » ва низ фармуд ки « дар рӯзи қиёмат ҳар ки ду рӯ бошад хоҳад омад як забон аз қафоӣ ӯ овехта , ва як забони дигар аз пеш рӯй ӯ , ва шуъла хоҳанд кашид то рухсор ӯро бсўзоннд ва Нидо хоҳад расед ки инаст ки дар дунёи дурӯ ва ду забон буд » .

حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که هر که دو رو باشد در دنیا، فردای قیامت او را دو زبان از آتش خواه بود» و فرمود «بدترین بندگان خدا در روز قیامت، کسی خواهد بود که در دنیا دو رو باشد یعنی شخصی را به رویی ملاقات کند و دیگری را به رویی» و نیز فرمود که «در روز قیامت هر که دو رو باشد خواهد آمد یک زبان از قفای او آویخته، و یک زبان دیگر از پیش روی او، و شعله خواهند کشید تا رخسار او را بسوزانند و ندا خواهد رسید که این است که در دنیا دورو و دو زبان بود».