Тайифаи чаҳорум : воъзоннду аҳли ғуруру ғифлати эшон низ бисёраст баъзе аз инҳо аз аҳволи нафасу сифоти он , ва аз хавфу раҷоу таваккулу ризоу сабру шукру ғайра сухан мегуяд , ва чунон май пиндорад ки бо гуфтани инҳоу хондани халқ бо инҳо , худ низ муттасиф ба онҳо мегардад ,у ҳоли онкӣ дар он сифот аз пояи аднои омии тараққӣ нанамудааст .

طایفه چهارم: واعظانند و اهل غرور و غفلت ایشان نیز بسیار است بعضی از اینها از احوال نفس و صفات آن، و از خوف و رجا و توکل و رضا و صبر و شکر و غیره سخن می گوید، و چنان می پندارد که با گفتن اینها و خواندن خلق با اینها، خود نیز متصف به آنها می گردد، و حال آنکه در آن صفات از پایه ادنای عامی ترقی ننموده است.

Ва чунон гумон мекунад ки ғараз ӯ аз ваъз , ислоҳ мардумаст , на амри дигару ҳоли онкӣ агар воъизӣ дигар ёфт шавад ки аз барои ислоҳи халқ беҳтар бошад ,у мардуми рӯ ба ӯ оваранд , ин бечора аз ғуссау ҳасади наздик ба мурдан мерасад ва агар яке мадҳу санои он воъизи дигарро кунад , ин бо он мадҳкунанда душман мегардад .

و چنان گمان می کند که غرض او از وعظ، اصلاح مردم است، نه امر دیگر و حال آنکه اگر واعظی دیگر یافت شود که از برای اصلاح خلق بهتر باشد، و مردم رو به او آورند، این بیچاره از غصه و حسد نزدیک به مردن می رسد و اگر یکی مدح و ثنای آن واعظ دیگر را کند، این با آن مدح کننده دشمن می گردد.

Ва гуруҳеи дигари худро машғӯли қиссаи хуонеу наққолии сохта ,у шатаҳу томотӣ чанд пардохта , ва дар калимот , саҷъу қофия ба ҳам андохта , саъй дар таҳсили қиссаҳои ғарибау аҳодӣси аҷиба май намоянд ва толиб онанд ки мустамеъон , садоҳо ба гиря баланд кунанд ,у сиҳаҳ ҳо бикашанд , ва бар сару сӯрат худ бизананд ва аз шунидани калимот ӯ ҳаракоти шўқиаҳи намоянд ва аз анвоъи ин умӯр лиззат мебаранд ва басо бошад ки аҳодӣси козиба ҷаъл кунанду қиссаҳои дурӯғ бар ҳам бофанд аз барои риққати авому шавқу майли эшон ва шаккӣ нест ки амсоли ин ашхос , шаётин инсанд ва худ гумроҳанду мардумонро низ гумроҳ мекунанду сазовори ваъз ва иршод нест , магар касе ки қасд ӯ биҷузи ҳидоят мардум набошаду тамаъ ӯ аз халқи болклиаҳи мунқатиъ шуда бошаду мадҳу зм дар назар ӯ яксон бошад на аз мазаммати эшон музоиқа дошта бошад баъд аз онкӣ дар назд худо мамдуҳ бошад ва на ба мадҳи эшон шод шавад , ва агар чаҳ ҳоли худро назд худо надонаду чунончии воъизии дигар пайдо шавад ки дар иршоди мардуму ҳидояти эшон муайяну мададкор ӯ бошад , ниҳояти фараҳу сарвар аз барои ӯ ҳосил гардад ва бо назари ҳақорату пастӣ ба ҳеҷ як аз бандагон худо нанигарад балки эҳтимол диҳад ки ҳар кас аз ӯ беҳтар бошад , зеро ба ватан ҳар касу хотимаи умӯр , худо донотараст .

و گروهی دیگر خود را مشغول قصه خوانی و نقالی ساخته، و شطح و طاماتی چند پرداخته، و در کلمات، سجع و قافیه به هم انداخته، سعی در تحصیل قصه های غریبه و احادیث عجیبه می نمایند و طالب آنند که مستمعان، صداها به گریه بلند کنند، و صیحه ها بکشند، و بر سر و صورت خود بزنند و از شنیدن کلمات او حرکات شوقیه نمایند و از انواع این امور لذت می برند و بسا باشد که احادیث کاذبه جعل کنند و قصه های دروغ بر هم بافند از برای رقت عوام و شوق و میل ایشان و شکی نیست که امثال این اشخاص، شیاطین انس اند و خود گمراهند و مردمان را نیز گمراه می کنند و سزاوار وعظ و ارشاد نیست، مگر کسی که قصد او بجز هدایت مردم نباشد و طمع او از خلق بالکلیه منقطع شده باشد و مدح و ذم در نظر او یکسان باشد نه از مذمت ایشان مضایقه داشته باشد بعد از آنکه در نزد خدا ممدوح باشد و نه به مدح ایشان شاد شود، و اگر چه حال خود را نزد خدا نداند و چنانچه واعظی دیگر پیدا شود که در ارشاد مردم و هدایت ایشان معین و مددکار او باشد، نهایت فرح و سرور از برای او حاصل گردد و با نظر حقارت و پستی به هیچ یک از بندگان خدا ننگرد بلکه احتمال دهد که هر کس از او بهتر باشد، زیرا به وطن هر کس و خاتمه امور، خدا داناتر است.