Сифати бист панҷум : гуноҳу исрор бар маосӣу адами пушаймонӣ аз он аз ҳазрати пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силам Марвӣаст ки « ҳеҷ субҳӣ тулӯъ намекунад ва ҳеҷ шомии шафақи ғуруб наме намояди магари инки ду фиришта ба чаҳор Нидои ҷавоби якдигарро медиҳанд яке аз эшон мегуяд ки коши ин халқ офарӣда намешуданд ва дайгарӣ мегуяд ки эй кош ки чун офарӣда шуданд медонистанд ки аз барои чаҳ офарӣда шуданд боз аввалӣ мегуяд : эй кош , ҳол ки надонистанд аз барои чаҳ офарӣда шуданд ҳар қадре ки донистанд ба он амал мекарданд боз дувумӣ мегуяд ки эй кош , чун ба ончӣ донистанд ва амал накарданд тавба мекарданд аз ончӣ кардаанд » « ба дурустӣ ки бандаро ба ҷиҳати як гуноҳ , аз гуноҳоне ки карда сад сол ҳабс мекунанд ва ӯ нигоҳ мекунад ба ҳуроне ки дар биҳишт аз барои ӯ омода шудааст ки ба нозу неъмати машғуланд ва ӯ ҳасрат май барад »у ҳазрати Амиралмӯъминини алайҳ ассалом фармуданд ки « дандони худро ба хандаи зоҳири мсозу ҳоли онкии аъмоли қабеҳа аз ту содир шуда бошаду шаби эмини мхўобу ҳоли инки гуноҳ аз ту сар зада бошад » ва аз ҳазрати эмоми Муҳамади боқири алайҳи ассалом Марвӣ астаст ки « худованди олами ҳукмӣ фармӯдааст ки ҳеҷ неъматиро ки ба банда ато фармуд аз ӯ зоил насозад то гуноҳӣ аз ӯ срзнд ки мустаҳаққи салби он неъмат шавад » ва фармуд : « ба дурустӣ ки банда гуноҳӣ мекунад ва ба он сабаби рӯзӣ аз ӯ манъ мешавад » аз ҳазрати эмоми ҷаъфари содиқи алайҳи ассалом Марвӣаст ки « худоӣ таъолӣ мефармоед : ҳар банда ки хоҳиши нафаси худро бар тоъати ман ихтиёр намӯд камтари чизе ки ба ӯ мекунам ӯро аз лиззати муноҷоти худ маҳрӯм май созам » ва фармуд : « касе ки қасди маъсиятии намояди зинҳор , ки перомун он нагардад , зеро бошад ки аз бандаи гуноҳии срзнду парвардгори олам ӯро бибинад пас бифармоед : қисм ба иззату ҷалоли худам ки баъд аз ин ҳаргизи туро наме омрзм » ва фармуд : « ҳеҷ раҳгӣ дар бадани одамӣ наме ҷаҳд ва ҳеҷ мусӣбату дарди сар ва маразӣ нест магар ба воситаи гуноҳӣ ки содир шудааст » ва фармуд : « бдрстӣ ки банда гуноҳ мекунад пас ба сабаби он аз намози шаб маҳрӯм мегардад ва ба дурустӣ ки амали бади зӯдтар бар соҳиби худ асар мекунад аз корд дар гӯшт » ва аз ҳазрати эмоми Мӯсои алайҳи ассалом Марвӣаст ки « бар худо ҳатмаст ки дар ҳар хона ки маъсият ӯ шавад он хонаро вайрон созад то офтоб бар замин он битобад ва онро пок созад »у оёту ахбор дар ин маънӣ бисёрасту зинҳор , касе ки чунон гумон накунад ки мумкинаст асари гуноҳӣ ки карда бошад ба ӯ нарасад ва ба ваболи он гирифтор нашавад , зеро ин амреаст маҳол ва чигуна маҳол набошаду ҳоли инки худо аз тарки авлое ки аз пайғамбарон срзд нагузашт ва аз эшон муохза фармуд пас чигуна аз гуноҳони азимау маосии кабӣра ки аз дигарон срзнд мегузарад ? балӣ аз саодати паёмбарони ин буд ки муохзаи эшонро ба олами қиёмати ниФкнд ва дар дунёи эшонро муохза фармуд , аммо ашқиёро муҳлат медиҳад то бори худро сангини намоянд ва эшонро дар охират ба бадтарӣни азобҳо муаззаб созад оё ба гӯшт нарасида ки падарати одам ки тинат ӯ ба яди қудрат илоҳӣ сириштау масҷуди малоика малакӯт гашта буд ба воситаи як тарки авлое ӯро аз биҳишти ронданд ва чун аз ончиро ки аз ӯ наҳй шуда буд хӯрд ҳамаи ҳллу зевари биҳиштӣ аз бадан ӯ афтоду урат ӯ зоҳир шуд ва ҳамон лаҳзаи Ҷабраили фурӯди омадаи тоҷ аз сар ӯ барграфт ва аз болои арш ба ӯу ҳавво Нидо расед ки аз наздики ман давр шавед ва аз ҷавори ман фурӯи равед , зеро касе ки маъсият маро намӯд лоиқи ҷавор ман нест пас одам бо дидаи пурнам ба ҷониб ҳавво нагирист ва гуфт : ин аввал шавамӣ маъсиятаст ки моро аз ҷавори дӯсти даври афканд .

صفت بیست پنجم: گناه و اصرار بر معاصی و عدم پشیمانی از آن از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم مروی است که «هیچ صبحی طلوع نمی کند و هیچ شامی شفق غروب نمی نماید مگر اینکه دو فرشته به چهار ندا جواب یکدیگر را می دهند یکی از ایشان می گوید که کاش این خلق آفریده نمی شدند و دیگری می گوید که ای کاش که چون آفریده شدند می دانستند که از برای چه آفریده شدند باز اولی می گوید: ای کاش، حال که ندانستند از برای چه آفریده شدند هر قدری که دانستند به آن عمل می کردند باز دومی می گوید که ای کاش، چون به آنچه دانستند و عمل نکردند توبه می کردند از آنچه کرده اند» «به درستی که بنده را به جهت یک گناه، از گناهانی که کرده صد سال حبس می کنند و او نگاه می کند به حورانی که در بهشت از برای او آماده شده است که به ناز و نعمت مشغولند و او حسرت می برد» و حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند که «دندان خود را به خنده ظاهر مساز و حال آنکه اعمال قبیحه از تو صادر شده باشد و شب ایمن مخواب و حال اینکه گناه از تو سر زده باشد» و از حضرت امام محمد باقر علیه السلام مروی است است که «خداوند عالم حکمی فرموده است که هیچ نعمتی را که به بنده عطا فرمود از او زایل نسازد تا گناهی از او سرزند که مستحق سلب آن نعمت شود» و فرمود: «به درستی که بنده گناهی می کند و به آن سبب روزی از او منع می شود» از حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مروی است که «خدای تعالی می فرماید: هر بنده که خواهش نفس خود را بر طاعت من اختیار نمود کمتر چیزی که به او می کنم او را از لذت مناجات خود محروم می سازم» و فرمود: «کسی که قصد معصیتی نماید زنهار، که پیرامون آن نگردد، زیرا باشد که از بنده گناهی سرزند و پروردگار عالم او را ببیند پس بفرماید: قسم به عزت و جلال خودم که بعد از این هرگز تو را نمی آمرزم» و فرمود: «هیچ رگی در بدن آدمی نمی جهد و هیچ مصیبت و درد سر و مرضی نیست مگر به واسطه گناهی که صادر شده است» و فرمود: «بدرستی که بنده گناه می کند پس به سبب آن از نماز شب محروم می گردد و به درستی که عمل بد زودتر بر صاحب خود اثر می کند از کارد در گوشت» و از حضرت امام موسی علیه السلام مروی است که «بر خدا حتم است که در هر خانه که معصیت او شود آن خانه را ویران سازد تا آفتاب بر زمین آن بتابد و آن را پاک سازد» و آیات و اخبار در این معنی بسیار است و زنهار، کسی که چنان گمان نکند که ممکن است اثر گناهی که کرده باشد به او نرسد و به وبال آن گرفتار نشود، زیرا این امری است محال و چگونه محال نباشد و حال اینکه خدا از ترک اولایی که از پیغمبران سرزد نگذشت و از ایشان مواخذه فرمود پس چگونه از گناهان عظیمه و معاصی کبیره که از دیگران سرزند می گذرد؟ بلی از سعادت پیامبران این بود که مواخذه ایشان را به عالم قیامت نیفکند و در دنیا ایشان را مواخذه فرمود، اما اشقیا را مهلت می دهد تا بار خود را سنگین نمایند و ایشان را در آخرت به بدترین عذابها معذب سازد آیا به گوشت نرسیده که پدرت آدم که طینت او به ید قدرت الهی سرشته و مسجود ملائکه ملکوت گشته بود به واسطه یک ترک اولایی او را از بهشت راندند و چون از آنچه را که از او نهی شده بود خورد همه حلل و زیور بهشتی از بدن او افتاد و عورت او ظاهر شد و همان لحظه جبرئیل فرود آمده تاج از سر او برگرفت و از بالای عرش به او و حوا ندا رسید که از نزدیک من دور شوید و از جوار من فرو روید، زیرا کسی که معصیت مرا نمود لایق جوار من نیست پس آدم با دیده پرنم به جانب حوا نگریست و گفت: این اول شومی معصیت است که ما را از جوار دوست دور افکند.

Марвӣаст ки « одами баъд аз он ?илам , дивист сол бар гуноҳи худ гиря кард то худои тавба ӯро қабул фармуд ва аз тарки авлодӣ ӯ гузашт » пас ҳаргоҳи муохза ӯ дар макрӯҳӣ ки аз яке аз баргузидагони боргоҳ ӯ содир шуд чунин бошад пас чигуна хоҳад буд ҳоли дигарон ки ҳар рӯзи гуноҳон бисёр аз эшон сар мезанад ?

مروی است که «آدم بعد از آن الم، دویست سال بر گناه خود گریه کرد تا خدا توبه او را قبول فرمود و از ترک اولادی او گذشت» پس هرگاه مواخذه او در مکروهی که از یکی از برگزیدگان بارگاه او صادر شد چنین باشد پس چگونه خواهد بود حال دیگران که هر روز گناهان بسیار از ایشان سر می زند؟