Бидон ки шариъати муқаддаса , гуноҳро ду қисм кардааст : кабӣрау сағирау ҳукм фармӯдааст ки иҷтиноб аз гуноҳони кабӣра , куффораи гуноҳон сағирааст .

بدان که شریعت مقدسه، گناه را دو قسم کرده است: کبیره و صغیره و حکم فرموده است که اجتناب از گناهان کبیره، کفاره گناهان صغیره است.

Чунончии худоӣ таъолӣ фармуд : « ани тҷтнбўои кабоири мо тнҳўн анҳу накуфр ънкми сиӣоткм » яъне « агар иҷтиноб кунед аз кабоири ончӣ бар шумо ҳаром шудааст , онро куффораи соири гуноҳон шумо мекунем »у иҷтиноб аз кабӣра , дар вақте куффора сағира мешавад ки ба қудрату ирода , онро аз барои худо тарк кунӣ на онкии қудрат бар он надошта бошӣ ё аз роҳи тарси мардум ё ҳифзи обрӯ ва ё ба ҷиҳати адами шавқу рағбат , онро накунӣ чунин иҷтинобии куффора сғоӣр намешавад .

چنانچه خدای تعالی فرمود: «ان تجتنبوا کبائر ما تنهون عنه نکفر عنکم سیئاتکم» یعنی «اگر اجتناب کنید از کبائر آنچه بر شما حرام شده است، آن را کفاره سایر گناهان شما می کنیم» و اجتناب از کبیره، در وقتی کفاره صغیره می شود که به قدرت و اراده، آن را از برای خدا ترک کنی نه آنکه قدرت بر آن نداشته باشی یا از راه ترس مردم یا حفظ آبرو و یا به جهت عدم شوق و رغبت، آن را نکنی چنین اجتنابی کفاره صغائر نمی شود.

Ва дар таъйини гуноҳони кабӣраи миёни уламо , хилоф бисёраст баъзе онҳоро ҳафт гуфтаанд ва баъзе бештар ва аз баъзе ривоёти ҳафтсад мстФод мешаваду зоҳир онаст ки ҳар гуноҳӣ ки дар қуръони Маҷиди ваъдаи азоб ба он шуда кабӣрааст ва аз ҷумлаи гуноҳон кабӣрааст : ширк ба худоу қатли мусаллами ъмдоу қзФи занони мҳснаҳ , яъне нисбати зино ба занони мусаллама ки машҳур ба зино набошанд додан , мисли инки касеро валад алзно бигӯе , ё нисбати зино ба зану хоҳар касе бидиҳӣу ъқўқи волидайну зиноу зулму ҳукм ба ғайри ҳақ ва хӯрдани моли ятемро ба зулм , ва хӯрдани рибоу тарки намози ъмдо ва дар баъзе аҳодӣс , аз гуноҳони кабӣра шимурдаанд : саҳарроу қисми дурӯғроу ҳабси зкўаҳу китмони шаҳодат ,у шурби хамр ,у дуздӣу қимор ва кам фурӯшӣу ливоту шаҳодати ноҳақу аъонти золимин бар зулму дурӯғу Гана кардану шунидан ,у такаббуру хиёнату ҳабси ҳақи мардум бидӯни узри шаръӣ .

و در تعیین گناهان کبیره میان علما، خلاف بسیار است بعضی آنها را هفت گفته اند و بعضی بیشتر و از بعضی روایات هفتصد مستفاد می شود و ظاهر آن است که هر گناهی که در قرآن مجید وعده عذاب به آن شده کبیره است و از جمله گناهان کبیره است: شرک به خدا و قتل مسلم عمدا و قذف زنان محصنه، یعنی نسبت زنا به زنان مسلمه که مشهور به زنا نباشند دادن، مثل اینکه کسی را ولد الزنا بگویی، یا نسبت زنا به زن و خواهر کسی بدهی و عقوق والدین و زنا و ظلم و حکم به غیر حق و خوردن مال یتیم را به ظلم، و خوردن ربا و ترک نماز عمدا و در بعضی احادیث، از گناهان کبیره شمرده اند: سحر را و قسم دروغ را و حبس زکوه و کتمان شهادت، و شرب خمر، و دزدی و قمار و کم فروشی و لواط و شهادت ناحق و اعانت ظالمین بر ظلم و دروغ و غنا کردن و شنیدن، و تکبر و خیانت و حبس حق مردم بدون عذر شرعی.