Ва махфӣ намонад ки ҳар гуноҳи сағира ба сабаби яке аз панҷ чиз кабӣра мешавад :

و مخفی نماند که هر گناه صغیره به سبب یکی از پنج چیز کبیره می شود:

Аввал : исрор бар он кардан , яъне мукаррари муртакиби он шудан .

اول: اصرار بر آن کردن، یعنی مکرر مرتکب آن شدن.

Дувум : ҳақир шумурдан он , зеро ҳар гуноҳиро ки андаки шуморӣ назд худо азим мешавад .

دوم: حقیر شمردن آن، زیرا هر گناهی را که اندک شماری نزد خدا عظیم می شود.

Ва дар ҳадис воридаст ки « муъмин ҳар гуноҳиро ки карда онро монанди кӯҳӣ мебинад ки бар болои сар ӯ бошаду тарсад ки бар ӯ уфтаду мунофиқи гуноҳро мисли магасӣ бинад ки бар бинӣ ӯ нишинад пас онро биппаранд » ва аз ҳазрати пайғамбар Марвӣаст ки « бипарҳезад аз муҳақарот аз гуноҳон , ки онҳо омирзида нашаванд арз карданд ки муҳақароти гуноҳ кадоманд ? фармуд ки онаст ки мардӣ гуноҳӣ кунад ва бигӯед хушо ба ҳоли ман агар ғайр аз ин гуноҳӣ надоштам » .

و در حدیث وارد است که «مومن هر گناهی را که کرده آن را مانند کوهی می بیند که بر بالای سر او باشد و ترسد که بر او افتد و منافق گناه را مثل مگسی بیند که بر بینی او نشیند پس آن را بپراند» و از حضرت پیغمبر مروی است که «بپرهیزد از محقرات از گناهان، که آنها آمرزیده نشوند عرض کردند که محقرات گناه کدام اند؟ فرمود که آن است که مردی گناهی کند و بگوید خوشا به حال من اگر غیر از این گناهی نداشتم».

Сеюм : шод шавад ба кардан он ва қудрат ёфтан бар феъли он мисли инки касе мусулмониро хаҷал созад ё мағбун кунад ё ӯро эзое бирасонад ва бигӯед : дидӣ ӯро чигуна расво кардам ё хаҷали сохтам ё мағбун намудем ва ба ин , дилшод бошад ва чунин касе мисли касеаст ки давое ба ҷиҳати дафъи мараз ӯ ба ӯ бидиҳанд ӯ онро бирезад ва шодӣ кунад ки дидӣ чигуна аз хӯрдан он фориғ шудам .

سوم: شاد شود به کردن آن و قدرت یافتن بر فعل آن مثل اینکه کسی مسلمانی را خجل سازد یا مغبون کند یا او را ایذایی برساند و بگوید: دیدی او را چگونه رسوا کردم یا خجل ساختم یا مغبون نمودم و به این، دلشاد باشد و چنین کسی مثل کسی است که دوایی به جهت دفع مرض او به او بدهند او آن را بریزد و شادی کند که دیدی چگونه از خوردن آن فارغ شدم.

Чаҳорум : гуноҳиро бикунад ва онро бидӯни ҷиҳати шаръӣ изҳор кунад дар назд касе ки матлаъ нест .

چهارم: گناهی را بکند و آن را بدون جهت شرعی اظهار کند در نزد کسی که مطلع نیست.

Панҷум : он шахси гуноҳкор касе бошад ки мардум ба ӯ эътимод дошта бошанду пайравӣ он кунанд ва ӯ гуноҳ сағира кунад мардум бар он матлаъ шаванду вақъи он гуноҳ дар назари эшон кам шавад мисли инки шахси олимии либоси абрешими бипушад ё масхарагӣ кунад , ё дар маҷмаъ маъсият биншинаду амсоли инҳо .

پنجم: آن شخص گناهکار کسی باشد که مردم به او اعتماد داشته باشند و پیروی آن کنند و او گناه صغیره کند مردم بر آن مطلع شوند و وقع آن گناه در نظر ایشان کم شود مثل اینکه شخص عالمی لباس ابریشم بپوشد یا مسخرگی کند، یا در مجمع معصیت بنشیند و امثال اینها.